ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਧਾਰਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਯਾਣਕਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਮ੍ਰਿਯੇਦ੍ਯਦਿ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜਾਨ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਤ੍ਕਣ੍ਠੇ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜੇ ਗਲ ਜਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਾ ਕੇ ਮਰੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲੈਕਵਿਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਾਰ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਾਪਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਸਗੁਣੋऽਪਿ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਇਕੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ, ਗੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ।
ਭਸ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰੀ ਯਃ ਸ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ਵਾਪਿ ਤਥਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਜੋ ਭਸਮ ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਵਾਪ੍ਯਥ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਯੁਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਦੇਵ ਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ, ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰੁਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰਿਤੇ ਕੋਟਿਃ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਦਸ਼ਕੋਟਯਃ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਰ੍ਗਲੇ ਬਦ੍ਧੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਰਬ ਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਮਿਲੀਅਨ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਅਯੁਤਂ ਚੋਪਵੀਤੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਰ੍ਭੁਜੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਮਣਿਬਨ੍ਧੇ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਕਃ ਪਰਃ
ਜਦੋਂ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੰਨ, ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਲੱਖ ਅਰਬ ਤੇ ਕਲਾਈ ਉੱਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਕੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੈਦਿਕਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਾ ਕੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਵੇਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾਂ ਕਣ੍ਠੇ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਤੁ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਲ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਲਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਾ ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨ ਵੈ ਧृਤਃ । ਅਸੌ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਲੋਕੇ ਨਮਸ੍ਯਃ ਸ ਤੁ ਲਿਙ੍ਗਵਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਨਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਵਿਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਵਿਦ੍ਯੋ ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਧਾਰਣਾਤ੍ । ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤ ਕੀਕਟੇ ਗਰ੍ਦਭੋ ਯਥਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੀਕਟ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗਧਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧੇ ਦੇਵ ਗਰ੍ਦਭਃ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ । ਕੀਕਟੇ ਕੇਨ ਵਾ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਸਕੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗਧੇ ਨੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਪਹਿਨੇ, ਤੇ ਉਹ ਕੀਕਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਗਰ੍ਦਭੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤੇ । ਧਤ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਭਾਰਂ ਤੁ ਵਾਹਿਤਃ ਪਥਿਕੇਨ ਤੁ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ—ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗਧਾ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਯਾਤਰੀ ਨੇ ਚੁੱਕਾਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤਦ੍ਭਾਰਂ ਵੋਢੁਂ ਪਤਿਤਵਾਨ੍ਭੁਵਿ । ਪ੍ਰਾਣੈਸ੍ਤ੍ਵਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਣ ਜੋਗਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਹਾਸੇਨ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮੁਪਾਗਤਃ । ਯਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਸੇਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਜਿੰਨੀ ਗਿਣਤੀ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਇਆ।
ਤਾਵਦ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਸ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਗੈਰ-ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮੂਰ੍ਖੇਭ੍ਯਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ । ਅਭਕ੍ਤੋ ਵਾਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤੋ ਵਾ ਨੀਚੋ ਨੀਚਤਰੋऽਪਿ ਵਾ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨੀਚ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨੀਚ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੇਨ ਵਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਮਹਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਃ
ਸਚੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਹੈ: ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਰਹਿ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਤਂ ਨਮਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ । ਅਭਾਵੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਃ षੋਡਸ਼ षੋਡਸ਼
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ ਪਹਿਨਣੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਸੋਲਾਂ-ਸੋਲਾਂ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਕਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ । ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ
ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਬਾਰਾਂ-ਬਾਰਾਂ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਬਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚਾਲੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—
ਏਕੈਕਂ ਕਰ੍ਣਯੋਃ षਟ੍ षਟ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਯੋ ਧਾਰਯਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਸ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਹਰੇਕ ਕੰਨ 'ਤੇ ਇੱਕ, ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਛੇ-ਛੇ, ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਝ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਸ੍ਕਟਿਕਰੌਪ੍ਯਵੈਦੂਰ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨੈਃ । ਸਮੇਤਾਨ੍ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸ ਸ਼ਿਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਖ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਮੂंगा, ਚਾਂਦੀ, ਵਿਦੂਰ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਾਨਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਯਦ੍ਯਾਲਸ੍ਯਾਦ੍ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ । ਤਂ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਤਮਾਂਸੀਵ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਲਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ ਸਧਾਰਨ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਛੂਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਧਕਾਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੂਹਦਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਜਪ੍ਤੋऽਨਨ੍ਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਯਸ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਕੋऽਪਿ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਦਃ
ਰੁਦਰਾਖ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਗਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾ ਅਣਗਣੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਖ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਰਹਿਤਂ ਯਥਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ (ਭਸਮ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਜੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਿਆ, ਉਹ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਿਰ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਏਕਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰ ਏਕਾਦਸ਼ਮੁਖਾਃ ਪਰੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਰੁਦਰਾਖ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਰਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮੁਖਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾ ਲੋਕਪੂਜਿਤਾਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮਕਃ
ਕੁਝ ਚੌਦਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰਾਖ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੁਦਰਾਖ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਰਿਦ੍ਰਂ ਵਾਪਿ ਪੁਰੁषਂ ਰਾਜਾਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭੁਵਿ । ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਾਣਂ ਮਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਾਣਾ ਮਤ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਕੋਸਲੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਿਰਿਨਾਥ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਮਹਾਧਨੀ ਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਕੋਸਲਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਨਾਥ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।