ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਯਾ ਚ ਸਾ ਚ षष੍ਠੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਬਾਲਕਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਤ੍ਰੀ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਬਾਲਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਭਾਗ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤृਕਾਸੁ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਸੇਨਾਭਿਧਾ ਚ ਯਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਕਨ੍ਦਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਆਯੁਃਪ੍ਰਦਾ ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰਿਣੀ । ਸਤਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ
ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਯੁ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਤੀ ਤੇ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਤਿਹਾਸਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਯੇਣ ਸੁਖਦਂ ਪੁਤ੍ਰਦਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਮਨੋਃ ਸੁਤਃ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੋਦ੍ਵਹਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਪਸ੍ਯਾਸੁ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤਦਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤਦਾਰਸ਼੍ਚ ਨ ਲੇਭੇ ਤਨਯਂ ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਪਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਯਜ੍ਞਂ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਮਾਲਿਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਯੈ ਮੁਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਚਰੁਂ ਦਦੌ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ-ਇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਚਰੁਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਗਰ੍ਭੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਦਧਾਰ ਤਂ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੁਮਾਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮृਤਮੁਤ੍ਤਾਰਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭੂਯਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ—ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਈਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਚ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ । ਰੁਰੋਦ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਨੋਤ੍ਸृਜਦ੍ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਣਿਰਾਜਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੋਭਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸਾ । ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਚ ਕਮਨੀਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕृਪਾਮਯੀਂ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਚਕਾਰ ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਹਾਯ ਬਾਲਕਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ?
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਣਕਾਰਿਣੀ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ; ਦੇਵਸੇਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਧਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਸੇਨਾ ਬਭੂਵ ਸਾ । ਜਯਂ ਦਦੌ ਸਾ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਚ ਤੇਨ ਸਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਸੇਨਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਸੇਨੋਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਸੇਨਾਹਮੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਨਸਾ ਧਾਤਾ ਦਦੌ ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਯ ਭੂਮਿਪ
ਦੇਵਸੇਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦੇਵਸੇਨਾ ਹਾਂ, ਸਰਵੋਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ; ਧਾਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਮਾਤृਕਾਸੁ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ षष੍ਠੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ; ਸਭ ਵਿਚ ਮੈਂ ਛੱਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ।
ਅਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪੁਤ੍ਰਦਾਹਂ ਪ੍ਰਿਯਾਦਾਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਾਯ ਚ । ਧਨਦਾਹਂ ਦਰਿਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।
ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕੋ ਹਰ੍षੋ ਮਙ੍ਗਲਮੇਵ ਚ । ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ, ਗਮ, ਖੁਸ਼ੀ, ਮੰਗਲ, ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ—ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਂਸ਼ਹੀਨਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਿਰਜੀਵਨਃ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਗੁਣਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚਾਙ੍ਗਹੀਨਕਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਬਹੁਭਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਨੇਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਈ ਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਰੂਪਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮੀ ਰੋਗੀ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਃ ਕਰ੍ਮਣਾऽऽਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੋਈ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਰਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਬਾਲਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।