ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਸ਼ੇषੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਦ੍ਯਪੂਜ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗਣੇषੁ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੋਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੇ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪੁਰਾਭਵਤ੍ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪੂਜਿਤਾ ਯਨ੍ਨਿषੇਵਯਾ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਨਿਯਤਂ ਭਾਵੇਨ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾ ਪਾਦ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। 'ਕਮਲ-ਮੁਖ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦਿਓ,' ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨਾਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹਾਂ।
ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਦੇਵੀ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ । ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਵਰ੍षਲਕ੍ਸ਼ਮੇਕਪਾਦੇਨ ਪਦ੍ਮਜਾ
ਦੇਵੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ। ਪਦਮਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਰੂਪਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਕਾਲੇਨ ਕਾਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਕਾਮੁਕੀ । ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਕਾਲ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਮੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਙ੍ਗੀਂ ਤਪਸਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਵਾਰਾਹੇ ਵੈ ਤ੍ਵਮਂਸ਼ੇਨ ਮਮ ਪਤ੍ਨੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੰਬੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾਇਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਵਿਚ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀ ਕਨ੍ਯਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨਗ੍ਨਜਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਅਧੁਨਾਗ੍ਨੇਰ੍ਦਾਹਿਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਪਤ੍ਨੀ ਚ ਭਾਮਿਨੀ
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾਗਨਜਿਤ ਦੀ ਧੀ। ਹੁਣ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾਹਿਕਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗਰੂਪਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਗृਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਜੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇਗਾ।
ਰਮਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰਾਮਯਾ ਰਮਣੀਯਯਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੋ ਦੇਵੀਂ ਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ姿ਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਦੇਸ਼ਤਃ । ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨੇਨ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਥੇ, ਅੱਗ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ । ਤਦਾ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੌ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਿਆ।
ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਸਮ੍ਭੋਗਸੁਖਦੇ ਸਦਾ । ਬਭੂਵ ਗਰ੍ਭਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ; ਉਸ ਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਾ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ।
ਤਂ ਦਧਾਰ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁषਾਵ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਹਵਨੀਯਾਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ
ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ, ਗਾਰਹਪਤਿਆ ਅਤੇ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ; ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨਂ ਚ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕਮ੍
‘ਸਵਾਹਾ’ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ‘ਸਵਾਹਾ’ ਜੋੜ ਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਣਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥਾ ਸਰ੍ਪੋ ਵੇਦਹੀਨੋ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਮੰਤਰ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਿਧੀਆਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੱਪ ਜਾਂ ਵੇਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਸੇਵਾਵਿਹੀਨਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਦ੍ਯਾਹੀਨੋ ਯਥਾ ਪੁਮਾਨ੍ । ਫਲਸ਼ਾਖਾਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਔਰਤ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਰਦ ਜਾਂ ਫਲ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਹਾਹੀਨਸ੍ਤਥਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਨ ਹੁਤਃ ਫਲਦਾਯਕਃ । ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪੁਰਾਹੁਤੀਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮੰਤਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੇਨੈਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਹੋਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੰਤਰ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਖਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਸਾਰਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਹਾਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰ ਹੈ—ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, 'ਸਵਾਹਾ' ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੀ ਵਿਧੀ—
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੇਨ ਤਦ੍ਵਦ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ, ਉਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਿਆਨ, ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ-ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ—
ਵਦਾਮਿ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਾਵਧਾਨੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਰਮ੍ਭਕਾਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਘਟੇऽਥਵਾ
ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ: ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਚਾਹੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਜਾਂ ਘੜੇ ਵਿੱਚ,
ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਯਤ੍ਨੇਨ ਯਜ੍ਞਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਲਾਪ੍ਤਯੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਲਿਆਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਸਵਾਹਾ, ਜੋ ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਮੰਤਰ-ਸਿਧੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ।
ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਂ ਨॄਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਦਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਲੇਨ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਧ, ਸਿਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਾਦ-ਆਦਿਕ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਤ੍ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਨੇ ਸ਼ृਣੁ । ੴ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰੀਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਯੈ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸ੍ਵਾਹੇਤ੍ਯਨੇਨ ਚ
ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਹੇ ਮੁਨੀ: 'ਓਮ ਹ੍ਰੀੰ ਸ਼੍ਰੀੰ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ ਸਵਾਹਾ'—
ਯਃ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾ ਸਨ੍ਤੋषਕਾਰਿਣੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਹਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਲਦਾਤ੍ਰੀ ਪਰਿਪਾਕਕਰੀ ਧ੍ਰੁਵਾ । ਗਤਿਃ ਸਦਾ ਨਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਹਿਕਾ ਦਹਨਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਰਮ, ਸਮਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਰਾਹ, ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ, ਦਹਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਸਾਰਰੂਪਾ ਚ ਘੋਰਸਂਸਾਰਤਾਰਿਣੀ । ਦੇਵਜੀਵਨਰੂਪਾ ਚ ਦੇਵਪੋषਣਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਾਰ ਰੂਪ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
षੋਡਸ਼ੈਤਾਨਿ ਨਾਮਾਨਿ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸੋਲਾਂ ਨਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।