ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਃ ਕੁਲਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਜਲਸ੍ਨਾਨਾਦਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਪ੍ਯੁਪਪਾਤਕੈਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨਾਦੌ ਤਦਾ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਇੰਝ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਚ੍ਛਿਰਃਸ੍ਨਾਨਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ ਹਿ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਭਸ੍ਮਧਾਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਦੇਵਾਸੁਰਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਞ੍ਛਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇਗਾ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯੇषਾਂ ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੇ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਸਮ ਲਗਾ ਕੇ ਕੁਝ ਅਖਾਦ ਪਦਾਰਥ ਖਾਧਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਸ੍ਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽऽਥਵਾਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਖਾਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਵਿਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਰਂ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਾਰ੍ਦ੍ਰਵਧੋ ਧ੍ਰੁਵਃ । ਆਰ੍ਦ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਿਦੁਃ
ਭੀਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲੋਂ ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਭੀਜਣ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ। ਭੀਜਣ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਮਝੋ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਬੰਧਨ ਜਾਣੋ।
ਪ੍ਰਕृਤੇਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਣਾਯ ਭਸ੍ਮਨਾ ਸ੍ਨਾਨਮਿष੍ਯਤੇ । ਭਸ੍ਮਨਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਲੋਕਤ੍ਰਯੇष੍ਵਪਿ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਭਸਮ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰਾ ਸੁਰੈਃ । ਭਸ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਤ੍ਤਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਤੁ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਰੱਖਿਆ, ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਚ੍ਛਿਰਃਸ੍ਨਾਨਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਭਵਪਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਵਜਾਲ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਵਰਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਪੂਤਨਾਕੁष੍ਠਗੁਲ੍ਮਕਾਃ । ਭਗਨ੍ਦਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚਾਸ਼ੀਤਿਰ੍ਵਾਤਰੋਗਕਾਃ
ਜੁਆਰ, ਰੱਖਸ਼, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਪੂਤਨਾ, ਕੋੜ੍ਹ, ਪੇਟ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ, ਭਗੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਤ ਰੋਗ—
ਚਤੁਃषष੍ਟਿਃ ਪਿਤ੍ਤਰੋਗਾਃ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਪਞ੍ਚਕਾਃ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚੌਰਭਯਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਦੁष੍ਟਗ੍ਰਹਾ ਅਪਿ
ਚੌਂਠਾਹਠ ਪਿੱਤ ਦੇ ਰੋਗ, ਪਚੱਤਰ ਬਲਗਮ ਵਾਲੇ ਰੋਗ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰੇ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਿਂਹੇਨੈਵ ਯਥਾ ਗਜਾਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ਼ੀਤਜਲੇਨੈਵ ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਤੇ ਡਰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਆਹ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਧਾਰਯੇਤ੍ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । (ਭਸ੍ਮਨਾ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਚ ਯਃ ਕੋऽਪਿ ਧਾਰਯੇਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤਪਾਪੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ਯੇਲ੍ਲਿਖਿਤਾਂ ਯਾਮੀਂ ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਲਿਪਿਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕਣ੍ਠੋਪਰਿਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਆਹ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਯਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਗਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਧਾਰਣਾਤ੍ਕਣ੍ਠਭੋਗਾਦਿਕृਤਪਾਤਕਮ੍ । ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਾਹੁਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮਨਸਾ ਕृਤਮ੍
ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਗਲੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਏ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗੁਦੇ ਗੁਦਕृਤਂ ਹਰੇਤ੍ । ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ਧਾਰਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਲਿਙ੍ਗਨਾਦਿਕਮ੍
ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੱਛਲੇ ਭਾਗ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਿਲਿਙ੍ਗਕਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯ੍ਯਗ੍ਨੀਨਾਂ ਚ ਧਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਆਹ ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਉਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
ਗੁਣਲੋਕਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਚ ਧਾਰਣਂ ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਮ੍ । ਭਸ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਪਾਤਕਸਮ੍ਭਵੈਃ
ਇਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੁਜਾ ਜਣਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੋषੈਰ੍ਵਿਯੁਜ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਸ੍ਮਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੋषਾ ਭਸ੍ਮਾਗ੍ਨਿਸਙ੍ਗਮਾਤ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਾਪ ਸੁਆਹ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਆਤ੍ਮਨਿष੍ਠ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਭਸ੍ਮਨਾ ਦਿਗ੍ਧਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਭਸ੍ਮਦੀਪ੍ਤਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਆਹ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ਼ਾਯੀ ਚ ਪੁਰੁषੋ ਭਸ੍ਮਨਿष੍ਠ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਦ੍ਯਾ ਰੋਗਾਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਦੁਃਸਹਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਆਹ ਉੱਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਰੋਗ।
ਭਸ੍ਮਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਾਸਨਾਦ੍ਭਸਿਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭਸ੍ਮ ਕਲ੍ਮषਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਦਿਕ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸਨੂੰ ਸੁਆਹ ਇਸ ਲਈ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਿਰ੍ਭੂਤਿਕਰੀ ਪੁਂਸਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਕਰੀ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧਾਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਸਨੂੰ ਭੂਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਆਹ ਲਾਈ ਹੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਮੁਖੀਆਂ ਸਮੇਤ—
ਭੀਤਾਃ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੇਵਲ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।