ਬਭੂਵ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਨਭਸੋ ਮਨਸੋਪਰਿ । ਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਬਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਸਭਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ। ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਨ ਹਿ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਧੁਨਾ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੇਦੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਖ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਰਮ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਹੀ بيان ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਕृਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਗਣਨਾਂ ਤਵ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਹਿਂਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਯਾਞ੍ਚਾ ਕृਤਾ ਯਤਃ । ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਜਨਨੀ ਮੇ ਯਥਾਦਿਤਿਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਮਾਤਾ।
ਦਯਾਰੂਪਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰੂਪਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਤੂੰ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਭੈਣ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ ਸਬਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਸਦਾ । ਨਿਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਪੂਜ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇ; ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਾषਾਢਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਮਨਸਾਖ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਵਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਚ ਧਨਾਨਿ ਵੈ
ਮਾਨਸਾ ਪੰਜਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਤੋ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਨਾਮੀ, ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਹੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਨਾਗਭਯਂ ਸਦਾ । ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕਮਲਾਲਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੋ ਭਗਵਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਨਸਾ ਸਸृਜੇ ਪਿਤਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਭਿਧਾ । ਮਨਸਾਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੱਦਾ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸਿਧ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਦੇਵੀ ਪੂਜਿਤਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਭਵ । ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਮਨੋਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਤ੍ਯਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਸੇਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਵਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਿਤ ਵਿਚ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਭੈਣ ਦਾ ਵਰ ਪਾਇਆ—
ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਭੂषਯਾ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਲੋਕਾਤ੍ਸੁਰਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਾਣੀ ਤੇ ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਸੁਰਭੀ ਆਈ ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੋਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਤੇ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ।
ਤਯਾ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਬੀਜਂ ਮਨਸਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਠੇਤ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ-ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨਸਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਗਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਚ । ਵਿषਂ ਭਵੇਤ੍ਸੁਧਾਤੁਲ੍ਯਂ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਸਰ੍ਪਸ਼ਾਯੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਪਵਾਹਨਃ
ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਿਧ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੈਟਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਭ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਾ ਵਾ ਸਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਾ ਚ ਯਾ । ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ? ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣਾਯ ਉਵਾਚ ਗਵਾਮਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਗਵਾਮਾਦ੍ਯਾ ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸੁਰਭਿਰ੍ਗੋਲੋਕੇ ਸਾ ਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ, ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ। ਸੁਰਭੀ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਜਨਮੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਦਿਸृष੍ਟੇਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਬਭੂਵ ਤੇਨ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮ ਪੁਰਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਰਾਧਿਕਾਨਾਥੋ ਰਾਧਯਾ ਸਹ ਕੌਤੁਕੀ । ਗੋਪਾਙ੍ਗਨਾਪਰਿਵृਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਗਿਆ।
ਸਹਸਾ ਤਤ੍ਰ ਰਹਸਿ ਵਿਜਹਾਰ ਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਬਭੂਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰਪਾਨੇਚ੍ਛਾ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਸ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ, ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ।
ਸਸृਜੇ ਸੁਰਭਿਂ ਦੇਵੀਂ ਲੀਲਯਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਵਤ੍ਸਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਂ ਵਤ੍ਸੋ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਸਮੇਤ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਰਭੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਵੱਛੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮਨੋਰਥ ਰੱਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨਵਭਾਣ੍ਡੇ ਦੁਦੋਹ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸੁਧਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਨੇ ਵੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ। ਉਹ ਦੁੱਧ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦੁਤ੍ਥਂ ਚ ਪਯਃ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਪੌ ਗੋਪੀਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰੋ ਬਭੂਵ ਪਯਸਾਂ ਭਾਣ੍ਡਵਿਸ੍ਰਂਸਨੇਨ ਚ
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪ ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ। ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੇ ਝਲਣ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦਾ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ।