ੴ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਹ੍ਰੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਚ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਵਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇ ਠੀਕ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, 'ਓṃ ਸ਼੍ਰੀṃ ਕਲੀṃ ਹ੍ਰੀṃ ਦਕਸ਼ੀਣਾਏ ਸਵਾਹਾ' ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ । ਸੁਖਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਂ ਚੈਵ ਫਲਦਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਖ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਤੇ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਅਙ੍ਗਹੀਨਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਅਧੂਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੀਲਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵੇਗਾ; ਜਿਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਪਤਨੀ ਪਾਵੇਗਾ।
ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀਂ ਵਿਨੀਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਂ ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਚ ਕੁਲਜਾਂ ਚ ਵਧੂਂ ਵਰਾਮ੍
ਉਹ ਪਤਨੀ ਸੋਹਣੀ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ, ਨਿਮਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫਾਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਦੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਧੂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਧਨਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ਧਨਮ੍ । ਭੂਮਿਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਜਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਜਾਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਪਾਵੇਗਾ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਨ ਪਾਵੇਗਾ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਜ਼ਮੀਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਵੇਗਾ; ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਪਾਵੇਗਾ।
ਸਙ੍ਕਟੇ ਬਨ੍ਧੁਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਬਨ੍ਧਨੇ ਤਥਾ । ਮਾਸਮੇਕਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੁਸ਼ਕਲ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣ, ਆਫ਼ਤ ਜਾਂ ਕੈਦ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
षष੍ਠ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਅਨੇਕਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਈ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚਰਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਵੇਦੇषੁ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵੀਨਾਂ ਕਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ; ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਕਿਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ षष੍ਠੀ ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡੀ ਚ ਮਨਸਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਕਲਾ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਮਾਸਾਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਸ਼ਠੀ, ਮੰਗਲਾ ਤੇ ਚੰਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ षष੍ਠਾਂਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਯਾ ਚ ਸਾ ਚ षष੍ਠੀ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਬਾਲਕਾਨਾਮਧਿष੍ਠਾਤ੍ਰੀ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਚ ਬਾਲਦਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਭਾਗ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਤृਕਾਸੁ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਸੇਨਾਭਿਧਾ ਚ ਯਾ । ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ੍ਕਨ੍ਦਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵਸੇਨਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਸਕੰਦ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਹੈ।
ਆਯੁਃਪ੍ਰਦਾ ਚ ਬਾਲਾਨਾਂ ਧਾਤ੍ਰੀ ਰਕ੍ਸ਼ਣਕਾਰਿਣੀ । ਸਤਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ
ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਯੁ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਤੀ ਤੇ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਤਿਹਾਸਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਯੇਣ ਸੁਖਦਂ ਪੁਤ੍ਰਦਂ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਤੇ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਮਨੋਃ ਸੁਤਃ । ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੋਦ੍ਵਹਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਪਸ੍ਯਾਸੁ ਰਤਃ ਸਦਾ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਾਇੰਭੂਵ ਮਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕृਤਦਾਰੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਸੁਚਿਰਂ ਕृਤਦਾਰਸ਼੍ਚ ਨ ਲੇਭੇ ਤਨਯਂ ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਪਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰੇष੍ਟਿਯਜ੍ਞਂ ਤਂ ਚਾਪਿ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਮਾਲਿਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਯੈ ਮੁਨਿਰ੍ਯਜ੍ਞਚਰੁਂ ਦਦੌ
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ-ਇਸ਼ਟੀ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਮੁਨੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਚਰੁਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦ੍ਯੋ ਗਰ੍ਭੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਦਧਾਰ ਤਂ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦੈਵਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬੱਚਾ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੁਮਾਰਂ ਕਨਕਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਵਯਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮृਤਮੁਤ੍ਤਾਰਲੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭੂਯਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ—ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਈਆਂ; ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਂ ਚ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ । ਰੁਰੋਦ ਤਤ੍ਰ ਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਬੱਚਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਰੋਇਆ।
ਨੋਤ੍ਸृਜਦ੍ ਬਾਲਕਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਯੋਗਂ ਵਿਸਸ੍ਮਾਰ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਣਿਰਾਜਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛੋਭਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਾਸਸਾ । ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਂ ਚ ਕਮਨੀਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਕ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕृਪਾਮਯੀਂ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪੁਰਤੋ ਰਾਜਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍ । ਚਕਾਰ ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਹਾਯ ਬਾਲਕਂ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਂ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਤੇਜਸਾ ਜ੍ਵਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਕੰਦ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਕਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ?
ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡਿਕਾ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਸੇਨਾ ਸਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਰਣਕਾਰਿਣੀ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ; ਦੇਵਸੇਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਧਾ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।