ਪਰ੍ਵਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਮੇਰੁਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਮਹੋਨ੍ਨਤਃ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਨਿਰੋਦ੍ਧਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਃਖਦੋऽਨਘ
ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਿਂਧਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤਦਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭਯੇਸ਼ਾਨ ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਕृਦ੍ਭਵ । ਭਾਨੁਸਞ੍ਚਾਰਰੋਧੇਨ ਕਾਲਜ੍ਞਾਨਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੋ; ਜੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗੀ?
ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਕਾਰੇ ਲੋਕੇ ਕਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਭਯਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵਾਨੇਵ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੇ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੇ ਰੂਪ ਮਿਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਰਹੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜੋ ਡਰ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਹਾਰਾ ਹੋ।
ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਕਰੋ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸੀਦ ਗਿਰਿਜਾਪਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੀਹ ਤਦ੍ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮ੍ਭਨੇ ਸੁਰਾਃ
ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪਤੀ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਧ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਇਮਮੇਵਂ ਵਦਿष੍ਯਾਮੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਰਮਾਧਵਮ੍ । ਸੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਭੁਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਾਰਣਰੂਪਧृਕ੍
ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਰਮਾਧਵ ਨੂੰ ਆਖਾਂਗੇ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡਾ ਆਪ ਹੀ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਕਾਰਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਰਣਕਾਰਣਃ । ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸ ਦੁਃਖਾਨ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਗੋਵਿੰਦ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਖਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਗਿਰੀਸ਼ਭਾषਿਤਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਪਯੋਜਸਮ੍ਭਵਾਃ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਵੇਪਮਾਨਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਲੋਕਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰਞ੍ਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੀਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਰਮਾਨਾਥਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਭਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਰਮਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕਮਲ-ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਦ੍ਗਦਸ੍ਵਰਸਤ੍ਕृਤਾਃ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਜਯ ਵਿष੍ਣੋ ਰਮੇਸ਼ਾਦ੍ਯ ਮਹਾਪੁਰੁष ਪੂਰ੍ਵਜ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁੰਝ ਆਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ! ਰਮਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ!
ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਕਾਮਜਨਕ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦ । ਮਹਾਵਰਾਹ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਮਹਾਯਜ੍ਞਸ੍ਵਰੂਪਕ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾਤਾ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਵਰਾਹ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮਹਾ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ!
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਧ੍ਰੁਵੇਸ਼ਾਦ੍ਯ ਜਗਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਣ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਵਤਾਰੇ ਵੇਦਾਨਾਮੁਦ੍ਧਾਰਾਧਾਰਰੂਪਕ
ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧ੍ਰੂਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਮਤਸਯ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਧਰਾਧੀਸ਼ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਜਯਾਕੂਪਾਰ ਦੈਤ੍ਯਾਰੇ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਸਮਰ੍ਪਕ
ਸत्यਵ੍ਰਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਅਮृਤਾਪ੍ਤਿਕਰੇਸ਼ਾਨ ਕੂਰ੍ਮਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਜਯਾਦਿਦੈਤ੍ਯਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਦਿਸੂਕਰਰੂਪਧृਕ੍
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੂਰਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜੈ ਹੋ, ਆਦਿ ਸੂਕਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ!
ਮਹ੍ਯੁਦ੍ਧਾਰਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਕੋਲਰੂਪਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਨਾਰਸਿਂਹਂ ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਂ ਦਦਾਰ ਯਃ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਕੋਲ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਹਾ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰਜੈਰ੍ਵਰਦृਪ੍ਤਾਙ੍ਗਂ ਤਸ੍ਮੈ ਨृਹਰਯੇ ਨਮਃ । ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੋਹਿਤਮ੍
ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਨਰਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਲਿਂ ਸਞ੍ਛਲਯਾਮਾਸ ਤਸ੍ਮੈ ਵਾਮਨਰੂਪਿਣੇ । ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸਹਸ੍ਰਕਰਸ਼ਤ੍ਰਵੇ
ਬਲੀ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡੋਲਾਇਆ; ਉਸ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ!
ਰੇਣੁਕਾਗਰ੍ਭਜਾਤਾਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਦੁष੍ਟਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਪਟੀਯਸੇ
ਰੇਣੁਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ!
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦਾਸ਼ਰਥੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋऽਨਨ੍ਤਕ੍ਰਮਾਯ ਚ । ਕਂਸਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪृਥ੍ਵੀਸ਼ਲਾਞ੍ਛਨੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਨੰਤ ਪਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਕਾਂਸ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਦਿ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲੰਕ ਸਨ,
ਭਾਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਮਹੀਂ ਯੋऽਸਾਵੁਜ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਵਿਭੁਃ । ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੂੰ ਮਹਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਣਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਬਹੁਧਾ ਵਿਭੋ । ਦੁष੍ਟਯਜ੍ਞਵਿਘਾਤਾਯ ਪਸ਼ੁਹਿਂਸਾਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਾਰੀ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਦੁਸ਼ਟ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ।
ਬੌਦ੍ਧਰੂਪਂ ਦਧੌ ਯੋऽਸੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਪ੍ਰਾਯੇऽਖਿਲੇ ਲੋਕੇ ਦੁष੍ਟਰਾਜਨ੍ਯਪੀਡਿਤੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੌਧ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਮਲੇਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ,
ਕਲ੍ਕਿਰੂਪਂ ਸਮਾਦਧ੍ਯੌ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਤੇ ਨਮਃ । ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਵੈ
ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਇਹ ਦਸ ਅਵਤਾਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਨ।
ਦੁष੍ਟਦੈਤ੍ਯਵਿਘਾਤਾਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਹृਤ੍ । ਜਯ ਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਾਯ ਧृਤਂ ਨਾਰੀਜਲਾਤ੍ਮਸੁ
ਦੁਸ਼ਟ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਜੈ ਹੋ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਅਤੇ ਜਲ-ਜਨਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਰੂਪਂ ਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਦਯਾਨਿਧਿਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਪੀਤਵਾਸਸਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੀਤ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਭਕ੍ਤਿਸਹਿਤਾਃ ਸਾष੍ਟਾਙ੍ਗਂ ਵਿਬੁਧਰ੍षਭਾਃ । ਤੇषਾਂ ਸ੍ਤਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੀਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਟਾਂਗ dandvat ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ—
ਉਵਾਚ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਚ੍ਛ੍ਰੀਗਦਾਧਰਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ - ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਤਵੇਨਾਹਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਪਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਥ
ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਭਵਤਾਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮਦੁਃਸਹਮ੍ । ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਦੇਵਾਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਔਖਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਤਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਯ ਏਤਤ੍ਪਠਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਮਾਨਵਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹੇ—
ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਤਂ ਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਕਦਾ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਾਲਕਰ੍ਣੀ ਚ ਨਾਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸੁਰਾਃ
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਛੂਹੇਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਕਲੇਸ਼ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਨੋਪਸਰ੍ਗਾ ਨ ਵੇਤਾਲਾ ਨ ਗ੍ਰਹਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਨ ਰੋਗਾ ਵਾਤਿਕਾਃ ਪੈਤ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਸਮ੍ਭਵਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ, ਗ੍ਰਹ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਸ ਨਹੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰੇਗਾ। ਨਾ ਹੀ ਵਾਤ, ਪਿੱਤ, ਜਾਂ ਕਫ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਵੇਗੀ।