ਧਰ੍ਮਦਃ ਸੁਖਦਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਦਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦਃ ਸਦਾ । ਸਮ੍ਮਾਨੈਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਮਾਨਦੋ ਮਾਨਖਣ੍ਡਨਃ
ਉਹ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਤਰਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਬਨ੍ਧੁਵਰ੍ਧਨਃ । ਨ ਚ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਬਨ੍ਧੋਰ੍ਬਨ੍ਧੁषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਮਾਲਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਭਰਣਾਦੇਵ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਾਲਨਾਤ੍ਪਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼ਰੀਰੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕਾਮਦਃ ਕਾਨ੍ਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਪਤੀ ਭਰਣ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ 'ਪਤੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ 'ਮਾਲਕ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਸੁਖਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਦਾਨਾਦੀਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਨਾਯਕਃ
ਸੁਖ ਵਧਾਉਣ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨੇਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਤਿਦਾਨਾਚ੍ਚ ਰਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਤ੍ਪਰਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਤੇਨ ਸ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਸੁਖ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਪਿਆਰਾ'—ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪਰਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਕੁਲਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਦਾ । ਅਸਤ੍ਕੁਲਪ੍ਰਸੂਤਾ ਯਾ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮਾਲਕ ਸਦਾ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਮਾੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਚ ਤਪਾਂਸਿ ਚ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ 'ਚ ਦਾਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਰਿਕਰਮਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤਪ—
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਰਤਾਦੀਨਿ ਮਹਾਦਾਨਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਉਪੋषਣਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਸਭ ਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਗੁਰੁਸੇਵਾ ਵਿਪ੍ਰਸੇਵਾ ਦੇਵਸੇਵਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਸ੍ਵਾਮਿਨਃ ਪਾਦਸੇਵਾਯਾਃ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਦੇਵੇषੁ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਤਿਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਦਾਤਾ ਯਥਾ ਪੁਂਸਾਂ ਕੁਲਜਾਨਾਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਗੋਪੀਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟੀਨਾਂ ਗੋਪਾਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਾਨਾਮਸਂਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਲੱਖਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਗੋਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਦਿਗੋਲਕਾਨ੍ਤਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਹਂ ਨ ਜਾਨੇ ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵੋ ਦੁਰਤ੍ਯਯਃ
ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗੋਲੋਕ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਧਿਕਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਤ੍ਰ ਦਧ੍ਯੌ ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਰੁਰੋਦ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਸਾ ਰਾਧਾ ਨਾਥ ਨਾਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਰਾਧਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਈ, 'ਨਾਥ, ਨਾਥ!' ਕਹਿ ਕੇ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਹਿ ਰਮਣ ਦੀਨਾ ਵਿਰਹਦੁਃਖਿਤਾ । ਅਥ ਸਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦੇਵੀ ਧ੍ਵਸ੍ਤਾ ਗੋਲੋਕਤੋ ਮੁਨੇ
'ਮੈਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਪਿਆਰੇ! ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਬੇਚਾਰਾ ਹਾਂ।' ਫਿਰ ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦੇਵੀ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਸੁਚਿਰਂ ਚ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਕਮਲਾਤਨੌ । ਅਥ ਦੇਵਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਲਭਂਸ੍ਤੇ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਵਿषਣ੍ਣਾਃ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵਿਧਿਮ੍ । ਵਿਧਿਰ੍ਨਿਵੇਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ—
ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਮਵਾਪ ਸਃ । ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਹਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਵਿਨਿष੍ਕृष੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤਾਂ ਯਜ੍ਞਾਯ ਪੂਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਰਤ ਲੋਕ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ।
ਯਜ੍ਞਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਦਾ ਮੁਦਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਯਜਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਕਮਲਾਸ੍ਯਾਂ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀਂ ਕਮਲਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ, ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਮਲਾਸਨਪੂਜ੍ਯਾਂ ਚ ਕਮਲਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾਂ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀਂ ਸੁਦਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਸੀ, ਕਮਲ-ਅੰਗ ਵਾਲੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕੀਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀਂ ਕਬਰੀਭਾਰਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿਚ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਵੇषਾਢ੍ਯਾਂ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਮੁਨਿਮਾਨਸਮੋਹਿਨੀਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਗਨ੍ਧਿਚਨ੍ਦਨੇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਕਸਤੂਰੀ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਨਾਲ੍ਪੇਨਾਪ੍ਯਲਕਾਧਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍ । ਸੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਨਿਤਮ੍ਬਾਢ੍ਯਾਂ ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰੋਣਿਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਹੇਠਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਸਿੰਦੂਰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸੁੰਦਰ, ਪੱਟੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਾਮਦੇਵਾਧਾਰਰੂਪਾਂ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਮ੍ । ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮਣੀਯਾਂ ਚ ਯਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਵੇਖ ਕੇ ਯਜਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਮੇਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਸੁਨਸਾਨ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹੇ।
ਯਜ੍ਞੋ ਰੇਮੇ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੇਸ਼ੋ ਰਮਯਾ ਸਹ । ਗਰ੍ਭਂ ਦਧਾਰ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਕਮ੍
ਯਜਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਫਲਦਾਯਕਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੀ। ਜਦ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਚ ਫਲੇਨ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਚੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਯਜਨ, ਯਜਮਾਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਫਲ ਸਮੇਤ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਐਸਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਫਲਦਾਯਕਮ੍ । ਫਲਂ ਦਦੌ ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਯਜਨ ਨੇ ਯਜਮਾਨੀ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ।