ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਨੇਤ੍ਰੋਦਕੇਨ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਨੇਤ੍ਰਾ ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਰੋਡਂ ਸਿषੇਚ ਭੇਦਕਾਤਰਾ । ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਮুনি ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਕੈਲਾਸਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗੁਰੋਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੈਲਾਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਗਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ ਸ਼ਿਵਾਲਯਃ । ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੁषੁਵੇ ਮਙ੍ਗਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਨ ਤੇ, ਸਚੀ ਔਰਤ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਸੀ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ।
ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ । ਜਾਤਕਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਜਨਮਿਆ; ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਗਏ।
ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਕਿਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਰਤ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਗਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿਤਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਗ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਲਕਂ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਂ ਪਰਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤੇऽਭੀष੍ਟਦੇਵੇ ਗੁਰੌ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਾਇਆ; ਭਗਤੀ ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਸ੍ਤੀਕ ਏਵ ਚ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਸਤੀਕ ਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋਧਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਲਕਃ
ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੱਚਾ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਾ ਚਾਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਿਤੁਃ । ਤਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਯਪ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਬਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸੋऽਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਸਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਾਤਾਲਯੇ ਸਦਾ
ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ।
ਤਦੀਯਂ ਪੁਨਰਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਅਥਾਭਿਮਨ੍ਯੁਤਨਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਸਮਤੀਤੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ ਤਕਸ਼ਕ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਲੇਨ ਵੈ । ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਃ
ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਸਮਤੀਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪਥਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਨृਪਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਾਮੁਕਃ ਪਥਿ । ਤਯੋਰ੍ਬਭੂਵ ਸਂਵਾਦਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧਨਵੰਤਰੀ, ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਮਣਿਂ ਪ੍ਰਾਪ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦਦੌ । ਸ ਯਯੌ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੂੰ ਇਕ ਮਣੀ ਮਿਲੀ; ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨृਪਂ ਤਂ ਮਞ੍ਚਕੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਰਾਜਾ ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਜਨਮੇਜਯਃ । ਰਾਜਾ ਚਕਾਰ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਸਰ੍ਪਸਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਮੁਨੇ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਰਪ-ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸਮੂਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸ ਤਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵੈ ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਡਰ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਗਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਅਥ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਨਸਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਤਕਸ਼ਕ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਯਕਾਤਰਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਤਤ ਆਸ੍ਤੀਕ ਆਗਤ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਡਰ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਸਤਿਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਆਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਤਕ੍ਸ਼ਕਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਯਾਚੇ ਭੂਮਿਪਂ ਪਰਮ੍ । ਦਦੌ ਵਰਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਜਾਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਦਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਮਨਸਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸਰੇ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਨਸਾਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮ੍ਭृਤਸਮ੍ਭਾਰੋ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੋਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਸ਼ਕਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।