ਬਾਣਲਿਙ੍ਗੇऽਥਵਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਯਜੇਦ੍ਦੇਵੀਮਨਨ੍ਯਧੀਃ । ਜਯਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੀਠੇ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਬਾਣਲਿੰਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ 'ਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜਯਾਦਿ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੀਠ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕੋਣੇ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪਦ੍ਮਜਂ ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਹ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਕੋਣਕੇ ਯਜੇਤ੍
ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਉਥੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ; ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਵਾਯੁਕੋਣੇ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਿਂਹੋ ਵਾਮੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਮਹਿषਂ ਪੂਜਯੇਦਨ੍ਤੇ षਟ੍ਕੋਣੇषੁ ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਨਨ੍ਦਜਾਂ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਾਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨੰਦਜਾ, ਰਕਤਦੰਤਾ, ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਭੀਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀਂ ਚ ਤਤੋ ਵਸੁਦਲੇषੁ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੀਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਬਾਹਰੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੂੰ।
ਵਾਰਾਹੀਂ ਨਾਰਸਿਂਹੀਂ ਚ ਐਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਕਾਂ ਤਥਾ । ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਪਤ੍ਰੇषੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਰਾਹੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਐਂਦ੍ਰੀ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਤੱਤਵ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਚੇਤਨਾਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤਥਾ । ਛਾਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਜਾਤਿਂ ਚ ਲਜ੍ਜਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਚੇਤਨਾ, ਬੁੱਧੀ, ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਛਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ, ਪਿਆਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਲੱਜਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੌ ਧृਤਿਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍ । ਦਯਾਂ ਤੁष੍ਟਿਂ ਤਤਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਮਾਤृਭ੍ਰਾਨ੍ਤੀ ਇਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਧੀਰਜ, ਭਰੋਸਾ, ਇਜ਼ਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੌਸਲਾ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਯਾਦ, ਦਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੂਪੁਰਕੋਣੇषੁ ਗਣੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਕਮ੍ । ਵਟੁਕਂ ਯੋਗਿਨੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ ਵੇਦੀਆਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼, ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਛੋਟੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਯੁਧਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੂਜਯੇਦਨਯਾ ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾਵਰਣਾਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਜੋ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਵਰਨਾ ਦੇਵੀ ਦੀ।
ਰਾਜੋਪਚਾਰਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਦਮ੍ਬਾਪ੍ਰਤੁष੍ਟਯੇ । ਤਤੋ ਜਪੇਨ੍ਨਵਾਰ੍ਣਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਅੰਬਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਸੀ ਸਨਮਾਨ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ, ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਪ੍ਤਸ਼ਤੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਅਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪਠੇਤ੍ । ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਤ-ਸੌ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ੀਂ ਤੋषਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨਰਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮਾਲਯਂ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਕृਤਾਰ੍ਥਤਾ ਯੇਨ ਭਵੇਤ੍ਤਦੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਸ੍ਰੀ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਹਰਿਬ੍ਰਹ੍ਮਪ੍ਰਮੁਖਾ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨਯੋ ਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਨਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਰਿ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗੂ, ਮਨੂ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ —
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤਦੈਵ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਗਾਸ੍ਮਰਣਮਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍
ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੇ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਪਿ ਮਨਵੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਰਣਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਮਨੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪਦਂ ਤਥਾ
ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਮਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ।
ਤਦੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਕਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਪਞ੍ਚਕਸ੍ਯ ਤਦਂਸ਼ਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਣਨਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੁਪਤ ਰਾਜ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਨ੍ਮਨੁਜੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਯਂ ਯਂ ਕਾਮਂ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ਵਾਪਿ ਤਂ ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ-ਜੋ ਇੱਛਾ ਮਨੁੱਖ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰੇ ਪਠੇਦੇਤਦ੍ਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੇ ਨਵਰਾਤਰੇ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਕੈਕਮਧ੍ਯਾਯਂ ਪਠੇਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼੍ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਪ੍ਰਿਯਕਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਕੁਮਾਰੀਦਿਵ੍ਯਹਸ੍ਤੇਨ ਯਦ੍ਵਾ ਬਟੁਕਰਾਮ੍ਬੁਜਾਤ੍
ਇਸ ਵਿਚ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਜਾਂ ਕੁਮਾਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਿਵਯ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਤੋਂ।
ਮਨੋਰਥਂ ਤੁ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਦੇਵੀਂ ਚ ਜਗਦੀਸ਼ਾਨੀਂ ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਤ੍ਰਾਨੀਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ਼ਲਾਕਾਂ ਰੋਪਯੇਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਠੀਕ ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਛੜ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਤ੍ਰ ਯਦਾਯਾਤਿ ਚ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਉਦਾਸੀਨੇऽਪ੍ਯੁਦਾਸੀਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸੰਕੇਤ ਆਵੇ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਜੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੁਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤਵਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਸਨਾਤਨ । ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਦੇਵੀਚਾਰਿਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਨੂ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵੀ ਦਾ ਸਤਵਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪਰੋ ਮਾਤੁਃ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਸੁਰਦ੍ਰੁਹਾਮ੍ । ਅਧਿਕਾਰਾਪ੍ਤਿਰੁਕ੍ਤਾਤ੍ਰ ਦੇਵੀਪੂਰ੍ਣਕृਪਾਵਸ਼ਾਤ੍
ਇੱਥੇ ਮਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਮਿਲਣਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯੇਨ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਾਨ੍ਪਰਿਪੁष੍ਣਾਤਿ ਤਮਾਚਾਰਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਚਲਣ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰੀਤੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਸਦਾਚਾਰਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯਦਨੁष੍ਠਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੀਤੀ ਸੁਣ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।