ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਯਾ । ਮਯਾ ਛਲੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਤਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਤਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਸੇ ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਮਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਨਯਾਦੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਮਨਸੋਵਾਚ ਦੋषੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਬਨ੍ਧੁਭੇਦਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਭੇਦਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।'
ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਵਿਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਃ । ਪਤਿਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਃ
'ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇਨੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਹਰੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਜਲੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾਨ੍ਨੇ ਚ ਕਾਮੁਕਾਨਾਂ ਚ ਮੈਥੁਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਅੱਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਰਸ੍ਵੇ ਚੌਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਜਾਰੇ ਕੁਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਦੁषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਵਣਿਜਾਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰਾਂ ਲਈ ਦੂਜਾ ਧਨ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਨਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਪਪਾਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਦੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਨੇਤ੍ਰੋਦਕੇਨ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਨੇਤ੍ਰਾ ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਰੋਡਂ ਸਿषੇਚ ਭੇਦਕਾਤਰਾ । ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਮুনি ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਕੈਲਾਸਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗੁਰੋਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੈਲਾਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਗਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ ਸ਼ਿਵਾਲਯਃ । ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੁषੁਵੇ ਮਙ੍ਗਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਨ ਤੇ, ਸਚੀ ਔਰਤ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਸੀ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ।
ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ । ਜਾਤਕਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਜਨਮਿਆ; ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਗਏ।
ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਕਿਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਰਤ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਗਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿਤਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਗ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਲਕਂ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਂ ਪਰਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤੇऽਭੀष੍ਟਦੇਵੇ ਗੁਰੌ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਾਇਆ; ਭਗਤੀ ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵਾਸ੍ਤੀਕ ਏਵ ਚ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਅਸਤੀਕ ਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪੋਧਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਮਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਦਿਵਿਆ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਯੋਗੀ ਨਮਸ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬਾਲਕਃ
ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਆਇਆ; ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੱਚਾ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸਾ ਚਾਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪਿਤੁਃ । ਤਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਾਂ ਸੁਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਯਪ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਬਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸੋऽਸਂਖ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਧੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਹੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਪਰਨ੍ਤਪ । ਸਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਤਸ੍ਥੌ ਤਾਤਾਲਯੇ ਸਦਾ
ਅਦਿਤੀ ਅਤੇ ਦਿਤੀ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀਆਂ।
ਤਦੀਯਂ ਪੁਨਰਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਅਥਾਭਿਮਨ੍ਯੁਤਨਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੁਣੋ। ਫਿਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਸਮਤੀਤੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਅਚਾਨਕ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ ਤਕਸ਼ਕ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਜਲੇਨ ਵੈ । ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤਃ
ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਸਮਤੀਤੇ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਂ ਪਥਿ
ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤਣ ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਦਿੱਸਿਆ।