ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਚ । ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍ਸੁਧਾਤੁਲ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਪਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਪਵਾਹਨਃ
ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੈਟਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਭ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਾ ਵਾ ਸਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਚ ਯਾ । ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣਾਯ ਉਵਾਚ ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਦਿਸृष੍ਟੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਪੁਰਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਕੌਤੁਕੀ । ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਪਰਿਵृਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ।
ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਹਸਿ ਵਿਜਹਾਰ ਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਾਨੇਚ੍ਛਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਸਸृਜੇ ਸੁਰਭਿਂ ਦੇਵੀਂ ਲੀਲਯਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਂ ਵਤ੍ਸੋ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਵੱਛੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥ ਰੱਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਵਭਾਣ੍ਡੇ ਦੁਦੋਹ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸੁਧਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੇ ਵੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦੁਤ੍ਥਂ ਚ ਪਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਪੌ ਗੋਪੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰੋ ਬਭੂਵ ਪਯਸਾਂ ਭਾਣ੍ਡਵਿਸ੍ਰਂਸਨੇਨ ਚ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਝਲਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਾ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇऽਯਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਰੋਵਰਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੀਲ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਪੀ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭੂਤਾ ਚਾਪੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਲਈ ਉਹ ਝੀਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਹੌਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਪਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਸਹਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ । ਯਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਲੋਮਕੂਪਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਗਾਇਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿੰਨੇ ਗੋਪ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਗਾਇਆਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰਸਂਖ੍ਯਕਾਃ । ਕਥਿਤਾ ਚ ਗਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਯਾ ਚ ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਧ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਤਤੋ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਗਈ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾਪਰਦਿਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ । ਬਭੂਵ ਸੁਰਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੁਰਭੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਯੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਗਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ੴ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਨਮ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ षਡਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਸਿਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
‘ਓਂ ਸੁਰਭੀ ਨਮਹ’ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਗੀਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ऋਦ੍ਧਿਦਾ ਵृਦ੍ਧਿਦਾ ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਧੀ, ਵਾਧਾ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਰਾਧਾਸਹਚਰੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀਂ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾਂ ਪੂਤਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾਮ੍ । ਯਯਾ ਪੂਤਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸੁਰਭਿਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘਟੇ ਵਾ ਧੇਨੁਸ਼ਿਰਸਿ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਗਵਾਮਪਿ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਜਲਾਗ੍ਨੌ ਵਾ ਸੁਰਭਿਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੇ ਥੰਮ ਤੇ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾਪਰਦਿਨੇ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਨੇ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਸ ਚ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਾਰਾਹੇ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਜਹਾਰ ਸੁਰਭਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਗਵਾਂ ਬੀਜਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਗਾਇਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਰਾਧਾਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮਃ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਚ ਗਵਾਂ ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਰਾਧਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਤਤਂ ਪਰੇ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਦਾਯੈ ਧਨਦਾਯੈ ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਧ, ਧਨ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ੁਭਾਯੈ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯੈ ਗੋਪ੍ਰਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਕੀਰ੍ਤਿਦਾਯੈ ਧਰ੍ਮਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾ ਹृष੍ਟਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ । ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਨਾਤਨੀ
ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ, ਸਦੀਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।