ਮਨਸਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਨਤ੍ਵਾ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਂ ਬਲਿਂ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਨੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਸੋਲਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਰਿਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ । ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨਸਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਸਤਿ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਪੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰਾਚਾਨ੍ਤੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਹੀ ਢੰਗ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਫ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ—
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਦੇਵੀਂ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਜਲੇਨੈਵ ਰਤ੍ਨਕੁਮ੍ਭਸ੍ਥਿਤੇਨ ਚ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ—
ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ । ਵਾਸਸੀ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਹ੍ਮਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਚਨ੍ਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਫਿਰ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਦੌ ਦੇਵषਟ੍ਕਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਸਤੀਮ੍ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਮਨਸਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯੇਵਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। 'ਓਂ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਮਨਸਾ ਦੇਵਯੈ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮੂਲੇਨ ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਾਨ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ਦੇਵਨਾਯਕਃ
ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੂਲ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਸੋਲਾਂ ਵਿਰਲੇ ਉਪਚਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਵਾਦ੍ਯਂ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ ਗਏ।
ਬਭੂਵ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਨਭਸੋ ਮਨਸੋਪਰਿ । ਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾਜ੍ਞਯਾ ਤਤ੍ਰ ਬਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਸਭਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪੁਲਕਾਙ੍ਕਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਾਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਪ ਗਿਆ। ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਤਮ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਾਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਨ ਹਿ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਧੁਨਾ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵੇਦੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਖ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਰਮ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਹੀ بيان ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਕृਤੇ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਗਣਨਾਂ ਤਵ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਕੋਪਹਿਂਸਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਵਰਗੀਆਂ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਯਾਞ੍ਚਾ ਕृਤਾ ਯਤਃ । ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਜਨਨੀ ਮੇ ਯਥਾਦਿਤਿਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮੰਗ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਨੇਕ ਮਾਤਾ।
ਦਯਾਰੂਪਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰੂਪਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ
ਤੂੰ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਭੈਣ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ ਸਬਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਸਦਾ । ਨਿਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਯਪਿ ਪੂਜ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇ; ਹੇ ਜਗਤ ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਪੂਜਾਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਾषਾਢਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਮਨਸਾਖ੍ਯਾਯਾਂ ਮਾਸਾਨ੍ਤੇ ਵਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਚ ਧਨਾਨਿ ਵੈ
ਮਾਨਸਾ ਪੰਜਮੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਞਾਨਤੋ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਨਾਮੀ, ਮਸ਼ਹੂਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਹੀਨਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਨਾਗਭਯਂ ਸਦਾ । ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕਮਲਾਲਯਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈਂ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੋ ਭਗਵਾਞ੍ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਤਪਸਾ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਨਸਾ ਸਸृਜੇ ਪਿਤਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਤਪ, ਜੋਤ ਅਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈਵ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਭਿਧਾ । ਮਨਸਾਦੇਵਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨੀ
ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੱਦਾ। ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਸਿਧ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈਂ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾਦੇਵੀ ਪੂਜਿਤਾ ਵਨ੍ਦਿਤਾ ਭਵ । ਯੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵਾਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਮਨੋਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨਸਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਤ੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਤ੍ਯਨਿषੇਵਣਾਤ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਸੱਚ ਦੇ ਸੇਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਵਰਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚਿਤ ਵਿਚ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵੋਚ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਤੇ ਭੈਣ ਦਾ ਵਰ ਪਾਇਆ—
ਪ੍ਰਜਗਾਮ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਭੂषਯਾ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰਹੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਾਨ੍ਯਾ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਗੋਲੋਕਾਤ੍ਸੁਰਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸੁਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਭਰਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਾਣੀ ਤੇ ਵੰਦਿਆ ਜਾਂਦੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਸੁਰਭੀ ਆਈ ਤੇ ਉਥੇ ਵਧੀਆ ਪੂਜੀ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੋਪ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਤੇ ਸਾਰਾ ਗੁਪਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਲਭ ਗਿਆਨ ਦੱਸਿਆ।
ਤਯਾ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਬੀਜਂ ਮਨਸਾਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਠੇਤ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ-ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਨਸਾ-ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।