ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮਨਸਾ ਸਤੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੇ ਧਰਮਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਚੀ ਰਹੇ—'
ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਨਾਯ ਵੈ । ਜਾਯਾਯਾਂ ਚ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮੁਨੇ
'ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰ। ਜਦ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਰਾਗੀ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸ੍ਰਵਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਚਾਲਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਲਮ੍
'ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੱਤੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ 흠 ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਕਾਰ ਨਾਭਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਯੋਗੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਮਨਸਾਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਚ ਗਰ੍ਭੇਣਾਨੇਨ ਮਨਸੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਨ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਮਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਮਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖ, ਤੇਜਸਵੀ, ਤਪਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਸ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨ੍ਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਮੁਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਚਾਭੀष੍ਟਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਯੋ ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ ਚ ਪਿਤਾ ਹਰਿਵਰ੍ਤ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ । ਸਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਣੀ ਯਾ ਚ ਗਰ੍ਭਾਵਾਸਵਿਮੋਚਨੀ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਹੈ।
ਦਯਾਰੂਪਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਯਮਭੀਤਿਵਿਮੋਚਨੀ । ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਦਃ
ਜੋ ਭੈਣ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇ, ਯਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਯੋ ਹਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਕृष੍ਣਭਾਵਨਮ੍ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਤਿਰੋਭੂਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦਨ੍ਯਤਃ । ਵੇਦਜਂ ਯਜ੍ਞਜਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵੇਦ ਜਾਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਹਰੇਰਨ੍ਯਦ੍ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਦਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਹਿ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਰ ਹਰੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਨਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸ ਰਿਪੁਰ੍ਯੋ ਹਿ ਬਨ੍ਧਦਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਬੰਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਰਿਪੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਘਾਤੀ ਚ ਯਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ਨ ਮੋਚਯੇਤ੍ । ਜਨਨੀਂ ਗਰ੍ਭਜਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਯਮਯਾਤਨਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਨ ਮੋਚਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਕਥਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਤੋ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਚ ਕृष੍ਣਮਾਰ੍ਗਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਰਾਹ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਭਜ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ? ਏ ਸਾਧਵੀ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਚਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਨੂੰ ਭਜੋ।
ਨਿਰ੍ਮੂਲਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਪੁਂਸਾਂ ਕਰ੍ਮ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਸੇਵਯਾ । ਮਯਾ ਛਲੇਨ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੈਤਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਯੁਤਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਪਸੇ ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਧਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖ਼ਿਮਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਣਾਂ ਮਨੋਰਥਾਃ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਸ਼ੋਕਕਾਤਰਾ
ਜੋ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਨਯਾਦੁਵਾਚ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਮਨਸੋਵਾਚ ਦੋषੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗੇਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮਾਗਮਿष੍ਯਸਿ । ਬਨ੍ਧੁਭੇਦਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤਮਃ ਪੁਤ੍ਰਭੇਦਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
'ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗੀ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਂਗਾ। ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।'
ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਭੇਦਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਂ ਵਿਚ੍ਛੇਦਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਃ । ਪਤਿਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਃ
'ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣਾ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਹੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੈ। ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਲਈ ਪਤੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।'
ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇਨੋਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ । ਪੁਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਯਥਾ ਹਰੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਯਥੈਕਨੇਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾ ਜਲੇ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਨਾਂ ਯਥਾਨ੍ਨੇ ਚ ਕਾਮੁਕਾਨਾਂ ਚ ਮੈਥੁਨੇ
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਅੱਖ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਲਈ ਰੋਟੀ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਰਸ੍ਵੇ ਚੌਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਜਾਰੇ ਕੁਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਿਦੁषਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਵਣਿਜਾਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰਾਂ ਲਈ ਦੂਜਾ ਧਨ, ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਲਈ ਵਪਾਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਨਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਪਪਾਤ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਦੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।