ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਚ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ । ਰੁਰੋਦ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਨੋਤ੍ਸृਜਦ੍ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਣਿਰਾਜਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੋਭਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸਾ । ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਚ ਕਮਨੀਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕृਪਾਮਯੀਂ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਚਕਾਰ ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਹਾਯ ਬਾਲਕਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ?
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਣਕਾਰਿਣੀ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ; ਦੇਵਸੇਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਧਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਸੇਨਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਜਯਂ ਦਦੌ ਸਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਚ ਤੇਨ ਸਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਸੇਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਸੇਨੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਸੇਨਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਨਸਾ ਧਾਤਾ ਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਭੂਮਿਪ
ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦੇਵਸੇਨਾ ਹਾਂ, ਸਰਵੋਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ; ਧਾਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਤृਕਾਸੁ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ षष੍ਠੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ; ਸਭ ਵਿਚ ਮੈਂ ਛੱਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪੁਤ੍ਰਦਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾਦਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਧਨਦਾਹਂ ਦਰਿਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕੋ ਹਰ੍षੋ ਮਙ੍ਗਲਮੇਵ ਚ । ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ, ਗਮ, ਖੁਸ਼ੀ, ਮੰਗਲ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ—ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਂਸ਼ਹੀਨਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਿਰਜੀਵਨਃ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਗੁਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਾਙ੍ਗਹੀਨਕਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਨੇਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਰੂਪਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮੀ ਰੋਗੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਕਰ੍ਮਣਾऽऽਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਬਾਲਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵਸੇਨਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਨृਪਮਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਸਾ ਤਦਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਦੇਵੀ ਗਗਨਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੇ ਦੇਵ-ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ।
ਪੁਨਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਃ । ਨृਪਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਤੇ ਹੋਠ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਤਿ-ਪਾਠ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਮਨੋਃ ਸੁਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਮਮ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰੁ । ਤਦਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤੇ ਕੁਲਪਦ੍ਮਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਹਰ ਥਾਂ ਕਰਵਾਓ ਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸੁਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਣਵਨ੍ਤਂ ਸੁਪਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਂ ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਾਰਾਯਣਕਲਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਵ੍ਰਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਨੇਕ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਕਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਲਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਧृਤਵਨ੍ਤਂ ਬਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਸੌ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਲ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧਨਿਨਂ ਗੁਣਿਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਚ । ਯੋਗਿਨਾਂ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਸਿਦ੍ਧਿਰੂਪਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਨੇਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਯੋਗੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਪਸੀਆਂ ਲਈ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਚ ਲੋਕੇषੁ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਬਾਲਕਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬੱਚਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਃ । ਜਗਾਮ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਂ ਵਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਜਾ ਲਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਆਜਗਾਮ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਹੇਤੁਕਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਭ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।