ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪੋ ਦਿਵ੍ਯਨਗੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਃ ਖਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਵਵृਧੇ ਭੁਜੈਃ
ਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਅਜਗਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਜਰੂਰ ਟੁੱਟੇਗਾ। ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ।
ਮਹੋਨ੍ਨਤੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਰੈਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਦੋਦੇष੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤਂ ਰੋਧਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਦਾ
ਉੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਸੂਰਜ ਕਦ ਉੱਗੇਗਾ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦ ਰੋਕਾਂਗਾ?'
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਯ ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ । ਪ੍ਰਭਾਤਂ ਵਿਮਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦਿਸ਼ੋ ਵਿਤਿਮਿਰਾਃ ਕਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ। ਸੁੱਚਾ ਸਵੇਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਸ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਭਾਨੁਰੁਦਯਾਯੋਦਯੇ ਗਿਰੌ । ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ਸ੍ਮ ਵਿਮਲਂ ਨਭੋ ਭਾਨੁਕਰੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉੱਗਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਕਾਸਂ ਨਲਿਨੀ ਭੇਜੇ ਮੀਲਨਂ ਚ ਕੁਮੁਦ੍ਵਤੀ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਕਮਲ ਖਿੜ ਗਿਆ, ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ ਮੁੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਭੂਤਬਲਿਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਯਨ੍ । ਪ੍ਰਾਹ੍ਣਾਪਰਾਹ੍ਣਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਵਿਭਾਗੇਨ ਤ੍ਵਿषਾਂ ਪਤਿਃ
ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਮਧਿਆਨ ਦੇ ਵੰਡ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਧੀਕਤਾ ਵਧਾਈ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯੀਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਯੋਗਿਨੀਮ੍ । ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਚਿਰਕਾਲੀਨਵਿਰਹਾਦਿਵ ਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਅਗਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਥ ਕृਸ਼ਾਨੋਸ਼੍ਚ ਦਿਸ਼ਂ ਨੂਨਂ ਵਿਹਾਯ ਚ । ਯਾਮ੍ਯਾਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਕਮਲਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਗ੍ਰਤੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤਤੋऽਨੂਰੁਰ੍ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍ । ਅਨੂਰੁਰੁਵਾਚ ਭਾਨੋ ਮਾਨੋਨ੍ਨਤੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਿਰੁਧ੍ਯ ਗਗਨਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਨੂਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਸੂਰਜ ਜੀ, ਵਿੰਧਿਆ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਪਰ੍ਧਤੇ ਮੇਰੁਣਾ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਅਨੂਰੁਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਹ੍ਯਾਸ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
'ਉਹ ਮੇਰੂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿੱਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।' ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨੂਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਹੋ ਗਗਨਮਾਰ੍ਗੋऽਪਿ ਰੁਧ੍ਯਤੇ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਪ੍ਰਾਯਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਪਥੇ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਹਾਏ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ—ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ! ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜਦ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮਨਮਾਨੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?'
ਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਨੋ ਵਾਜਿਮਾਰ੍ਗੋ ਦੈਵਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਰਾਹੁਬਾਹੁਗ੍ਰਹਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
'ਮੇਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਕਿਸਮਤ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਰਾਹੂ ਵੀ, ਜੋ ਪਕੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।'
ਸ ਚਿਰਂ ਰੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੋऽਪਿ ਕਿਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਧਿਰ੍ਬਲੀ । ਏਵਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਂਰੁਦ੍ਧੇ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
'ਜੇ ਰਸਤਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤਾ ਰੁਕਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ—
ਨਾਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤ ਸ਼ਰਣਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ । ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਤਃ
—ਕੋਈ ਵੀ ਠਿਕਾਣਾ ਜਾਂ ਕਰਨ ਜੋਗ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ, ਸਮਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਂਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਗਿਰਿਣਾ ਅਹੋ ਦੈਵਵਿਪਰ੍ਯਯਃ । ਯਦਾ ਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸਵਿਤਾ ਗਿਰਿਣਾ ਸ੍ਪਰ੍ਧਯਾ ਤਦਾ
'ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਿਆ—ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵਿਰੋਧ ਹੈ! ਜਦ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੀ ਰਕਾਬਤ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਿਆ—'
ਨष੍ਟਃ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਕਾਰੋ ਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭੂਜ੍ਜਗਤ੍ । ਏਵਂ ਚ ਪਾਸ਼੍ਚਿਮਾ ਲੋਕਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
'ਸ੍ਵਾਹਾ ਤੇ ਸ੍ਵਧਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ—'
ਨਿਦ੍ਰਾਮੀਲਿਤਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਕਾ ਨਿਸ਼ਾਮੇਵ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਚਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਰਾਹਾਸ਼੍ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਪਪ੍ਰਤਾਪਿਤਾਃ
—ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਰਾਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈਆਂ; ਜਦਕਿ ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮृਤਾ ਨष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਸ਼ਮਭਜਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਹਾਹਾਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਾਕਵ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮ ਇਤਿਵਾਦਿਨਃ
'ਜੀਵ ਮਰੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਟੁੱਟ ਗਏ ਤੇ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?"'
ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ । ਪਦ੍ਮਯੋਨਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਮਨ੍ਵਯੁਃ
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ-ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਜੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਏ।
ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਪ੍ਰਣਤਿਭਿਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਰੁਵਿਭੂਤਿਭਿਃ । ਦੇਵਦੇਵਂ ਗਿਰਿਸ਼ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਿਲੋਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਦੇਵਵਾ ਊਚੁਃ ਜਯ ਦੇਵ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਉਮਾਲਾਲਿਤਪਙ੍ਕਜ । ਅष੍ਟਸਿਦ੍ਧਿਵਿਭੂਤੀਨਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਭਕ੍ਤਜਨਾਯ ਤੇ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੈ ਹੋ, ਪਰਮਾਤਮਾ! ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਉਮਾ ਜੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕਮਲ, ਅੱਠ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!
ਮਹਾਮਾਯਾਵਿਲਸਿਤਸ੍ਥਾਨਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਵृषਾਙ੍ਕਾਯਾਮਰੇਸ਼ਾਯ ਕੈਲਾਸਸ੍ਥਿਤਿਸ਼ਾਲਿਨੇ
ਮਹਾ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਵੱਢੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਕੈਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾਯ ਮਾਨ੍ਯਾਯ ਮਨਵੇ ਮਾਨਦਾਯਿਨੇ । ਅਜਾਯ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਾਯ ਸ਼ਮ੍ਭਵੇ
ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ, ਆਦਰਯੋਗ, ਮਨੂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਜਨਮਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਣਨਾਥਾਯ ਦੇਵਾਯ ਗਿਰਿਸ਼ਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਮਹਾਵਿਭੂਤਿਦਾਤ੍ਰੇ ਤੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁਤਾਯ ਚ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿष੍ਣੁਹृਤ੍ਕਞ੍ਜਵਾਸਾਯ ਮਹਾਯੋਗਰਤਾਯ ਚ । ਯੋਗਗਮ੍ਯਾਯ ਯੋਗਾਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾ-ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋਗੀਸ਼ਾਯ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੋਗਾਨਾਂ ਫਲਦਾਯਿਨੇ । ਦੀਨਦਾਨਪਰਾਯਾਪਿ ਦਯਾਸਾਗਰਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਆਰ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਮਨਾਯੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਾਯ ਗੁਣਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਕਾਲਾਯ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੀਬਰ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਵੱਢੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਃ ਸ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਭੁਗ੍ਭਿਰ੍ਵृषਧ੍ਵਜਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿਬੁਧਰ੍षਭਾਨ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਢੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਹਂ ਦਿਵਿषਦਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਾਃ । ਮਨੋਰਥਂ ਪੂਰਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਤਰ੍षਭਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ੋ, ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਵਿਰਾਜਿਤ । ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਂ ਵਿਧੇਹਿ ਮਹਾਬਲ
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੋ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ।