ਸ਼ਿਵਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਮृਤਃ । ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਾਦਧੋ ਭੂਮੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਰਿਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਹੇ ਦੂਤਾ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੂਤੋ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਤੋ ਗੁਣਨਿਧਿਰ੍ਦੂਤੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਇਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਏਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾ ਸਮਾਸਾਤ੍ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਨਾਰਦ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨ ਵਿਬੋਧਿਤਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾਨਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥਕਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭੂਤਾਨੁਭਾਵੋऽਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਮਯਾ । ਸਦਾਚਾਰਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਨਨ੍ਤਪੁਣ੍ਯਦਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਤਥਾਹਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਲਕੜ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਯੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਧਾਰਣਾਨ੍ਨਰਃ
ਸਿਰਫ਼ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਲੱਖ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ; ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਜ੍ਜਪਾਲ੍ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੁ ਭਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਦਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੋਵੇ।
ਬਦਰੀਫਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਬੁਧੈਃ । ਅਧਮਂ ਚਣਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੈषਾ ਮਯੋਦਿਤਾ
ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਚਣੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਜਾਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤਜ੍ਜਾਤੀਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਕਾਃ । ਪੀਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਕृष੍ਣਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸਫੈਦ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਖਤਰੀ, ਪੀਲੇ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬਿਭृਯਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਾਨ੍ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਪੀਤਾਨ੍ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਕृष੍ਣਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਫੈਦ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ, ਰਾਜਾ ਲਾਲ, ਵੈਸ਼ ਪੀਲੇ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਕਾਲੇ ਪਹਿਨਣ।
ਸਮਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਦृਢਾਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਣ੍ਟਕੈਃ ਸਂਯੁਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਕृਮਿਦष੍ਟਾਞ੍ਛਿਨ੍ਨਭਿਨ੍ਨਾਨ੍ਕਣ੍ਟਕੈਰਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਮੋਤੀ ਜਿਹੜੇ ਚਿੱਟੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੇ ਕੱਟੇ, ਟੁੱਟੇ, ਫੱਟੇ ਜਾਂ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ—
ਵ੍ਰਣਯੁਕ੍ਤਾਨਾਵृਤਾਂਸ਼੍ਚ षਡ੍ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਕृਤਦ੍ਵਾਰੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦਿਹੋਤ੍ਤਮਃ
ਛੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਮੋਤੀ ਜਿਹੜੇ ਜਖਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੁਦਰਾਖ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਹੀ ਛੇਦ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਤੁ ਪੌਰੁषਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤਂ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸਮਾਨ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਨ੍ਦृਢਾਨ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੌਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਗੋਲ ਮੋਤੀ ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਾਮ੍ਯੇਨ ਸਮਾਨਾਤਿਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਨਿਰ੍ਘਰ੍षੇ ਹੇਮਲੇਖਾਭਾ ਯਤ੍ਰ ਲੇਖਾ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੋਤੀ ਇਕਸਾਰ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਘਸਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਲਕੀਰ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੇਖਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤਦਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਧਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਪੂਜਕੈਃ । ਸ਼ਿਖਾਯਾਮੇਕਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵੈ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੋਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਖ, ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਤੀਹ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਗਲੇ ਧਾਰ੍ਯਾ ਬਾਹ੍ਵੋਃ षੋਡਸ਼ षੋਡਸ਼ । ਮਣਿਬਨ੍ਧੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਗਲ 'ਤੇ ਛੱਤੀ ਮੋਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਸੋਲਾਂ-ਸੋਲਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਕਲਾਈਆਂ 'ਤੇ ਬਾਰਾਂ-ਬਾਰਾਂ, ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਮੋਤੀ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤੈਰ੍ਮਾਲੋਪਵੀਤਂ ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ । ਦ੍ਵਿਸਰਂ ਤ੍ਰਿਸਰਂ ਵਾਪਿ ਬਿਭृਯਾਤ੍ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ਤਃ
ਮਾਲਾ ਜਾਂ ਜਨੇਊ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਗਲ 'ਤੇ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਮੁਕੁਟੇ ਚੈਵ ਕਰ੍ਣਿਕਾਹਾਰਕੇषੁ ਚ । ਕੇਯੂਰੇ ਕਟਕੇ ਚੈਵ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਵਂਸ਼ੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁੰਡਲ, ਮਕੁਟ, ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਬਾਂਹ ਦੇ ਬੰਦ, ਕਲਾਈ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪ੍ਤੇ ਪੀਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ਨਰਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵਧਮਂ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਮਧ੍ਯਮਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸੌਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਮੋਤੀ ਘੱਟ, ਪੰਜ ਸੌ ਮੋਤੀ ਮੱਧਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚੈਵਂ ਭੇਦੇਨ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਸ਼ਿਰਸੀਸ਼ਾਨਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਣੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषੇਣ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਸਿਰ 'ਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੰਨ 'ਚ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ।
ਅਘੋਰੇਣ ਲਲਾਟੇ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਹृਦਯੇऽਪਿ ਚ । ਅਘੋਰਬੀਜਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰਯੋਰ੍ਧਾਰਯੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਤੇ ਉਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਵੀ; ਅਘੋਰ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਮੁੜ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ਗ੍ਰਥਿਤਾਂ ਵਾਮਦੇਵੇਨ ਚੋਦਰੇ । ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਮ੍
ਪੰਜਾਹ ਮੋਤੀ ਵਾਮਦੇਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੇਟ 'ਤੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ।
ਗ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਨਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਏਕਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਤਤ੍ਤ੍ਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਸਭ ਮੋਤੀ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੋਇ ਕੇ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਤਤ੍ਤ੍ਵਧਾਰਣਾਚ੍ਚ ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍ । ਦ੍ਵਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਰਮ ਤੱਤ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਧਾਰਣਾਦਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਨਲਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਤ੍ਯਾਂ ਦਹਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖ ਅੱਗ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਤ੍ਰਯਸ੍ਵਰੂਪਕਃ । ਤਦ੍ਧਾਰਣਾਚ੍ਚ ਹੁਤਭੁਕ੍ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਤਿੰਨ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।