ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਹੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਨਾਗਭਯਂ ਸਦਾ । ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕਮਲਾਲਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੋ ਭਗਵਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਨਸਾ ਸਸृਜੇ ਪਿਤਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਭਿਧਾ । ਮਨਸਾਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੱਦਾ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸਿਧ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਦੇਵੀ ਪੂਜਿਤਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਭਵ । ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਮਨੋਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਤ੍ਯਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਸੇਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਵਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਿਤ ਵਿਚ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਭੈਣ ਦਾ ਵਰ ਪਾਇਆ—
ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਭੂषਯਾ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਲੋਕਾਤ੍ਸੁਰਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਾਣੀ ਤੇ ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਸੁਰਭੀ ਆਈ ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੋਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਤੇ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ।
ਤਯਾ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਬੀਜਂ ਮਨਸਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਠੇਤ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ-ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨਸਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਚ । ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍ਸੁਧਾਤੁਲ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਪਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਪਵਾਹਨਃ
ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੈਟਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਭ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਾ ਵਾ ਸਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਚ ਯਾ । ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣਾਯ ਉਵਾਚ ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਦਿਸृष੍ਟੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਪੁਰਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਕੌਤੁਕੀ । ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਪਰਿਵृਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ।
ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਹਸਿ ਵਿਜਹਾਰ ਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਾਨੇਚ੍ਛਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਸਸृਜੇ ਸੁਰਭਿਂ ਦੇਵੀਂ ਲੀਲਯਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਂ ਵਤ੍ਸੋ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਵੱਛੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥ ਰੱਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਵਭਾਣ੍ਡੇ ਦੁਦੋਹ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸੁਧਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੇ ਵੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦੁਤ੍ਥਂ ਚ ਪਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਪੌ ਗੋਪੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰੋ ਬਭੂਵ ਪਯਸਾਂ ਭਾਣ੍ਡਵਿਸ੍ਰਂਸਨੇਨ ਚ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਝਲਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਾ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਂ ਚ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਚੈਵ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ । ਗੋਲੋਕੇऽਯਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਰੋਵਰਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਲੰਮੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੀਲ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਚ ਰਾਧਾਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਪੀ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਚਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਭੂਤਾ ਚਾਪੀਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ
ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਲਈ ਉਹ ਝੀਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਹੌਦ ਬਣ ਗਿਆ। ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਪਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਕਾਮਧੇਨੂਨਾਂ ਸਹਸਾ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਯਃ । ਯਾਵਨ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਭ੍ਯਾ ਲੋਮਕੂਪਤਃ
ਅਚਾਨਕ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਗਾਇਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿੰਨੇ ਗੋਪ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਗਾਇਆਂ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵੁਰਸਂਖ੍ਯਕਾਃ । ਕਥਿਤਾ ਚ ਗਵਾਂ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਯਾ ਚ ਪੂਰਿਤਂ ਜਗਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਧ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਪੂਜਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਰਭ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰਾ ਮੁਨੇ । ਤਤੋ ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਪੂਜਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰਭੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਗਈ।
ਦੀਪਾਨ੍ਵਿਤਾਪਰਦਿਨੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ । ਬਭੂਵ ਸੁਰਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਦੀਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੁਰਭੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਯੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਧਿਆਨ, ਸਤੁਤੀ, ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹੀ ਗਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ੴ ਸੁਰਭ੍ਯੈ ਨਮ ਇਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ षਡਕ੍ਸ਼ਰਃ । ਸਿਦ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਃ
‘ਓਂ ਸੁਰਭੀ ਨਮਹ’ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਹੈ। ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਯਜੁਰ੍ਵੇਦਗੀਤਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ऋਦ੍ਧਿਦਾ ਵृਦ੍ਧਿਦਾ ਚੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਾ
ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਯਜੁਰਵੇਦ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਧੀ, ਵਾਧਾ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਰਾਧਾਸਹਚਰੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀਂ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾਂ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਮ੍
ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ, ਰਾਧਾ ਦੀ ਸਾਥੀ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।