ਬਭੂਵ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਾਂ ਦਦੌ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਗਈ; ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਾਚਿਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਜ੍ਞਯਾ । ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਲਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਘਨੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਜਗਾਮ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਤੇ ਸੌ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰਃ ਸਾਯਙ੍ਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਨਸਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤੀਆ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯੇਨੈਵ ਚਕਾਰਾਲੋਚਨਂ ਸਤੀ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਤ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਲਭਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਰ੍ਮਮ । ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨੋਪਾਸ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜੇ ਪਹਿਲੀ ਜਾਂ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਵੈਦਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਬੁਦ੍ਧੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ । ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਮੇ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋਇਆ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ, ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ?'
ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਪਕਾਰਿਣੀ । ਤਪਸ਼੍ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਪਤਿ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਤਪ, ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤੁਰਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਨਿष੍ਕਲਮ੍ । ਯਯਾ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਫਲ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚੀ ਭਗਤ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਵ੍ਰਤਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਪਤਿਰੂਪੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍
ਪਤਿਵਰਤਾ ਵਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਸਾਰੇ ਯਜ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ—
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਮੁਪਵਾਸਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਸਾਰਾ ਤਪ, ਸਾਰੇ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਸਚ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪਤਿਸੇਵਾ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਅਸਤ੍ਕੁਲੇ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਤਿ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸਾ ਚ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੇ ਉਹ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ, ਸਤੀ, ਸੁਣ: ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੋਠ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਤੇਨ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਯੇਨੋਵਾਚ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ । ਸਾਧ੍ਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਲੋਪਭਯੇਨੈਵ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਸ੍ਤਵ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕੰਪ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਤੋੜੀ।'
ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁष੍ਟਾਯਾ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਾਹਾਰਨਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਭਙ੍ਗਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
'ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ੍ਰਿੰਗਾਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ—'
ਸ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਵੈ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ਼੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
'ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਨੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਪਾਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਾ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕੁਪਿਤਂ ਚ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਸਨ੍ਧ੍ਯਯਾ ਸਹ ਨਾਰਦ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਸਮ੍ਯਗੁਵਾਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਰਜ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ। ਆ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਨਯੇਨ ਚ ਭੀਤਸ਼੍ਚ ਤਯਾ ਸਹ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਭਾਸ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤਸਮਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਧਰ੍ਮਭਯੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਔਰਤ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ—
ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਗਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨੋਚਿਤਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਨਵਨੀਤਸਮਂ ਸਦਾ । ਤੇषਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਭਸ੍ਮ ਭਵੇਜ੍ਜਗਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਮੱਖਣ ਵਰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਪਰਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਪਰ ਦੁਬਾਰਾ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤੇਜਸਵੀ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਭਾਵਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਜੋਤ ਹੈ, ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼ਿषਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਨਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਲਨਾਯ ਚ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਨ ਦੀ ਰੁੱਸਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ।
ਰੁਦਤੀਂ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗੁਰੁਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਮਿष੍ਟਦੇਵਂ ਵਿਧਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਸ਼ੰਭੂ, ਪਸੰਦੀਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਜਨ੍ਮਦਾਤਾਰਂ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਭਯਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਗੋਪੀਸ਼ੋ ਭਗਵਾਚ੍ਛਮ੍ਭੁਰੇਵ ਚ
ਉਹ ਕਸ਼ਯਪ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਦਾਤਾ ਨੂੰ, ਮੁਸੀਬਤ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ੰਭੂ ਵੀ ਆਏ।
ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭੀष੍ਟਦੇਵਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍
ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—