ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਾਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਭਵੇਦਪਿ । ਭਸ੍ਮਨਾ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਲਟੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਖ਼ ਨੂੰ ਵੇਦ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਣਾ—
ਵਿਨਾ ਵੇਦੋਚਿਤਾਚਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯਾਨਰ੍ਥਕਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਂ ਸ੍ਯਾਦਕृਤਂ ਤੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮਪ੍ਯਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਆਚਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਮਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸਮਝੋ।
ਅਧੀਤਮਨਧੀਤਂ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਯੋ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਵृਥਾ ਵੇਦਾ ਵृਥਾ ਯਜ੍ਞਾ ਵृਥਾ ਦਾਨਂ ਵृਥਾ ਤਪਃ
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵੇਦ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਯਜਨ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਦਾਨ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਤਪ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਵृਥਾ ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਯੋ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਅਰਥ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਖ਼ ਲਾਉਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿषਪਾਨੇਨ ਨਿਤ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿ ਸਃ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸृष੍ਟਿਚ੍ਛਲੇਨਾਹ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਧਾਰਣਮ੍
ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਭਾਣੇ ਨਾਲ ਤਿਨੂੰ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸ ਲਲਾਟਂ ਹਿ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਵਰ੍ਤੁਲਮ੍ । ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਰੇਖਾਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਲਲਾਟੇ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਬਣਾਇਆ, ਗੋਲ ਨਹੀਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਥਾਪਿ ਮਾਨਵਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍ । ਨ ਤਦ੍ਧ੍ਯਾਨਂ ਨ ਤਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਤਤ੍ਤਪਃ
ਫਿਰ ਵੀ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ; ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਯਦਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਵੇਦਸ੍ਯਾਧ੍ਯਯਨੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਨਾ ਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਵੀ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਾਧਿਕਾਰੀ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨੇ । ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਸ਼੍ਚਰਣੌ ਹਸ੍ਤੌ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯਾਚਮ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਤਿਲਕ ਦੇ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪੂਰਵ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਚਮਨ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਦਾਯ ਭਸਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਖ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਨੇਨ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ । ਤਤ ਆਦਾਯ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਮੁਖੇ ਚ ਪੁਰੁषੇਣ ਤੁ
ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ; ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾਵੇ।
ਅਘੋਰਾਖ੍ਯੇਣ ਹृਦਯੇ ਗੁਹ੍ਯੇ ਵਾਮਾਹ੍ਵਯੇਨ ਚ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਭਿਧਾਨੇਨ ਭਸ੍ਮ ਪਾਦਦ੍ਵਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਉੱਤੇ, ਵਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਅੰਗ ਤੇ, ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਲਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਤਤਃ । ਏਤਦਾਗ੍ਨੇਯਕਂ ਸ੍ਨਾਨਮੁਦਿਤਂ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਓਂਕਾਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅਗਨੀ ਵਾਲਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਦਾਵਿਦਂ ਬੁਧਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਹਸ੍ਤਾਦੀਨੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਹੱਥ ਆਦਿਕ ਧੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਛੂਹੇ।
ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਵਿਧਿਨਾ ਲਲਾਟੇ ਹृਦਯੇ ਗਲੇ । ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਰ੍ਵਾਪਿ ਕृਤੇਨ ਭਸਿਤੇਨ ਚ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਮੱਥੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ, ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਮੇਤਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ਪਾਵਨਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੈਰਨ੍ਤ੍ਯਜਹਸ੍ਤਸ੍ਥਂ ਨ ਧਾਰ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮ ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਹ ਤਿਲਕ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਰਾਖ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ।
ਭਸ੍ਮਨਾ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇਣ ਲਿਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਫਲਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਦੀ ਰਾਖ ਲਾ ਕੇ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ੌਚਂ ਜਪੋ ਹੋਮਸ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਦੇਵਾਦਿਪੂਜਨਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਸੱਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਹਨ ਜੋ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਧृਗ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੋ ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ ਹਨ੍ਤਿ ਰੋਗਦੁਰਿਤਵ੍ਯਾਧਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਤਸ੍ਕਰਾਨ੍
ਜੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤਿਲਕ ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗ, ਦੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ, ਅਕਾਲ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤੋ ਨਾਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ । ਸ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਪਾਵਨਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੁਰੈਰਪਿ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਚ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਯਜ੍ਞੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਧृਤਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਃ ਪੂਤਾਤ੍ਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਜਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭੂਯੋऽਪਿ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਸ਼ਰਾਧ, ਯਜ, ਜਪ, ਹੋਮ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—all ਇਹ ਕਰਮ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਖ ਲਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡਧਾਰਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਹਾਪਾਤਕਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਪਾਤਕਾਨ੍ਯਪਰਾਣ੍ਯਪਿ । ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ
ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਏਕਂ ਭਸ੍ਮ ਧृਤਂ ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਯਤੀਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵਾਨਸ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਰਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਛਾਪ ਭਸਮ ਦੀ ਲਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ। ਇਹ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਮੁਨੇ ਤਦ੍ਵਦ੍ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਤਥਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਪ੍ਰਦਮੇਵ ਚ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਧਰਮ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਦਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਦਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਤ੍ਵੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਸਭ ਲਈ ਯਜਨ ਵਾਂਗ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਤਯਾ ਤੇषਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਵਜੋਂ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਥਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਤਿਰਛਾ ਤਿਲਕ ਲਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ । ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਜ੍ਰਿਣਾ ਤਥਾ
ਸਭ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਲਈ, ਵੇਦ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੇ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੀਤਾ।