ਦੀਰ੍ਘਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇऽਯਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਰੋਵਰਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੀਲ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਪੀ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭੂਤਾ ਚਾਪੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਲਈ ਉਹ ਝੀਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਹੌਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਪਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਸਹਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ । ਯਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਲੋਮਕੂਪਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਗਾਇਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿੰਨੇ ਗੋਪ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਗਾਇਆਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰਸਂਖ੍ਯਕਾਃ । ਕਥਿਤਾ ਚ ਗਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਯਾ ਚ ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਧ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਤਤੋ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਗਈ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾਪਰਦਿਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ । ਬਭੂਵ ਸੁਰਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੁਰਭੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਯੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਗਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ੴ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਨਮ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ षਡਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਸਿਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
‘ਓਂ ਸੁਰਭੀ ਨਮਹ’ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਗੀਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ऋਦ੍ਧਿਦਾ ਵृਦ੍ਧਿਦਾ ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਧੀ, ਵਾਧਾ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਰਾਧਾਸਹਚਰੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀਂ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਪੂਤਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍ । ਯਯਾ ਪੂਤਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਰਭਿਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘਟੇ ਵਾ ਧੇਨੁਸ਼ਿਰਸਿ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਗਵਾਮਪਿ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਜਲਾਗ੍ਨੌ ਵਾ ਸੁਰਭਿਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਥੰਮ ਤੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾਪਰਦਿਨੇ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਨੇ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਸ ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਾਹੇ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਜਹਾਰ ਸੁਰਭਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਗਵਾਂ ਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਰਾਧਾਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਗਵਾਂ ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਰਾਧਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਤਤਂ ਪਰੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਦਾਯੈ ਧਨਦਾਯੈ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਧ, ਧਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ੁਭਾਯੈ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯੈ ਗੋਪ੍ਰਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਕੀਰ੍ਤਿਦਾਯੈ ਧਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾ ਹृष੍ਟਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਨਾਤਨੀ
ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਦਯੋ ਗृਹਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਦਿੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਹਸਾ ਦੁਗ੍ਧਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਦੁਗ੍ਧਂ ਘृਤਂ ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਨਾਰਦ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅਚਾਨਕ ਦੁਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੁਧ ਤੋਂ ਘੀ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ । ਸ ਗੋਮਾਨ੍ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ, ਧਨ, ਕੀਰਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਦਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਚਿਰਂ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕਰੋਤਿ ਕृष੍ਣਸੇਵਨਮ੍ । ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਨਵਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸੁਰਭ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੇਕੋਨਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿਚ, 'ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਉਨੰਜਾ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਆਵਰਣਪੂਜਾਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਵਰਨ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੇਦਗੋਪਿਤਮ੍ । ਰਾਧਾਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਵਿਧਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਚੋਦਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਜਨਮ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਿਮਾ ਵਰ੍ਣਿਤੋऽਤੀਵ ਭਵਤਾ ਪਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦ੍ਗਤਂ ਚੇਤੋ ਨ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜ਼ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਛੁਪਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਯਯੋਰਂਸ਼ੋ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਨਿਯਮ੍ਯਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਯਯੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦ੍ਵਿਧਾਨਂ ਵਦਾਧੁਨਾ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸਦਾ ਮਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ?