ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਦੇਸ਼ਤਃ । ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨੇਨ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ । ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਿਆ।
ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮ੍ਭੋਗਸੁਖਦੇ ਸਦਾ । ਬਭੂਵ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ; ਉਸ ਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ।
ਤਂ ਦਧਾਰ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਹਵਨੀਯਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ
ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ, ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅਤੇ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ; ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕਮ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਜੋੜ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪੋ ਵੇਦਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੱਪ ਜਾਂ ਵੇਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾਵਿਹੀਨਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਯਥਾ ਪੁਮਾਨ੍ । ਫਲਸ਼ਾਖਾਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਔਰਤ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਰਦ ਜਾਂ ਫਲ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਹਾਹੀਨਸ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਹੁਤਃ ਫਲਦਾਯਕਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪੁਰਾਹੁਤੀਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਤਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੰਤਰ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸਾਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਹਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰ ਹੈ—ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ—
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਉਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਿਆਨ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ—
ਵਦਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਾਵਧਾਨੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਰਮ੍ਭਕਾਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਘਟੇऽਥਵਾ
ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ,
ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਲਾਪ੍ਤਯੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਮੰਤਰ-ਸਿਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ।
ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਂ ਨॄਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਲੇਨ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਧ, ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਦ-ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਨੇ ਸ਼ृਣੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਨੇਨ ਚ
ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀ: 'ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਸਵਾਹਾ'—
ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾ ਸਨ੍ਤੋषਕਾਰਿਣੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਲਦਾਤ੍ਰੀ ਪਰਿਪਾਕਕਰੀ ਧ੍ਰੁਵਾ । ਗਤਿਃ ਸਦਾ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਹਿਕਾ ਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਰਮ, ਸਮਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹ, ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਦਹਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਾਰਰੂਪਾ ਚ ਘੋਰਸਂਸਾਰਤਾਰਿਣੀ । ਦੇਵਜੀਵਨਰੂਪਾ ਚ ਦੇਵਪੋषਣਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
षੋਡਸ਼ੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਙ੍ਗਹੀਨਂ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਅਧੂਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਮ੍ਭੋਪਮਾਂ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਰੰਭਾ ਵਰਗੀ ਪਿਆਰੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਧੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਕਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਤਫਲਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸਵਧਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਫਲ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸृष੍ਟੇਰਾਦੌ ਪਿਤृਗਣਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਗਤਾਂ ਵਿਧਿਃ । ਚਤੁਰਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ਼੍ਚ ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਿਣਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਬਣਾਏ—ਚਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੇਜ ਰੂਪ ਵਾਲੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਪਿਤृਗਣਾਨ੍ ਸੁਖਰੂਪਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍ । ਆਹਾਰਂ ਸਸृਜੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤਰ੍ਪਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸੱਤ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਰਪਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਰ੍ਪਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤੁ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍ । ਆਹ੍ਨਿਕਂ ਚ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਸਨਾਨ, ਤਰਪਣ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਤੱਕ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਬਲਿਂ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਂ ਸੋऽਪਿ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਸੰਧਿਆ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਤਰਪਣ, ਬਲੀ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਬੇਅਸਰ ਹੈ।
ਦੇਵੀਸੇਵਾਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਨਿਵੇਦ੍ਯਭੁਕ੍ । ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਂ ਸੂਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਭੋਜਨ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਰਾਖ ਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਹੇਤਵੇ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਦਦਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਕਰਮ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਦੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਃ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਵਿਧਿਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ।