ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਾਵਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੋ। ਸਦਯੋਜਾਤ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੋ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭੂਮੌ ਨਿਧਾਯ ਚ । ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਾਮ੍ਬਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ, ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਭਵੇਨ੍ਮਾਲਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਤੇਨੈਵਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਮਾਲਾ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਣ੍ਠੇऽਥਵਾ ਕਰ੍ਣੇ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਾ ਜਪਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਯਾ ਚੈਵਂ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਪ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਗਲ ਜਾਂ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ, ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ।
ਕਣ੍ਠੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣੇ ਬਾਹੁਯੁਗੇऽਥਵਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਗਲ੍ਹ, ਸਿਰ, ਦਿਲ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਦਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਣਨੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਦਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ, ਸ੍ਰਾਧ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦীক্ষਾ ਸਮੇਂ—
ਅਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੈਦਿਕਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੋਹੇਨ ਨਰਕੇ ਪਤਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀਦਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਣ੍ਠੇ ਸੂਤ੍ਰੇ ਕਰੇऽਥਵਾ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਧृਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਰੁਦਰਾਖ ਸਿਰ, ਗਲ੍ਹ, ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਜਾਂ ਹੱਥ 'ਤੇ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਮਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਾਰਯੇਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਰੁਸਮ੍ਭੂਤਵਾਤੋਦ੍ਭੂਤਤृਣਾਨ੍ਯਪਿ
ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾ ਪਹਿਨੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ। ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਡਿਆ ਹੋਇਆ ਘਾਹ ਵੀ—
ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯਨ੍ਪਾਪਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਪਿ ਚ ਮਾਨਵਃ
ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਰਤਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਾਬਾਲਸ਼੍ਰੁਤਿਰਾਹ ਹਿ । ਪਸ਼ਵੋ ਹਿ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਾਦ੍ਯਾਨ੍ਤਿ ਰੁਦ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਾਬਾਲਾ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਇ en ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮੁ ਯੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਹ੍ਯੇਕੋ ਧਾਰ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਪਰੈਃ ਸਦਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰਾਖ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਵਂਸਨਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਮੋਚਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ਤਿ ਚ ਨਾਮਾਨਿ ਯੇ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਯੇ ਚ ਤੇ ਵੈ ਭਾਗਵਤੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਰੇਯੋऽਰ੍ਥਿਭਿਰ੍ਨृਭਿਃ
ਜੋ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣਾ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਣਪਾਸ਼ੇ ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਹਸ੍ਤੇ ਤਥੋਦਰੇ । ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਵਿਭੂਤਯਃ
ਕੰਨ ਦੇ ਕੋਨੇ, ਚੋਟੀ, ਗਲ੍ਹ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੇਟ 'ਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਹਾਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ । ਗੋਤ੍ਰਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੂਟਸ੍ਥਾ ਮੂਲਰੂਪਿਣਃ
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੁਲ਼ ਰੂਪ, ਸਥਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ।
ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਕਲਾ ਅਪਿ । ਸ਼੍ਰੌਤਧਰ੍ਮਪਰਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਖਲੁ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਿਣਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਨ ਜਾਯਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵੇਦਸਿਦ੍ਧੇ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਦੇ । ਬਹੂਨਾਂ ਜਨ੍ਮਨਾਮਨ੍ਤੇ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣੇ ਵਾਞ੍ਛਾ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਜਾਯਤੇ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਬਾਲੈਰਾਦਰੇਣ ਤੁ
ਰੁਦਰਾਖ ਪਹਿਨਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਾਬਾਲਾ ਲੋਕ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਠ੍ਯਤੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮਯਾ ਪੁਤ੍ਰ ਤਥੈਵ ਚ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਫਲਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ; ਤੇ ਰੁਦਰਾਖ ਦਾ ਫਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਫਲਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਧਾਰਣਾਲ੍ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਫਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਜਪਾਚ੍ਚ ਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਹਸ੍ਤੇ ਚੋਰਸਿ ਕਣ੍ਠੇ ਚ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਤਥਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਹੱਥ, ਦਿਲ, ਗਲ੍ਹ, ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਵਦ੍ਧਿ ਚਰੇਦ੍ਭੁਵਿ । ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵਨ੍ਦਨੀਯੋ ਯਥਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰੀ ਸਤਤਂ ਵਨ੍ਦਨੀਯਸ੍ਤਥਾ ਨਰੈਃ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟੋ ਵਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤੁ ਧਾਰਣਾਤ੍ । ਕਣ੍ਠੇ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਬਧ੍ਯ ਸ਼੍ਵਾਪਿ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਕੇ ਮਰ ਜਾਵੇ,
ਸੋऽਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨੁषੋऽਪਿ ਸਃ । ਜਪਧ੍ਯਾਨਵਿਹੀਨੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਦਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ! ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਜਪ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪਹਿਨ ਲਵੇ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਏਕਂ ਵਾਪਿ ਹਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨੇਨ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਵੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪਹਿਨੇ,
ਏਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਤਃ ਪਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ਵਿਧਿਮ੍
ਇੱਕੀ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੋਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।