ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਮਾਨਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਸृਜੇ ਚ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਰੂਪਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਤੀਂ ਗੁਣਵਤੀਮਤਿਰੂਪਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨਵਤੀ, ਗੁਣਵਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਚੰਪਾ ਵਾਂਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰਂਸ਼ਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਵਰਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ੍ਵਧਾਭਿਧਾਂ ਚ ਸੁਦਤੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ, ਸੁਧਾ ਨਾਮ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਸ਼ਤਪਦ੍ਮਪਦਨ੍ਯਸ੍ਤਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮ੍ । ਪਤ੍ਨੀਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਜਾਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੌ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਸਭ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਪਿਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤੁष੍ਟੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁष੍ਟਿਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚੋਪਦੇਸ਼ਂ ਚਕਾਰ ਗੋਪਨੀਯਕਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਧਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯਪਿ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰੇ ਦਾਨਂ ਦਦੁਃ ਪੁਰਾ
ਸਵਧਾ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦੇਵਦਾਨੇ ਪਿਤृਦਾਨੇ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਹਤਂ ਯਜ੍ਞਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਲਈ 'ਸਵਧਾ' ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਮੁਨਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ੍ਵਧਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾਦਯਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਮਨੋਰਥਾਃ । ਵਿਪ੍ਰਾਦਯਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਧਾਦੇਵੀਵਰੇਣ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ, ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ, ਸਵਧਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੇਵ ਚ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਤੁष੍ਟਿਕਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਧਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵृਦ੍ਧਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਗਿਆਨ ਕਿਉਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਰਤ੍ਕृष੍ਣਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਘਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਾਸਰੇ । ਸ੍ਵਧਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀ ਮਾਘਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਦਿਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾਂ ਨਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਹਂਮਤਿਃ । ਨ ਭਵੇਤ੍ਫਲਭਾਕ੍ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਤਰਪਣ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਾਨਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਮ੍ । ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਵੈ ਪਿਤृਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਾਂ ਫਲਦਾਂ ਭਜੇ
ਮੈਂ ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਵਾ ਹ੍ਯਥਵਾ ਮਙ੍ਗਲੇ ਘਟੇ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਤਸ੍ਯੈ ਮੂਲੇਨੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਘੜੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਓਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਕ੍ਲੀਂ ਸ੍ਵਧਾਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤਿ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਕਲੀੰ ਸਵਧਾ ਦੇਵੀਏ ਸਵਾਹਾ—ਇਹ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਸਰ੍ਵਵਾਞ੍ਛਾਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਮੁਨੀਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣੋ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਧੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਧਾ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਯਦਿ ਵਾਰਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਸ੍ਯ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬਲੇਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਕੋਈ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧੇ' ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ ਲਭੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਸਮ੍ਭੂਤਂ ਫਲਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਂ ਸਵਧਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਵਧੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਨੀਤਾਂ ਸ ਲਭੇਤ੍ਸਾਧ੍ਵੀਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ 'ਸਵਧਾ, ਸਵਧਾ, ਸਵਧੇ' ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ, ਸਾਧਵੀ, ਸੁਭਾਵਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਜੀਵਨਰੂਪਿਣੀ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੂਪ ਹੈਂ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਨਿਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਰੂਪਾਸਿ ਪੁਣ੍ਯਰੂਪਾਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਤਿਰੋਭਾਵੌ ਸृष੍ਟੌ ਚ ਪ੍ਰਲਯੇ ਤਵ
ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਚ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੂਪ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਤੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ੴ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਨਮਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤਥਾ । ਨਿਰੂਪਿਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਃ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਪੁਨਃ
ਓਮ, ਸਵਸਤਿ, ਨਮਹ, ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ—ਇਹ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਪੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮੇਵੈਤਾ ਈਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸ੍ਵਸਂਸਦਿ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਭਾ 'ਚ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਸਹਸਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧਾ ਸਾऽऽਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਤਦਾ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਾਮੇਵ ਕਮਲਾਨਨਾਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਵਧਾ ਅਚਾਨਕ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਚ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਿਦਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਪਿਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਨਵਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਉਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਾਹਾਸ੍ਵਧਾਖ੍ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਮਧੁਰਂ ਪਰਮ੍ । ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਖ੍ਯਾਨਂ ਸਾਵਧਾਨੋ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦੀ ਕਥਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।