ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਮਰਸ੍ਤਵ੍ਯ ਗੁਣਰਾਸ਼ੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਚ ਪੂਜ੍ਯਾਯ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੈ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀਏ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਦੁਸ੍ਤਰਾਚ੍ਛੈਲਜਾਦ੍ਦੁਃਖਾਤ੍ਪੀਡਿਤਾਃ ਪਰਮਦ੍ਯੁਤੇ
ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸਂਸ੍ਤੁਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ ਵਾਚਾ ਵਿਹਸਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਧਰਮੀ ਅਗਸਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਉੱਚ ਜਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪਰਮਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਿਗ੍ਰਹਾਨੁਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਦੰਡ ਦੇਣ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ।
ਯੋऽਮਰਾਵਤ੍ਯਧੀਸ਼ਾਨਃ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਚਾਯੁਧਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧ੍ਯष੍ਟਕਂ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਮਰੁਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਜੋ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਃ ਕृਸ਼ਾਨੁਰ੍ਹਿ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਵਹੋऽਨਿਸ਼ਮ੍ । ਮੁਖਂ ਸਰ੍ਵਾਮਰਾਣਾਂ ਹਿ ਸੋऽਗ੍ਨਿਃ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ?
ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਧਿਪੋ ਭੀਮਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਃ । ਦਣ੍ਡਵ੍ਯਗ੍ਰਕਰੋ ਦੇਵਃ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯਾਸੁਕਰਂ ਸੁਰਾਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਗਵਾਹ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਦੰਡ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਕੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?
ਤਥਾਪਿ ਯਦਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਚ੍ਛਕ੍ਤਿਸਿਦ੍ਧਿਭृਤ੍ । ਅਸ੍ਤਿ ਚੇਦੁਚ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਮੁਨਿਵਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਿਬੁਧਰ੍षਭਾਃ । ਪ੍ਰਤੀਤਾਃ ਪ੍ਰਣਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਿਜਗਦੁਰ੍ਨਿਜਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਵੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ।
ਮਹਰ੍षੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਗਿਰਿਣਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਰ੍ਕਵਿਨਿਰ੍ਗਮਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੇਨ ਸਂਵਿष੍ਟਂ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਵਿਂਧਯ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਜਾਨੋ ਬਿਨਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯ ਮੁਨੇ ਨਿਜਯਾ ਤਪਸਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਭਵਤਸ੍ਤੇਜਸਾਗਸ੍ਤ੍ਯ ਨੂਨਂ ਨਮ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਤਦੇਵਾਸ੍ਮਦੀਯਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਹੇ ਮুনি, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਰੋਕ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੇਰੀ ਰੌਣਕ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਅਗਸਤਿਆ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵृਦ੍ਧ੍ਯਵਰੋਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।"
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇ ਤਦਾ ਕਾਰ੍ਯੇ ਮੁਨਿਨਾ ਕੁਮ੍ਭਜਨ੍ਮਨਾ । ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਬੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮুনি ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਭੇਜਿਰੇ ਮੁਨਿਵਾਕ੍ਯਤਃ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਮੁਨਿਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਵਾਚ ਨृਪਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਮুনি ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਰੂਪ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਅਯੇ ਨृਪਸੁਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਘ੍ਨੋऽਨਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਾਰਕਃ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਨਿਰੋਧੇਨ ਕृਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਹੀਭृਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਹੁਣ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ ਹੈ। ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਤਂ ਕਾਰਣਂ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਮृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਕਾਸ਼ੀਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਦ੍ਗੀਤਂ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਕਾਸੀ ਬਾਰੇ ਆਖੀ ਸੀ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਕਿਨ੍ਤੁ ਵਿਘ੍ਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਵਸਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ।
ਸੋऽਨ੍ਤਰਾਯੋ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਵਸਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ ਪਰਮਤਾਪਨਃ
ਪਿਆਰੀ, ਕਾਸੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਵੀ ਮুনি—
ਮਣਿਕਰ੍ਣ੍ਯਾਂ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਭੁਮ੍ । ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕਾਲਰਾਜਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੰਡਪਾਣੀ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਕਾਲ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕਾਲਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਯਹਾਰਕ । ਕਥਂ ਦੂਰਯਸੇ ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਕਾਸ਼ੀਪੁਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹੇ ਕਾਲ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ, ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਕਾਸ਼ੀਵਾਸਵਿਘ੍ਨਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਕੋ ਭਕ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਮਾਂ ਕਿਂ ਦੂਰਯਸੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਵਿਨਿਵਾਰਕ
ਤੂੰ ਕਾਸੀ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਪਰਾਪਵਾਦੋ ਨੋਕ੍ਤੋ ਮੇ ਨ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਨ ਚਾਨृਤਮ੍ । ਕੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਕਾਸ਼੍ਯਾ ਦੂਰਂ ਕਰੋषਿ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਚੁਗਲੀ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਝੂਠ ਆਖਿਆ। ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਾਸੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਚ ਤਂ ਕਾਲਨਾਥਂ ਕੁਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵੋ ਮੁਨਿਃ । ਜਗਾਮ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਨਾਥ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮুনি ਸਾਕਸ਼ੀਵਿਘਨੇਸ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਤਤਃ ਪੁਰ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਃ । ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਗਸਤਿਆ, ਜੋ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ।
ਕਾਸ਼ੀਵਿਰਹਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਨਿਧਿਰ੍ਮੁਨਿਃ । ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਾਨੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਾਸ਼ੀਂ ਜਗਾਮ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਕਾਸੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮুনি, ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਾਸੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਰਾਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਪੋਯਾਨਮਿਵਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਧੇਨ ਵੈ ਮੁਨਿਃ । ਅਗ੍ਰੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਧਾਮ੍ਬਰਮਥੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਤਰ ਅੱਧੀ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਚਾਚਲਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਗਿਰਿਃ ਖਰ੍ਵਤਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਰਵਨੀਮਿਵ
ਜਦੋਂ ਮুনি ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੁਰੰਤ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਮ੍ਰਸ਼ਿਖਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨਾਮ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਠੇ ਅੰਗ ਲਾ ਕੇ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਵਤ੍ਸੈਵਂ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਯਾਵਦਾਗਮ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਅਗਸਤਿ ਮੁਨੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਵਿਂਧਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁੱਕ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਜਾਵਾਂ।"
ਅਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਗਣ੍ਡਸ਼ੈਲਾਰੋਹਣੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਰ੍ਯਾਮ੍ਯਦਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਮੋਤ੍ਸੁਕਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।