ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਯਾ ਸਹ ਨਾਰਦ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸਮ੍ਯਗੁਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ। ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨਯੇਨ ਚ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਸਹ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਭਾਸ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਭਯੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਔਰਤ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਗਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨੋਚਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਨਵਨੀਤਸਮਂ ਸਦਾ । ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਭਸ੍ਮ ਭਵੇਜ੍ਜਗਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਪਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਪਰ ਦੁਬਾਰਾ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤੇਜਸਵੀ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਜੋਤ ਹੈ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼ਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਨਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨਾਯ ਚ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਰੁੱਸਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ।
ਰੁਦਤੀਂ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਿष੍ਟਦੇਵਂ ਵਿਧਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾਰਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਭਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਗੋਪੀਸ਼ੋ ਭਗਵਾਚ੍ਛਮ੍ਭੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਦਾਤਾ ਨੂੰ, ਮੁਸੀਬਤ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੰਭੂ ਵੀ ਆਏ।
ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ਼ਮ੍ਭੁਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਕਥਮਾਗਮਨਂ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੇਵਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ?' ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਯਦਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਮਨਸਾ ਸਤੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੇ ਧਰਮਪਤਨੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਚੀ ਰਹੇ—'
ਕੁਰੁष੍ਵਾਸ੍ਯਾਂ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਨਾਯ ਵੈ । ਜਾਯਾਯਾਂ ਚ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਯਜੇਨ੍ਮੁਨੇ
'ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰ। ਜਦ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।'
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸੁਤੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਰਾਗੀ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸ੍ਰਵਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਚਾਲਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਲਮ੍
'ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੱਤੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਲ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ 흠 ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਚਕਾਰ ਨਾਭਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਯੋਗੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਮਨਸਾਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਰੁਵਾਚ ਗਰ੍ਭੇਣਾਨੇਨ ਮਨਸੇ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਨ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਮਨ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵੀ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਮਵਾਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖ, ਤੇਜਸਵੀ, ਤਪਸਵੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਸ ਚ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਕੁਲਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਨ੍ਮਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਮੁਦਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ
ਜਦੋਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਤਾ ਚ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਲਪਾਲਿਕਾ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਚਾਭੀष੍ਟਸੁਖਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਘਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸਿਰਫ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਯੋ ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸ ਚ ਪਿਤਾ ਹਰਿਵਰ੍ਤ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ । ਸਾ ਗਰ੍ਭਧਾਰਿਣੀ ਯਾ ਚ ਗਰ੍ਭਾਵਾਸਵਿਮੋਚਨੀ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਐਸਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਹੈ।
ਦਯਾਰੂਪਾ ਚ ਭਗਿਨੀ ਯਮਭੀਤਿਵਿਮੋਚਨੀ । ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸ ਗੁਰੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਦਃ
ਜੋ ਭੈਣ ਦਇਆ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੋਵੇ, ਯਮ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਯੋ ਹਿ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਕृष੍ਣਭਾਵਨਮ੍ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਮ੍ਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰ੍ਭੂਤਂ ਤਿਰੋਭੂਤਂ ਕਿਂ ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਦਨ੍ਯਤਃ । ਵੇਦਜਂ ਯਜ੍ਞਜਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਾਰਂ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍
ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਜਾਂ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵੇਦ ਜਾਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਹਰੇਰਨ੍ਯਦ੍ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਦਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ ਸ੍ਵਾਮੀ ਜ੍ਞਾਨਦੋ ਹਿ ਯਃ
ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਾਰ ਹਰੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਨਕਲ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਸ ਰਿਪੁਰ੍ਯੋ ਹਿ ਬਨ੍ਧਦਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਯੋ ਗੁਰੁਃ
ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਬੰਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੁਰੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਸ ਰਿਪੁਃ ਸ਼ਿष੍ਯਘਾਤੀ ਚ ਯਤੋ ਬਨ੍ਧਾਨ੍ਨ ਮੋਚਯੇਤ੍ । ਜਨਨੀਂ ਗਰ੍ਭਜਕ੍ਲੇਸ਼ਾਦ੍ਯਮਯਾਤਨਯਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—
ਨ ਮੋਚਯੇਦ੍ਯਃ ਸ ਕਥਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਾਤੋ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਰੂਪਂ ਚ ਕृष੍ਣਮਾਰ੍ਗਮਨਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਰਾਹ ਹੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਦ੍ਯਃ ਸਤਤਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਬਾਨ੍ਧਵੋ ਨृਣਾਮ੍ । ਭਜ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ? ਏ ਸਾਧਵੀ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਚਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਨੂੰ ਭਜੋ।