ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕृਤਮ੍ । ਕੀਕਟੇष੍ਵਪਿ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਯਤ੍ਰ ਭੂਤਿਵਿਭੂषਣਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਕਟ ਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਭੀ ਭਸਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਵਸ੍ਤੁ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਸ਼ੀਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਂ ਹਿ ਤਤ੍ । ਦੁਃਸ਼ੀਲਃ ਸ਼ੀਲਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਖੇਤਰ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਭੂਤਿਸ਼ਾਸਨਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ । ਛਦ੍ਮਨਾਪਿ ਚਰੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਭੂਤਿਸ਼ਾਸਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਭੀ ਭਸਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲੁਕ ਕੇ ਵੀ ਭਸਮ ਦੀ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਸੋऽਪਿ ਯਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਲ੍ਲੀਲਯਾ ਵਾਪਿ ਭਯਾਦ੍ਵਾ ਧਾਰਯੇਤ੍ਤੁ ਯਃ
ਉਹ ਉਹੀ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਚਾਹੇ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੀ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭਸਮ ਲਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਭੂਤਿਂ ਤੁ ਸ ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਸਮ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਇਹੀ ਭਸਮ ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਭਾਰਤ੍ਯਾਸ੍ਤृਪ੍ਤਿਕਾਰਣਮ੍ । ਨ ਦਾਨੇਨ ਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਨ ਤਪੋਭਿਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭੈਃ
ਇਹ ਭਸਮ ਪਾਰਵਤੀ, ਮਹਾਲੱਖਮੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਯਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰੇਣ ਚ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਦਾਨਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਨਾ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਦਾਨ, ਯਜਨ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਪਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਯਥਾ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਚਿਹ੍ਨਾਙ੍ਕਂ ਸ੍ਵਜਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਦਾ
ਧਿਆਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਭੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਙ੍ਕਂ ਸ੍ਵਕੀਯਮਿਵ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਰ੍ਵਾਨ੍ਯਜਾਤਿਰ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤ ਦਾ, ਜੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਭਸਮ ਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਙ੍ਕਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰੋ ਲੁਪ੍ਤਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਸਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਭੁਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਸਕृਤ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਙ੍ਕਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਨਾਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨ ਕੁਲਂ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਕੁਲ ਜਾਂ ਵਰਤ ਦੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਙ੍ਕਿਤਭਾਲੇਨ ਪੂਜ੍ਯ ਏਵ ਹਿ ਨਾਰਦ । ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ; ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਾਤ੍ਪਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਗ੍ਨੇਰ੍ਯਤ੍ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਭਸਮ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਭਸਮ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਵਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਪਣ੍ਡਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਅੰਤਜ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੰਡਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਤਿਸ਼ਾਸਨਸਂਯੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ਸੋਮਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗਣੈਰ੍ਵृਤਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਭਸਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਸੋਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾਨਿ ਭਸ੍ਮਾਨਿ ਕਾਮਦਹਨਾਙ੍ਗਵਿਭੂषਿਤਾਨਿ । ਤ੍ਰੈਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਾਣਿ ਰਚਿਤਾਨਿ ਲਲਾਟਪਟ੍ਟੇ ਲੁਮ੍ਪਨ੍ਤਿ ਦੈਵਲਿਖਿਤਾਨਿ ਦੁਰਕ੍ਸ਼ਰਾਣਿ
ਇਹ ਪੰਜ ਭਸਮਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਕਾਮ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਲਿਖੇ ਮੰਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿਭੂਤਿਧਾਰਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਭਸ੍ਮਦਿਗ੍ਧਸ਼ਰੀਰਾਯ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਧਨਂ ਮੁਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਭੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਸ੍ਮृਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਾਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯਪਿ । ਵਦਨ੍ਤਿ ਭੂਤਿਮਾਹਾਮ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੇ ਭਸਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਿਤੇਨ ਭਸ੍ਮਨਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਤਿਲਕ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗੀ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਕਂ ਸ੍ਤਾਨਮਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਾਚਰੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼ੁ ਯੋਗਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾਏ। ਇਹ ਨਿੱਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੁਰੁषਃ ਕੁਲਸ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਜਲਸ੍ਨਾਨਾਦਸਂਖ੍ਯੇਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਪ੍ਯੁਪਪਾਤਕੈਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਨ੍ਧਨਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵੇਨਾਦੌ ਤਦਾ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਇੰਝ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਥਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਕਰਮ ਵਿਚ ਯਤਨ ਨਾਲ ਭਸਮ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਚ੍ਛਿਰਃਸ੍ਨਾਨਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਯਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਅਨੇਨੈਵ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸ ਹਿ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਭਸ੍ਮਧਾਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਤृਪ੍ਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਦੇਵਾਸੁਰਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਞ੍ਛਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਮਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇਗਾ।
ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯੇषਾਂ ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੇ ਨਾਤ੍ਰ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਸਮ ਲਗਾ ਕੇ ਕੁਝ ਅਖਾਦ ਪਦਾਰਥ ਖਾਧਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖਾਣਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਸ੍ਮਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਲੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥੋ ਵਾ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋऽऽਥਵਾਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਖਾਸ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।