ਸਰ੍ਵਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਧਿਦੇਵੀਯਮਨ੍ਤਰ੍ਯਾਮਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਦੁਰ੍ਗਸਙ੍ਕਟਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਦੁਰ੍ਗੇਤਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਸਭ ਬੁੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੁਰਗਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ੈਵਾਨਾਮੁਪਾਸ੍ਯੇਯਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਾ ਸਾ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣੀ
ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਾਗ੍ਭਵਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਵਨਿਤਾ ਕਾਮਬੀਜਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ: ਵਾਕ ਦਾ ਬੀਜ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਾਮ ਦਾ ਬੀਜ।
ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਯੈ ਪਦਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਚ੍ਚੇ ਇਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਮਨੁਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭਜਤਾਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
ਫਿਰ 'ਚਾਮੁੰਡਾ' ਸ਼ਬਦ ਤੇ 'ਵਿਚੇ' ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰ। ਇਹ ਨੌਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾ ऋषਯੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਛਨ੍ਦਾਂਸ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਤਤਂ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁष੍ਣਿਗਨੁष੍ਟੁਭਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਛੰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਇਤਰੀ, ਉਸ਼ਣਿਕ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਪਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਿਕਾਬੀਜਂ ਦੁਰ੍ਗਾ ਚ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਤਥਾ
ਮਹਾਕਾਲੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ। ਰਕਤਦੰਤਿਕਾ ਦਾ ਬੀਜ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਵੀ।
ਨਨ੍ਦਾਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਦੇਵ੍ਯੌ ਭੀਮਾ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਿਨਿਯੋਗ ਉਦਾਹृਤਃ
ਨੰਦਾ, ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਤੇ ਭੀਮਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ऋषਿਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ਦੈਵਤਾਨਿ ਮੌਲੌ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਹृਦਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ । ਸ੍ਤਨਯੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਬੀਜਾਨਿ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਰਿਸ਼ੀ, ਛੰਦ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।
ਬੀਜਤ੍ਰਯੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੇਣ ਚੈਵ ਹਿ । षਡਙ੍ਗਾਨਿ ਮਨੋਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਤਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਦੇਸ਼ਿਕਃ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ, ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ, ਚਾਰ, ਦੋ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਏ।
ਸ਼ਿਖਾਯਾਂ ਲੋਚਨਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਨਾਸਾਨਨੇषੁ ਚ । ਗੁਦੇ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇਣ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਕੰਨ, ਨੱਕ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਵਿਧੀ ਕਰੇ।
ਖਡ੍ਗਚਕ੍ਰਗਦਾਬਾਣਚਾਪਾਨਿ ਪਰਿਘਂ ਤਥਾ । ਸ਼ੂਲਂ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਂ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਸਨ੍ਦਧਤੀਂ ਕਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਤੀਰ, ਧਨੁ, ਲੋਹਾ ਦਾ ਸੰਡਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਸੰਡਾ, ਕਟਿਆ ਸਿਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਹੋਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲੀਂ ਤ੍ਰਿਨਯਨਾਂ ਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਪਾਦਾਨਨਾਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਮਹਾਕਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨੀਲੇ ਕਾਜਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਸ ਚਿਹਰੇ ਹਨ।
ਮਧੁਕੈਟਭਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾਮ੍ਬੁਜਾਸਨਃ । ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਮਹਾਕਾਲੀਂ ਕਾਮਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਨੇ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਕਾਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਚ ਪਰਸ਼ੁਂ ਗਦੇषੁਕੁਲਿਸ਼ਾਨਿ ਚ । ਪਦ੍ਮਂ ਧਨੁष੍ਕੁਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚ ਦਣ੍ਡਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਸਿਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਮਾਲਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਗਦਾ, ਤੀਰ, ਵਜਰ, ਕਮਲ, ਧਨੁ, ਕੂੰਡੀ, ਡੰਡਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬੁਜਂ ਤਥਾ ਘਣ੍ਟਾਂ ਸੁਰਾਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ੂਲਕਮ੍ । ਪਾਸ਼ਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਦਧਤੀਮਰੁਣਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲਾਲੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਢਾਲ, ਕਮਲ, ਘੰਟੀ, ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਪਿਆਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬੁਜਾਸਨਗਤਾਂ ਮਾਯਾਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਭਜੇਦੇਵਂ ਮਹਿषਾਸੁਰਮਰ੍ਦਿਨੀਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘਣ੍ਟਾਸ਼ੂਲੇ ਹਲਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਮੁਸਲਂ ਚ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਾਨ੍ ਹਸ੍ਤਪਦ੍ਮੈਰ੍ਦਧਾਨਾਂ ਕੁਨ੍ਦਸਨ੍ਨਿਭਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਹਲ, ਸ਼ੰਖ, ਮਸਲਾ, ਚੱਕਰ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਤੀਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁੰਦ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਿਦੈਤ੍ਯਸਂਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਵਾਣੀਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਮਹਾਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਵਿਗ੍ਰਹਾਮ੍
ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਾਣੀ ਦੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਰ੍ਯਸ੍ਰਂ षਟ੍ਕੋਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਤੋऽष੍ਟਦਲਪਦ੍ਮਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਪਤ੍ਰਕਮ੍
ਸਿਆਣੇ, ਉਸ ਦੇ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: ਤਿਕੋਣ, ਛੇ ਕੋਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਅਤੇ ਚੌਵੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ।
ਭੂਗृਹੇਣ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਘਟੇ ਵਾਪਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਵਾ
ਉਸ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਚੌਕੋਣੀ ਘੇਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਘੜੇ, ਯੰਤਰ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬਾਣਲਿਙ੍ਗੇऽਥਵਾ ਸੂਰ੍ਯੇ ਯਜੇਦ੍ਦੇਵੀਮਨਨ੍ਯਧੀਃ । ਜਯਾਦਿਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਪੀਠੇ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਬਾਣਲਿੰਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ 'ਤੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜਯਾਦਿ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਪੀਠ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਕੋਣੇ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪਦ੍ਮਜਂ ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਹ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਕੋਣਕੇ ਯਜੇਤ੍
ਪੂਰਬ-ਉੱਤਰ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਉਥੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ; ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਕੋਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਵਾਯੁਕੋਣੇ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਿਂਹੋ ਵਾਮੇ ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪੱਛਮ-ਉੱਤਰ ਕੋਣ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਮਹਿषਂ ਪੂਜਯੇਦਨ੍ਤੇ षਟ੍ਕੋਣੇषੁ ਯਜੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਨਨ੍ਦਜਾਂ ਰਕ੍ਤਦਨ੍ਤਾਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਕਮ੍ਭਰੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨੰਦਜਾ, ਰਕਤਦੰਤਾ, ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਭੀਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀਂ ਚ ਤਤੋ ਵਸੁਦਲੇषੁ ਚ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੀਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਰਗਾ, ਭੀਮਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਬਾਹਰੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਨੂੰ।
ਵਾਰਾਹੀਂ ਨਾਰਸਿਂਹੀਂ ਚ ਐਨ੍ਦ੍ਰੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਕਾਂ ਤਥਾ । ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਪਤ੍ਰੇषੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ ਵਾਰਾਹੀ, ਨਰਸਿੰਹੀ, ਐਂਦ੍ਰੀ ਅਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਪੂਜੋ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਤੱਤਵ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਚੇਤਨਾਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਂ ਤਥਾ । ਛਾਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਜਾਤਿਂ ਚ ਲਜ੍ਜਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਚੇਤਨਾ, ਬੁੱਧੀ, ਨੀਂਦ, ਭੁੱਖ, ਛਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ, ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ, ਪਿਆਸ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਲੱਜਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੌ ਧृਤਿਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਸ੍ਮृਤਿਮ੍ । ਦਯਾਂ ਤੁष੍ਟਿਂ ਤਤਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਮਾਤृਭ੍ਰਾਨ੍ਤੀ ਇਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਧੀਰਜ, ਭਰੋਸਾ, ਇਜ਼ਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹੌਸਲਾ, ਜੀਵਨ-ਜੀਵਿਕਾ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਯਾਦ, ਦਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ — ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੂਪੁਰਕੋਣੇषੁ ਗਣੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਕਮ੍ । ਵਟੁਕਂ ਯੋਗਿਨੀਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜਯੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ
ਫਿਰ ਵੇਦੀਆਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਣੇਸ਼, ਖੇਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਛੋਟੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਯੁਧਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਪੂਜਯੇਦਨਯਾ ਰੀਤ੍ਯਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾਵਰਣਾਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਜੋ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਵਰਨਾ ਦੇਵੀ ਦੀ।