ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯਨ੍ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਰਤਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਾਬਾਲਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਹ ਹਿ । ਪਸ਼ਵੋ ਹਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਾਬਾਲਾ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇ en ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮੁ ਯੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹ੍ਯੇਕੋ ਧਾਰ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਪਰੈਃ ਸਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਖ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੋਚਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਚ ਨਾਮਾਨਿ ਯੇ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯੋऽਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨृਭਿਃ
ਜੋ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣਾ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣਪਾਸ਼ੇ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਹਸ੍ਤੇ ਤਥੋਦਰੇ । ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਵਿਭੂਤਯਃ
ਕੰਨ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਚੋਟੀ, ਗਲ੍ਹ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੇਟ 'ਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ । ਗੋਤ੍ਰਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੂਟਸ੍ਥਾ ਮੂਲਰੂਪਿਣਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਲ਼ ਰੂਪ, ਸਥਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ।
ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਕਲਾ ਅਪਿ । ਸ਼੍ਰੌਤਧਰ੍ਮਪਰਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਸਿਦ੍ਧੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦੇ । ਬਹੂਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਬਾਲੈਰਾਦਰੇਣ ਤੁ
ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਾਬਾਲਾ ਲੋਕ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਠ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥੈਵ ਚ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ; ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦਾ ਫਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਫਲਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਾਰਣਾਲ੍ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਜਪਾਚ੍ਚ ਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਹਸ੍ਤੇ ਚੋਰਸਿ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਥਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਹੱਥ, ਦਿਲ, ਗਲ੍ਹ, ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਵਦ੍ਧਿ ਚਰੇਦ੍ਭੁਵਿ । ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵਨ੍ਦਨੀਯੋ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰੀ ਸਤਤਂ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ੍ਤਥਾ ਨਰੈਃ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟੋ ਵਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਧਾਰਣਾਤ੍ । ਕਣ੍ਠੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਬਧ੍ਯ ਸ਼੍ਵਾਪਿ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ,
ਸੋऽਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੋऽਪਿ ਸਃ । ਜਪਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ! ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਪ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਲਵੇ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਕਂ ਵਾਪਿ ਹਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਵੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਹਿਨੇ,
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਿਧਿਮ੍
ਇੱਕੀ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਗੁਣਨਿਧਿਮੋਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਮਹਾਸੇਨ ਕੁਸ਼ਗ੍ਰਨ੍ਥਿਪੁਤ੍ਰਾਜੀਵਾਦਯਃ ਪਰੇ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਨੈਕੋऽਪਿ ਕਲਾਮਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ فرمایا: ਮਹਾਸੇਨ, ਕੁਸ਼ਗ੍ਰੰਥੀ, ਪੁੱਤਰ, ਅਜੀਵ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਪਰ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਯਥਾ ਰਵਿਃ । ਨਦੀਨਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਗਙ੍ਗਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈ,
ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਯਥਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਯਥਾ । ਦੇਵੀਨਾਂ ਤੁ ਯਥਾ ਗੌਰੀ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੈਸ਼ਰਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਇਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇषੁ ਚ ਦਾਨੇषੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ; ਅਟੱਲ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਨ ਚਾਹਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦੀ ਹੱਦ ਦਾ ਮੈਂ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਧृਤਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਕਣ੍ਠਾਯ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਕੁਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕੀ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਭਾਲੇ ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਨ ਨਾਙ੍ਗੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਮ੍ । ਨ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਭਵਨੇ ਪੂਜਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਵਪਚਾਧਮਃ
ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਵਿਭੂਤੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਚੁਹੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਚ ਹੈ।
ਖਾਦਨ੍ਮਾਂਸਂ ਪਿਬਨ੍ਮਦ੍ਯਂ ਸਙ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯਜਾਨਪਿ । ਪਾਤਕੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯੇਤ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਭਾਵੇਂ ਮਾਸ ਖਾਵੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਵੇ ਜਾਂ ਚੁਹੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਜੇਕਰ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਤਪੋਦਾਨਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਸਦ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਧਾਰਣਾਤ੍
ਸਭ ਯਜਨਾਂ, ਤਪਾਂ, ਦਾਨਾਂ ਤੇ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਪਠਨੇਨ ਚ । ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਾਠ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ,