ਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਚ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਲਯਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਕੈਲਾਸੇ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਹ ਕੁਮਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤਂ ਸਿषੇਵੇ ਚ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਾ । ਆਸ਼ੁਤੋषੋ ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਚ ਤੁष੍ਟੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਮਹੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੌਖਾ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਸਾਮ ਚ । ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਪਤਰੁਂ ਦਦਾਵष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ — ਜੋ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਹੈ — ਅਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਬੀਜਂ ਙੇऽਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਪਦਂ ਤਤਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਙ੍ਗਲਂ ਨਾਮ ਕਵਚਂ ਪੂਜਨਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਬੀਜ, 'ਙੇ' ਅੱਖਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਮਕ ਕਵਚ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕ੍ਰਮਂ ਚਾਪਿ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਸਤੀ ਚ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਚਰਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਿਉੰਜੈ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਜ੍ਞਯਾ । ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਮਹਿਲਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ; ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਕੇ—
ਸਿਦ੍ਧਾ ਬਭੂਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗੀਂ ਬਾਲਾਂ ਚ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
—ਉਹ ਦੇਵੀ ਸਿਧ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ।
ਪੂਜਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਚਕਾਰ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਵਰਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਪੂਜਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵੇ ਭਵ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਈ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੈ ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਥਮੇ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕਲਿਆਣਵਤੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਪੂਜਿਆ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣੈਵ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਸੁਰੇਣ ਚ । ਮੁਨਿਨਾ ਮਨੁਨਾ ਚੈਵ ਨਾਗੇਨ ਮਾਨਵਾਦਿਭਿਃ
ਦੂਜੇ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਮਨੂ, ਤੇ ਸੱਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ।
ਬਭੂਵ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾ ਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾ । ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਾਂ ਦਦੌ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਸੁਵ੍ਰਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੀ ਗਈ; ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਯਾਚਿਤੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਜ੍ਞਯਾ । ਕृਤ੍ਵੋਦ੍ਵਾਹਂ ਮਹਾਯੋਗੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾ ਚਿਰਮ੍
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂਯੋਗੀ ਨੇ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਆਰਾਮ ਲਿਆ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਦੇਵ੍ਯਾ ਜਘਨੇ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ । ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਜਗਾਮ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਕਮਲ ਤੇ ਸੌ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੁਨੀ, ਨੀਂਦ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰਃ ਸਾਯਙ੍ਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮਨਸਾ ਸਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤੀਆ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਧਰ੍ਮਲੋਪਭਯੇਨੈਵ ਚਕਾਰਾਲੋਚਨਂ ਸਤੀ । ਅਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਤੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਤ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਲਭਿष੍ਯਤਿ ਪਤਿਰ੍ਮਮ । ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨੋਪਾਸ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜੇ ਪਹਿਲੀ ਜਾਂ ਪੱਛਮੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਲਭੇਤ੍ । ਵੇਦੋਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਥਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹੇਗਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਵੈਦਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਤੀਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚ ਬੁਦ੍ਧੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਂ ਚੁਕੋਪ ਭृਸ਼ਂ ਮੁਨੇ । ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਕਥਂ ਮੇ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋਇਆ। ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ, ਤੂੰ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਕਿਵੇਂ ਤੋੜੀ?'
ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਾਪਕਾਰਿਣੀ । ਤਪਸ਼੍ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਪਤਿ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਤਪ, ਉਪਵਾਸ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤੁਰਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਨਿष੍ਕਲਮ੍ । ਯਯਾ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤਯਾ
ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਅਫਲ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚੀ ਭਗਤ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਵ੍ਰਤਾਰ੍ਥਞ੍ਚ ਪਤਿਰੂਪੋ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾਨਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਨਿषੇਵਣਮ੍
ਪਤਿਵਰਤਾ ਵਰਤ ਦਾ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ, ਸਾਰੇ ਯਜ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ—
ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਪਃ ਸਰ੍ਵਮੁਪਵਾਸਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਵਰਤ, ਸਾਰਾ ਤਪ, ਸਾਰੇ ਉਪਵਾਸ ਆਦਿ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ, ਸਚ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪਤਿਸੇਵਾ ਕਰੋਤਿ ਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਾ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰਦੀ ਜਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—
ਅਸਤ੍ਕੁਲੇ ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਤਿ । ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸਾ ਚ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੇ ਉਹ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ, ਸਤੀ, ਸੁਣ: ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਭੂਵ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਤੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦੇ ਹੋਠ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਤੇਨ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਯੇਨੋਵਾਚ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ । ਸਾਧ੍ਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਲੋਪਭਯੇਨੈਵ ਨਿਦ੍ਰਾਭਙ੍ਗਃ ਕृਤਸ੍ਤਵ
ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਤਿਵਰਤਾ ਕੰਪ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨੀਂਦ ਤੋੜੀ।'
ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੁष੍ਟਾਯਾ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਾਹਾਰਨਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਸ਼੍ਚ ਭਙ੍ਗਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
'ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ, ਮੈਂ ਪਤਿਵਰਤਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸ੍ਰਿੰਗਾਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਂਦਾ ਹੈ—'
ਸ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਵੈ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ਼੍ਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜੇ
'ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਨੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਪਪਾਤ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੀਤਾ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਕੁਪਿਤਂ ਚ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਸੂਰ੍ਯਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।