ਏਕਂ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਕਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਬਾਰਾਂ-ਬਾਰਾਂ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਬਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਾਲੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—
ਏਕੈਕਂ ਕਰ੍ਣਯੋਃ षਟ੍ षਟ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਯੋ ਧਾਰਯਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਹਰੇਕ ਕੰਨ 'ਤੇ ਇੱਕ, ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਛੇ-ਛੇ, ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਝ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਸ੍ਕਟਿਕਰੌਪ੍ਯਵੈਦੂਰ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨੈਃ । ਸਮੇਤਾਨ੍ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਖ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਮੂंगा, ਚਾਂਦੀ, ਵਿਦੂਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਾਨਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਦ੍ਯਾਲਸ੍ਯਾਦ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ । ਤਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਮਾਂਸੀਵ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਲਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਸਧਾਰਨ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਜਪ੍ਤੋऽਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਕੋऽਪਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਦਃ
ਰੁਦਰਾਖ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਗਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾ ਅਣਗਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਖ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਰਹਿਤਂ ਯਥਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ (ਭਸਮ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਜੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਿਆ, ਉਹ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਿਰ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਕਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰ ਏਕਾਦਸ਼ਮੁਖਾਃ ਪਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਰੁਦਰਾਖ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਰਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮੁਖਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮਕਃ
ਕੁਝ ਚੌਦਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰਾਖ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦਰਾਖ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭੁਵਿ । ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਮਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਮਤ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਕੋਸਲੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਿਰਿਨਾਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਮਹਾਧਨੀ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਕੋਸਲਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਨਾਥ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਞਕृਦ੍ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯਃ ਸੁਨ੍ਦਰਾਕृਤਿਃ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੁਣਨਿਧਿਃ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਰੁਣਃ ਕਾਮਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁਣਨਿਧਿ ਨਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਮੋਹਕ ਸੀ।
ਗੁਰੋਃ ਸੁਧਿषਣਸ੍ਯਾਥ ਪਤ੍ਨੀਂ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਮਥ । ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਰੂਪੇਣ ਯੌਵਨੇਨ ਮਦੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸੁਧਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੁਕਤਾਵਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਿਆ।
ਸਙ੍ਗਤਸ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤੋ ਭਿਯਾ । ਵਿषਂ ਦਦੌ ਚ ਗੁਰਵੇ ਯੇਭੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ, ਪਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਦਾ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਕਰ੍ਮ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚਾਪਿ ਮਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਿषਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਨਾਵਿਲਾਸਭੋਗੈਸ਼੍ਚ ਜਾਤੇ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵ੍ਯਯੇ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਗृਹੇ ਚੌਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸ ਤਦਾ ਖਲਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਤੇ ਮੌਜ-ਮਸਤੀਆਂ 'ਤੇ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸੁਰਾਪਾਨਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਤਿਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤਦਾ ਸੋऽਭੂਦ੍ਵਨੇਚਰਃ
ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵਲ੍ਯਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍ । ਮਾਰ੍ਗੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲੋਭਾਜ੍ਜਘਾਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਹ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਗਤੇ ਕਾਲੇ ਮਮਾਰ ਸ ਤਦਾਧਮਃ । ਨੇਤੁਂ ਤਂ ਯਮਦੂਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ਿਵਲੋਕਾਚ੍ਛਿਵਗਣਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਾਦੋ ਬਭੂਵ ਗਿਰਿਜਾਸੁਤ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਯਮਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੁਣ੍ਯਮਸ੍ਯ ਕਿਮਸ੍ਤਿ ਹਿ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਸੇਵਕਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦੱਸਣ।'
ਸ਼ਿਵਦੂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰੋਚੁਰਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਲੇ ਮृਤਃ । ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਾਦਧੋ ਭੂਮੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮਰਿਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਹੇ ਦੂਤਾ ਨੇष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੂਤੋ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਗਤੋ ਗੁਣਨਿਧਿਰ੍ਦੂਤੈਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਇਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਏਵਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾ ਸਮਾਸਾਤ੍ਕਥਿਤੋ ਮਯਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਕਰੋ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਨਾਰਦ षਡ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨ ਵਿਬੋਧਿਤਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾਨਂ ਚ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥਕਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਭੂਤਾਨੁਭਾਵੋऽਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰ੍ਣਿਤੋ ਮਯਾ । ਸਦਾਚਾਰਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੁਣ।
ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਨਨ੍ਤਪੁਣ੍ਯਦਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਨ੍ਯਾਸਂ ਤਥਾਹਂ ਵਰ੍ਣਯਾਮਿ ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਦੇ ਲਕੜ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਯੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਧਾਰਣਾਨ੍ਨਰਃ
ਸਿਰਫ਼ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਲੱਖ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ; ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਜ੍ਜਪਾਲ੍ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤੁ ਭਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਫਲਮ੍ । ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਦਰਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੋਵੇ।