ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਨਿਰਾਹਾਰਃ ਕਾਲਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍ । ਪ੍ਰਾਤਃ ਪਰ੍ਵਣਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹੋਮਾਵਸਾਨਤਃ
ਉਸ ਦਿਨ ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ; ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਪਰਵ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਕੇ, ਹੋਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ ਤੇ।
ਉਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲੋ ਮੁਣ੍ਡਃ ਸ਼ਿਖੈਕਜਟ ਏਵ ਚ
ਰੁਦ੍ਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਸਮ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ; ਫਿਰ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੁੰਡਤ ਜਾਂ ਇਕ ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵੀਤਲਜ੍ਜਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਿਗਮ੍ਬਰਃ । ਅਨ੍ਯਃ ਕਾषਾਯਵਸਨਸ਼੍ਚਰ੍ਮਚੀਰਾਮ੍ਬਰੋऽਥਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਗਾ ਫਿਰੇ; ਜਾਂ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਚਮੜੇ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਮ੍ਬਰੋ ਵਲ੍ਕਲਵਾਨ੍ਭਵੇਦ੍ਦਣ੍ਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਚਰਣੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦ੍ਵਿਰਾਚਮ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਇੱਕ ਵਸਤ੍ਰ, ਛਾਲ ਦਾ ਕੱਪੜਾ, ਦੰਡ ਤੇ ਮੇਖਲਾ ਪਹਿਨ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਸਙ੍ਕਲੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵਿਰਜਾਨਲਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਰਿਤ੍ਯਾਦਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ षਡ੍ਭਿਰਾਥਰ੍ਵਣੈਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਭਸਮ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, 'ਅੱਗਿ' ਆਦਿ ਛੇ ਅਥਰਵਣ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ।
ਵਿਮृਜ੍ਯਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮੂਰ੍ਧਾਦਿਚਰਣਾਨ੍ਤਂ ਚ ਤੈਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧੂਲ੍ਯ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਰ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮਲੇ; ਫਿਰ ਉਸੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਭਸਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛਿੜਕੇ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋਦ੍ਧੂਲਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਵਾ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਰਚਯੇਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਸਮਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਓਂਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ; ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲਾਈਆਂ ਵਾਲਾ 'ਤ੍ਰਿਯਾਯੁਸ਼' ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਭਾਵਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਭਾਵਮਥਾਚਰੇਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਮਪ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਵਰਤਾਓ ਕਰੇ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਵੀ ਕਰੇ—ਇਹੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਵਸਥਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਙ੍ਗਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਲਿੰਗ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ; ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਯੁष੍ਯਂ ਬਲਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਂ ਯਤਃ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੇ ਨਸੀਬ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਵੀ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਮਾਰੀਭਯਂ ਨ ਚ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਂ ਪੌष੍ਟਿਕਂ ਭਸ੍ਮ ਕਾਮਦਂ ਚ ਤ੍ਰਿਧਾ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਸਮ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਭਸਮ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਚਾਸ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਏਤਤ੍ਕਥਯ ਮੇ ਦੇਵ ਮਹਤ੍ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਭਸਮ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਜਾਣਨ ਦੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਭਸ੍ਮਨਃ ਸ਼ृਣੁ । ਮਹਾਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਮਹਾਕੀਰ੍ਤਿਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਸਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਗੋਮਯਂ ਯੋਨਿਸਮ੍ਬਦ੍ਧਂ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨੈਵ ਗृਹ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਦਗ੍ਧਂ ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਕृਦਿਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਗੋਮਾਤਾ ਦਾ ਲੇੜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਨੂੰ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਸਮ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਵਧਾਨਸ੍ਤੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਰੋ ਵੈ ਗੋਮਯਂ ਤੁ ਯਤ੍ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍षਡਙ੍ਗੇਨ ਦਹੇਦਤਃ
ਸਾਵਧਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੋਮਾਤਾ ਦਾ ਲੇੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਾੜੇ।
ਪੌष੍ਟਿਕਂ ਤਤ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਾਮਦਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ृਣੁ । ਪ੍ਰਾਸਾਦੇਨ ਦਹੇਦੇਤਤ੍ਕਾਮਦਂ ਭਸ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਭਸਮ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮਨਚਾਹੀ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਭਸਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਸਮ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸਾੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਨਚਾਹੀ ਭਸਮ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਦੇਵਰ੍षੇ ਭਸ੍ਮਵ੍ਰਤਪਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇषੁ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ ਤੇ ਗੋਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਗਵਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨੁਰੂਪਾਣਾਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਗੋਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਗੌਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਰਕ੍ਤਾ ਗੌਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੋਮਾਤਾ ਦੇ ਰੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗਾ ਲੇੜ ਲਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਾਂ ਚਿੱਟੀ, ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਦੀ ਗਾਂ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੀਤਵਰ੍ਣਾ ਤੁ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਤੇ । ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ
ਵੈਸ਼ ਦੀ ਗਾਂ ਪੀਲੀ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਅਠਮੀ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇਨ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਹृਦਯੇਨ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਿਣ੍ਡੀਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਗੋਮਯਮ੍
ਸ਼ਰਧਾ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਲੇੜ ਲੈ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਗੋਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਿਸੁਸਨ੍ਤਪ੍ਤਂ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਮਨੋਹਰੇ । ਤੁषੇਣ ਵਾ ਬੁਸੈਰ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇਨ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸੁੱਧ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਜਾਂ ਤੂੜੀ ਜਾਂ ਪੂਆਲ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਰਣ੍ਯੁਦ੍ਭਵਮਗ੍ਨਿਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਗਾਰਜਂ ਤੁ ਵਾ । ਤਦਗ੍ਨੌ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਿਵਬੀਜੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਜੰਗਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੇੜ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦਥ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਾਦ੍ਭਸ੍ਮ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਨਵਪਾਤ੍ਰਂ ਸਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦੇਨ ਤੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਕਰੇ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਰੱਖੇ।
ਕੇਤਕੀ ਪਾਟਲੀ ਤਦ੍ਵਦੁਸ਼ੀਰਂ ਚਨ੍ਦਨਂ ਤਥਾ । ਨਾਨਾਸੁਗਨ੍ਧਿਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਪ੍ਰਭृਤੀਨਿ ਚ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੇਤਕੀ, ਪਾਟਲ, ਉਸ਼ੀਰ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪਾ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਦ੍ਯੋਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਦ੍ਧਧੀਃ । ਜਲਸ੍ਨਾਨਂ ਪੁਰਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਲਸ੍ਨਾਨੇ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚੇਸ਼ਾਨਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੈਰ, ਹੱਥ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਧੂਲ੍ਯ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਨਨਂ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਤੁ । ਅਘੋਰੇਣ ਤੁ ਹृਦਯਂ ਨਾਭਿਂ ਵਾਮੇਨ ਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਨੂੰ, ਅਘੋਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਸਮੂਦ੍ਧੂਲ੍ਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪੂਰ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਗ੍ਰਹੇਤ੍
ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਨਵਾਂ ਸੁੱਧ ਕੱਪੜਾ ਪਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਚਮਨਂ ਚਰੇਤ੍ । ਭਸ੍ਮਨੋਦ੍ਧੂਲਨਾਭਾਵੇ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਤਿਲਕ ਦੀ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।