ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੋषਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਸ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਗੋਭੇਧੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਚ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਾਰਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰਾਖsh ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸਥਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਿਣਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਚੈਵ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਭਯਂ ਨ ਹਿ । ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨੈਵ ਚਾਧਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਬਾਘ ਆਦਿ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਨ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਸੁਖੀ ਚੈਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਗ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਖੀ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਮृਗਮਾਰ੍ਜਾਰਸਰ੍ਪਮੂषਕਦਰ੍ਦੁਰਾਨ੍ । ਖਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ृਗਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਾਨਪਿ
ਹਾਥੀ, ਘੋੜਾ, ਹਿਰਨ, ਬਿੱਲੀ, ਸੱਪ, ਚੂਹਾ, ਡੱਡੂ, ਗਧਾ, ਕੁੱਤਾ, ਗਿੱਦੜ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਵਕ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਾਦਸ਼ਧਾਰਣਾਤ੍ । ਵਕ੍ਤ੍ਰਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਿ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਬਾਰਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖsh ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਤਿੰਨ-ਦਸ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਖsh ਮਿਲ ਜਾਵੇ—
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸਮੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਦਃ । ਰਸੋ ਰਸਾਯਨਂ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਕੰਮ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਰਸ ਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਵਾ ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਯਃ
ਉਹਦੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਧਾਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ षਣ੍ਮੁਖ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਿ ਲਭ੍ਯੇਤ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਉਸ ਨੂੰ, ਛਣਮੁਖਾ, ਇਹ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਚੌਦਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰ—
ਧਾਰਯੇਤ੍ਸਤਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਪਿਣ੍ਡਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਤੁ । ਕਿਂ ਮੁਨੇ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਣਨੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨੇ। ਮুনি, ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਨ੍ਤਤਂ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਚ ਪਰਾ ਗਤਿਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਏਕਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧਾਰ੍ਯੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੁਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਣ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਧृਦਯੇਨ ਤੁ । ਕਲਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਬਾਹੁਵਲਯੇ ਅਰ੍ਕਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਣਿਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਛਬੀ beads ਦੀ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਪੰਜਾਹ ਦੀ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਗਣਾਂ ਲਈ ਮੋਤੀ।
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤੈਰ੍ਮਾਲਾ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਃ षਡਾਨਨ । ਅਥਵਾ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਿਕਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਛਣਾਨਨ ਲਈ ਪੰਜਾਹ; ਜਾਂ ਸਤਾਈ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਧਾਰਣਾਦ੍ਵਾ ਜਪਾਦ੍ਵਾਪਿ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤੈਰ੍ਮਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਯਦਿ
ਇਹ ਪਹਿਨਣ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਣਗਿਣਤ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ—
ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ षਣ੍ਮੁਖ । ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕੁਲਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਹਰ ਪਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਛਣਮੁਖਾ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਜਪਮਾਲਾਵਿਧਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜਪਮਾਲਾਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ षਣ੍ਮੁਖ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮੁਖਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬਿਨ੍ਦੂ ਰੁਦ੍ਰ ਇਤੀਰਿਤਃ
ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਜਪ ਮਾਲਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਛਣਮੁਖਾ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਜਪ ਮਾਲਾ ਦੇ ਲਕੜੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਬਿੰਦੂ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਭਵੇਚ੍ਚੈਵ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਭਿਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਕਣ੍ਟਕੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੂਛ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਚੀ ਮੋਤੀਆਂ, ਪੰਜ ਮੁੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣੈਃ ਸਿਤੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕृਤਰਨ੍ਧ੍ਰਵਿਦਰ੍ਭਿਤੈਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗੋਪੁਚ੍ਛਵਲਯਾਕृਤਿ
ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਮੋਤੀ, ਛੇਦ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀ-ਧਾਗਾ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਛ ਦੀ ਵਲੈ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਪੁਚ੍ਛਂ ਪੁਚ੍ਛੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍ । ਮੇਰੁਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮੁਖਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ਕਮ੍
ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਪੂਛ ਨੂੰ ਪੂਛ ਨਾਲ ਜੋੜੋ; ਮੇਰੂ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਉਪਰ ਵੱਲ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਨਾਗ ਦੀ ਗਾਂਠ ਬਣਾਓ।
ਏਵਂ ਸਂਗ੍ਰਥਿਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਗਨ੍ਧਤੋਯੇਨ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਚੋਪਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਮੰਤਰ-ਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ ਤੇ ਫਿਰ ਪੰਚਗਵਿਆ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ਭਸਾऽऽਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗਣਾਨ੍ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਵਚੇਨਾਵਗੁਣ੍ਠਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਵੋ, ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਰੱਖੋ। ਸ਼ਿਵ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਕਾਰਯੇਤ੍ਤਥਾ । ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਾਦਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਾਵਦष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰੋ। ਸਦਯੋਜਾਤ ਆਦਿ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕੋ, ਜਦ ਤਕ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ।
ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਭੂਮੌ ਨਿਧਾਯ ਚ । ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਾਮ੍ਬਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ, ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ ਭਵੇਨ੍ਮਾਲਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਤੇਨੈਵਾਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਮਾਲਾ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਣ੍ਠੇऽਥਵਾ ਕਰ੍ਣੇ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਾ ਜਪਮਾਲਿਕਾਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਯਾ ਚੈਵਂ ਜਪ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਪ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਗਲ ਜਾਂ ਕੰਨ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ। ਰੁਦਰਾਕਸ਼ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਜਪ, ਸਯੰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰੇ।
ਕਣ੍ਠੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਹृਦਿ ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਣੇ ਬਾਹੁਯੁਗੇऽਥਵਾ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਗਲ੍ਹ, ਸਿਰ, ਦਿਲ, ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੰਤ, ਕੰਨਾਂ ਜਾਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਦਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ—
ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍ਣਨੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਾਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਦਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨੇ ਦਾਨੇ ਜਪੇ ਹੋਮੇ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੇ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ, ਸ੍ਰਾਧ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦীক্ষਾ ਸਮੇਂ—
ਅਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵੈਦਿਕਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੋਹੇਨ ਨਰਕੇ ਪਤਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੁੱਲ ਵਿਚ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਕੋਈ ਵੀਦਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਾਰਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਣ੍ਠੇ ਸੂਤ੍ਰੇ ਕਰੇऽਥਵਾ । ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਸਮ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਧृਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਰੁਦਰਾਖ ਸਿਰ, ਗਲ੍ਹ, ਧਾਗੇ 'ਤੇ ਜਾਂ ਹੱਥ 'ਤੇ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਮਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਧਾਰਯੇਦਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਧਾਰਯੇਤ੍ । ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਰੁਸਮ੍ਭੂਤਵਾਤੋਦ੍ਭੂਤਤृਣਾਨ੍ਯਪਿ
ਅਸ਼ੁੱਧ ਵਿਅਕਤੀ ਰੁਦਰਾਖ ਨਾ ਪਹਿਨੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਹਿਨੀ ਜਾਵੇ। ਰੁਦਰਾਖ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਉਡਿਆ ਹੋਇਆ ਘਾਹ ਵੀ—