ਸ੍ਥਿਤਿਃ ਸੈਵ ਗਤਿਰ੍ਯਾਤ੍ਰਾ ਮਤਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਵਚਃ । ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਹੀ ਟਿਕਾਉ, ਚਲਣ, ਯਾਤਰਾ, ਸੋਚ, ਵਿਚਾਰ, ਸਤਿਕਾਰ, ਬੋਲ — ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍ । ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪੋऽਹਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍
ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਸਤ, ਚਿੱਤ, ਅਨੰਦ ਸਰੂਪ ਹਾਂ — ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੋਚੋ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਯਾਣੇऽਪ੍ਯਮृਤਾਯਮਾਨਾਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪਦਵ੍ਯਾਮਨੁਸਞ੍ਚਰਨ੍ਤੀ- ਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਾਮਬਲਾਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ, ਅਨੰਦ ਸਰੂਪ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਿਜਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਤਂ ਗੁਰੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਉਪਚਾਰੈਰ੍ਮਾਨਸੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਤੇ ਉਸ ਗੁਰੂ, ਈਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਪੂਜਾ ਸਮਗਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਸ੍ਤੁਵੀਤਾਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਾਧਕੋ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਗੁਰੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੁਰੁਰ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਗੁਰੁਰੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼੍ਰੀਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਸੰਯਮੀ ਸਾਧਕ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ: 'ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਮਹਾਦੇਵ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸ਼ੌਚਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਚਾਰਹੀਨਂ ਨ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵੇਦਾ ਯਦਪ੍ਯਧੀਤਾਃ ਸਹ षਡ੍ਭਿਰਙ੍ਗੈਃ । ਛਨ੍ਦਾਂਸ੍ਯੇਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਨੀਡਂ ਸ਼ਕੁਨ੍ਤਾ ਇਵ ਜਾਤਪਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੇ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦੇ ਆਚਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ; ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਚੰਦ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਯਗਾਚਰੇਤ੍ । ਰਾਤ੍ਰੇਰਨ੍ਤਿਮਯਾਮੇ ਤੁ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਂ ਚਰੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਬ੍ਰਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ, ਸਭ ਕਰਤਬ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਰਾਤ ਦੇ ਆਖਰੀ ਪਹਿਰ ਵਿਚ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਰੀਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿष੍ਟਦੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਯੋਗੀ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਮਾਰ੍ਗੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਿਤ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੋ; ਪਰ ਯੋਗੀ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਜੀਵਬ੍ਰਹ੍ਮੈਕ੍ਯਤਾ ਯੇਨ ਜਾਯਤੇ ਤੁ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਾਰਦ
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਇਕਤਾ ਲਗਾਤਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੀ ਪਲ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚ ਉषਃਕਾਲਃ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਰੁਣੋਦਯਃ । ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ਼ੇषਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਹੋਣ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਹੋਣ ਤੇ ਲਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਹੋਣ ਤੇ ਪੂਰਾ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਕੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ । ਨੈਰ੍ऋਤ੍ਯਾਮਿषੁਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਮਤੀਤ੍ਯਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਭੁਵਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਕਰੇ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰੇऽਪਿ ਚ ਕਰ੍ਣਸ੍ਥ ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਨਿਵੀਤਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਗृਹਸ੍ਥਯੋਃ
ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਜਨੈਉ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਤੇ ਰੱਖੇ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅਤੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਨੈਉ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਣ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਣ੍ਠਲਮ੍ਬਿਤਮ੍ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਗृਹੀ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਥਮਾਸ਼੍ਰਮੀ
ਜਨੈਉ ਗਲ ਪਿੱਛੇ ਲਟਕਾ ਕੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕਰੇ; ਪਹਿਲੀ ਅਸ਼ਰਮ ਵਾਲਾ ਜਨੈਉ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਤੇ ਰੱਖੇ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਯ ਤृਣੈਰ੍ਭੂਮਿਂ ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਵਾਸਸਾ । ਵਾਚਂ ਨਿਯਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ष੍ਠੀਵਨਸ਼੍ਵਾਸਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਘਾਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਥੂਕਣ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੋ।
ਨ ਫਾਲਕृष੍ਟੇ ਨ ਜਲੇ ਨ ਚਿਤਾਯਾਂ ਨ ਪਰ੍ਵਤੇ । ਜੀਰ੍ਣਦੇਵਾਲਯੇ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਨ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਹਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਚਿਤਾ, ਪਹਾੜ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਮੰਦਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕ, ਜਾਂ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਨ ਸਸਤ੍ਤ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਤੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਪਥਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਰੁਭਯੋਰ੍ਜਪ੍ਯੇ ਭੋਜਨੇ ਦਨ੍ਤਧਾਵਨੇ
ਜਿੰਨਾਂ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਖੱਡਾਂ ਵਿਚ, ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਜਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਜਪ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਚ ਦੈਵੇ ਚ ਤਥਾ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषਯੋਃ । ਉਤ੍ਸਾਹੇ ਮੈਥੁਨੇ ਵਾਪਿ ਤਥਾ ਵੈ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਿਸਾਬ-ਪਖਾਨਾ, ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਸੰਭੋਗ, ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਇਹ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।
ਯਾਗੇ ਦਾਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਮੌਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਦੇਵਤਾ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਯਜ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮੌਨ ਰਹੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—
ਇਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਬਹਿਰ੍ਭੂਮਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ । ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛੌਚਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਥੋਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨਾਪਾਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕਰੋ।
ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਨੀ ਵਿਪ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਮਾਪਃ ਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਥੈਵ ਗਾਃ । ਨ ਕਦਾਚਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨਾ ਕਰੋ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖੋ ਦਿਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ । ਤਤ ਆਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਲੋष੍ਠਪਰ੍ਣਤृਣਾਦਿਭਿਃ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਫਿਰ ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ, ਪੱਤੇ, ਘਾਸ ਜਾਂ ਹੋਰ ਨਾਲ ਢੱਕੋ।
ਗृਹੀਤਲਿਙ੍ਗ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਾਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪਾਤ੍ਰੇ ਜਲਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਚ੍ਛੇਦਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚੈਵ ਹਿ
ਅੰਗ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਉਠੋ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਓ, ਪਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਜਾਓ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕੂਲਾਚ੍ਛ੍ਵੇਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸਤ੍ਤਮਃ । ਰਕ੍ਤਾਂ ਪੀਤਾਂ ਤਥਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਵਰ੍ਣਕਾਃ
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਚਿੱਟੀ ਮਿੱਟੀ ਲਵੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਜਾਂ ਲਾਲ, ਪੀਲੀ, ਕਾਲੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰੰਗ ਦੀ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਥਵਾ ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇ ਸੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮੈਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲਾਦ੍ਦੇਵਗृਹਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਾਨ੍ਮੂषਕੋਤ੍ਕਰਾਤ੍
ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਜਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੈਣ; ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ, ਮੰਦਰ ਵਿਚੋਂ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਦੇ ਟੇਕ ਵਿਚੋਂ।
ਕृਤਸ਼ੌਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਚ੍ਚ ਨ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ । ਮੂਤ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸ਼ੌਚੇ ਮੈਥੁਨੇ ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਾ ਲਵੋ; ਪਿਸਾਬ ਲਈ ਦੋ ਗੁਣੀ ਮਿੱਟੀ, ਸੰਭੋਗ ਲਈ ਤਿੰਨ ਗੁਣੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਕਾ ਲਿਙ੍ਗੇ ਕਰੇ ਤਿਸ੍ਰ ਉਭਯੋਰ੍ਮृਦ੍ਦ੍ਵਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਮੂਤ੍ਰਸ਼ੌਚਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ੌਚੇ ਤਦ੍ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇੱਕ ਅੰਗ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਿੱਟੀ, ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਦੋ ਮਿੱਟੀਆਂ; ਪਿਸਾਬ ਦੀ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਇਹ ਹੈ, ਹੋਰ ਸ਼ੁਚਿਤਾ ਲਈ ਦੋ ਗੁਣੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਟ੍ਸ਼ੌਚੇ ਲਿਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾਦ੍ਵਯਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਪਾਨੇ ਦਸ਼ੈਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਭਯੋਃ ਸਪ੍ਤ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ
ਪਖਾਣਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਫਾਈ ਲਈ, ਅੰਗ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦੋ ਗੋਲੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪਿਸਾਬ ਲਈ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪੰਜ ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦਸ ਗੋਲੇ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸੱਤ ਗੋਲੇ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਉਣੇ ਹਨ।
ਵਾਮਪਾਦਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਾਰਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਲੇਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖੋ; ਹਰ ਪੈਰ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵਾਰੀ ਮਿੱਟੀ ਲਗਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸ਼ੌਚਂ ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਤ੍ਰਿਗੁਣਂ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਸ੍ਯ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਘਰਵਾਲੇ ਲਈ ਜਿੰਨੀ ਸਫਾਈ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਨੀ ਦੀ ਦੂਣੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ, ਤੀਣੀ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥੀ ਲਈ, ਤੇ ਚੌਣੀ ਯਤੀ ਲਈ ਹੈ।
ਆਰ੍ਦ੍ਰਾਮਲਕਮਾਨਾ ਤੁ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਸ਼ੌਚਕਰ੍ਮਣਿ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਤੁ ਸਦਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਨਾਤੋ ਨ੍ਯੂਨਾ ਕਦਾਚਨ
ਸਫਾਈ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਲੀ ਆਵਲਾ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਨੀ ਹੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ।