ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਚਾਭੀष੍ਟਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਯੋ ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ ਚ ਪਿਤਾ ਹਰਿਵਰ੍ਤ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ । ਸਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਣੀ ਯਾ ਚ ਗਰ੍ਭਾਵਾਸਵਿਮੋਚਨੀ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਹੈ।
ਦਯਾਰੂਪਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਯਮਭੀਤਿਵਿਮੋਚਨੀ । ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਦਃ
ਜੋ ਭੈਣ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇ, ਯਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਯੋ ਹਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਕृष੍ਣਭਾਵਨਮ੍ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਤਿਰੋਭੂਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦਨ੍ਯਤਃ । ਵੇਦਜਂ ਯਜ੍ਞਜਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵੇਦ ਜਾਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਹਰੇਰਨ੍ਯਦ੍ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਦਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਹਿ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਰ ਹਰੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਨਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸ ਰਿਪੁਰ੍ਯੋ ਹਿ ਬਨ੍ਧਦਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਬੰਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਰਿਪੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਘਾਤੀ ਚ ਯਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ਨ ਮੋਚਯੇਤ੍ । ਜਨਨੀਂ ਗਰ੍ਭਜਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਯਮਯਾਤਨਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਨ ਮੋਚਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਕਥਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਤੋ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਚ ਕृष੍ਣਮਾਰ੍ਗਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਰਾਹ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਭਜ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ? ਏ ਸਾਧਵੀ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਚਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਨੂੰ ਭਜੋ।
ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਯਾ । ਮਯਾ ਛਲੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਤਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਤਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਸੇ ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਮਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਨਯਾਦੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਮਨਸੋਵਾਚ ਦੋषੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਬਨ੍ਧੁਭੇਦਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਭੇਦਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।'
ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਵਿਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਃ । ਪਤਿਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਃ
'ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇਨੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਹਰੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਜਲੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾਨ੍ਨੇ ਚ ਕਾਮੁਕਾਨਾਂ ਚ ਮੈਥੁਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਅੱਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਰਸ੍ਵੇ ਚੌਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਜਾਰੇ ਕੁਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਦੁषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਵਣਿਜਾਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰਾਂ ਲਈ ਦੂਜਾ ਧਨ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਨਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਪਪਾਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਦੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕਾਰ ਕ੍ਰੋਡੇ ਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਨੇਤ੍ਰੋਦਕੇਨ ਮਨਸਾਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮੁਨਿਃ
ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੀ ਕਰਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਾਇਆ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਨੇਤ੍ਰਾ ਮੁਨੇਃ ਕ੍ਰੋਡਂ ਸਿषੇਚ ਭੇਦਕਾਤਰਾ । ਤਦਾ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਵਿਸ਼ੋਕੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਮুনি ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਮুনি ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਕੈਲਾਸਂ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਗੁਰੋਃ । ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਮਨਸਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਕੈਲਾਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਗਿਆ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਗਾ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸ਼ਿਵੇਨ ਚ ਸ਼ਿਵਾਲਯਃ । ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸੁषੁਵੇ ਮਙ੍ਗਲਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਨ ਤੇ, ਸਚੀ ਔਰਤ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਮ੍ । ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਵਕ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਸੀ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ।
ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਗੁਰੁਃ । ਜਾਤਕਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਜਨਮਿਆ; ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ ਗਏ।
ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੋਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਕਿਰੀਟਾਂਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਏ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਿਰਤ ਦਿੱਤੇ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਗਵਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਿਤਰਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਲੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚਾਰ ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂਗ ਤੇ ਹੋਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਲਕਂ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਂ ਪਰਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕਾ ਕਾਨ੍ਤੇऽਭੀष੍ਟਦੇਵੇ ਗੁਰੌ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ ਉੱਚਤ ਗਿਆਨ ਪੜ੍ਹਾਇਆ; ਭਗਤੀ ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਰੂ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ।