ਗੋਪੀਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਾਮਸਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਦਿਗੋਲਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਹਂ ਨ ਜਾਨੇ ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ
ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦਧ੍ਯੌ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਨਾਥ ਨਾਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਰਾਧਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਈ, 'ਨਾਥ, ਨਾਥ!' ਕਹਿ ਕੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਰਮਣ ਦੀਨਾ ਵਿਰਹਦੁਃਖਿਤਾ । ਅਥ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਵੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਤੋ ਮੁਨੇ
'ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਪਿਆਰੇ! ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਮਲਾਤਨੌ । ਅਥ ਦੇਵਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਲਭਂਸ੍ਤੇ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵਿਧਿਮ੍ । ਵਿਧਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ—
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਮਵਾਪ ਸਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਾਯ ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ।
ਯਜ੍ਞਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਦਾ ਮੁਦਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਯਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਕਮਲਾਸ੍ਯਾਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀਂ ਕਮਲਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਮਲਾਸਨਪੂਜ੍ਯਾਂ ਚ ਕਮਲਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਸੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਕਮਲ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਵੇषਾਢ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨੇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਨਾਲ੍ਪੇਨਾਪ੍ਯਲਕਾਧਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਨਿਤਮ੍ਬਾਢ੍ਯਾਂ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਹੇਠਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਿੰਦੂਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸੁੰਦਰ, ਪੱਟੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਾਮਦੇਵਾਧਾਰਰੂਪਾਂ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮਣੀਯਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖ ਕੇ ਯਜਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਮੇਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਸੁਨਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹੇ।
ਯਜ੍ਞੋ ਰੇਮੇ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੇਸ਼ੋ ਰਮਯਾ ਸਹ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਕਮ੍
ਯਜਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਫਲਦਾਯਕਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ। ਜਦ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚ ਫਲੇਨ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਚੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਯਜਨ, ਯਜਮਾਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਐਸਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਦਾਯਕਮ੍ । ਫਲਂ ਦਦੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਯਜਨ ਨੇ ਯਜਮਾਨੀ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਦਯਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਤੇ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਚ ਕਰ੍ਤਾ ਚ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੇਦੈਰੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਮੁਨੇ
ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਚਲਦੀ ਹੀ ਯਜਮਾਨੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕਰ੍ਮੀ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪੂਰ੍ਣੇ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯਦਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਨ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੈਵੇਨਾਜ੍ਞਾਨਤੋऽਥਵਾ
ਜੇ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਰਤਾ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ—
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਮਤੀਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਸਾ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਭਵੇਚ੍ਛਤਗੁਣਾ ਚ ਸਾ
ਜੇ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨੀ ਦੋ ਗੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਕ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌ ਗੁਣੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੇ ਤਚ੍ਛਤਗੁਣਾ ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਤਤਃ । ਮਾਸੇ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੂਣ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵਧਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸਾ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍ । ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਯਜਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਪਰ ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਾਰੀ ਚ ਨ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਰਃ । ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਪਾਤਕੀ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਬਿਮਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪਿਤਰੋ ਨੈਵ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ; ਪਿਤਰ ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਏਵਂ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੂਜਾਂ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਰਾਹੁਤਿਮ੍ । ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਨੈਵ ਯਾਚਤੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਆਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਉਭੌ ਤੌ ਨਰਕੇ ਯਾਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਰਜ੍ਜੌ ਯਥਾ ਘਟਃ । ਨਾਰ੍ਪਯੇਦ੍ਯਜਮਾਨਸ਼੍ਚੇਦ੍ਯਾਚਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਘੜਾ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਯਜਮਾਨ, ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਦਕਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।