ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਧਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਕਿਉਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਰਤ੍ਕृष੍ਣਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਘਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਾਸਰੇ । ਸ੍ਵਧਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀ ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾਂ ਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਂਮਤਿਃ । ਨ ਭਵੇਤ੍ਫਲਭਾਕ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍ । ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਾਂ ਫਲਦਾਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਵਾ ਹ੍ਯਥਵਾ ਮਙ੍ਗਲੇ ਘਟੇ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮੂਲੇਨੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਘੜੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸ੍ਵਧਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਸਵਧਾ ਦੇਵੀਏ ਸਵਾਹਾ—ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਾਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਧੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਧਾ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਯਦਿ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬਲੇਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧੇ' ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ ਲਭੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਸਮ੍ਭੂਤਂ ਫਲਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਂ ਸ ਲਭੇਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧੇ' ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਸਾਧਵੀ, ਸੁਭਾਵਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਜੀਵਨਰੂਪਿਣੀ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾਸਿ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵੌ ਸृष੍ਟੌ ਚ ਪ੍ਰਲਯੇ ਤਵ
ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਚ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਤੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ੴ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਥਾ । ਨਿਰੂਪਿਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਪੁਨਃ
ਓਮ, ਸਵਸਤਿ, ਨਮਹ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਪੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵੈਤਾ ਈਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਵਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਭਾ 'ਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਹਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧਾ ਸਾऽऽਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਤਦਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਮੇਵ ਕਮਲਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵਧਾ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਨਵਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਪਰਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸਾਵਧਾਨੋ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।
ਗੋਪੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਗੋਲੋਕੇ ਪੁਰਾऽऽਸੀਤ੍ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਹਰੇਃ । ਰਾਧਾ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਸਧ੍ਰੀਚੀ ਧਨ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਨੇਕ ਗੋਪੀ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਰਾਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ, ਸੁਭਾਗੀ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਰਾਮਾ ਸੁਭਗਾ ਸੁਦਤੀ ਸਤੀ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਤੀ ਗੁਣਵਤੀ ਚਾਤਿਰੂਪਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਰਮਣੀ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਅਤਿ ਰੂਪਵਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ 'ਚ ਅਡੋਲ ਸੀ।
ਕਲਾਵਤੀ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਮਲਲੋਚਨਾ । ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਸੁਸ੍ਤਨੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਾ
ਉਹ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀਆਂ, ਸਾਵਲੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਟ-ਵৃਖ ਵਾਂਗ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾ ਰਤ੍ਨਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠੀ ਮृਗਲੋਚਨਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਿਰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਨਿਪੁਣਾ ਕਾਮਿਨੀ ਹਂਸਗਾਮਿਨੀ । ਭਾਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਭਾਵਜ੍ਞਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਭਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ, ਇਸ਼ਕ ਵਾਲੀ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੀ, ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਰਸਜ੍ਞਾ ਰਸਿਕਾ ਰਾਸੇ ਰਾਸੇਸ਼ਸ੍ਯ ਰਸੋਤ੍ਸੁਕਾ । ਉਵਾਸਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕ੍ਰੋਡੇ ਰਾਧਾਯਾਃ ਪੁਰਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਰਸ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਰਸਿਕਾ, ਨਾਚ ਦੇ ਰਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਧਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਸਮ੍ਬਭੂਵਾਨਮ੍ਰਮੁਖੋ ਭਯੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਧਾਂ ਚ ਪੁਰਤੋ ਗੋਪੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਾਮਿਨੀਂ ਰਕ੍ਤਵਦਨਾਂ ਰਕ੍ਤਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਾਮ੍ । ਕੋਪੇਨ ਕਮ੍ਪਿਤਾਙ੍ਗੀਂ ਚ ਕੋਪੇਨ ਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਲਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਖਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਤਾਂ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਿਰੋਧਭੀਤੋ ਭਗਵਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਲਾਯਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਗੋਪ੍ਯਃ ਸੁਸ਼ੀਲਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤੋ ਭਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੇਕ ਗੋਪੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।