ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ੍ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ।
ਕ੍ਰੋਧਹਿਂਸਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਚ ਵਰਦਾ ਸ਼ਾਰਦਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਪਰਾ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਰਦਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਮਸਾਰਕਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮृਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਮਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਰੂਪਿਣੀ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ਸਦਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਮਾਤृਹੀਨਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਜੀਵਤਿ ਦੈਵਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਜਨਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜੀਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਕਿਸੇ ਵਕਤ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭਵਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵੈਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਿ
ਹੇ ਅੰਬਿਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਸੁਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਹੇ ਸਦੀਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ।
ਅਹਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦੇਵ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਮੰਗਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮੇਵ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਚਮਕ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੇ।
ਜਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਲ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇषੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਮੁੱਢੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰੀਹਾਰਂ ਸੁਰਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਦਦੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸੁਰਸਂਸਦਿ । ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਦੇਵੀ ਯਯੌ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਯਯਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤੌ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੁਬੇਰਤੁਲ੍ਯਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਪਠੇਨ੍ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਮਹਾਸੁਖੀ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਾਹੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ । ਰੂਪੇਣੈਵ ਗੁਣੇਨੈਵ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਮੁਨੇ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਪਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੱਧਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਮੁਨੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਉਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਿਗੂਢਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮਝ ਆ ਗਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ; ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ।
ਅਤੀਵ ਗੋਪਨੀਯਂ ਯਦੁਪਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਮਾਖ੍ਯਾਨਮਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਤਿਵਿਧਂ ਗੂਢਮਾਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।
ਤੇषੁ ਯਤ੍ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮਹਾਂਭਾਗ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵੀ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਪਿਤृਦਾਨੇ ਸ੍ਵਧਾ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਰਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵਾਹਾ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਧਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਤਾਸਾਂ ਚਰਿਤਂ ਜਨ੍ਮਫਲਂ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਡੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਈ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸृष੍ਟੇਃ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਾਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਯਯੁਃ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਭਾਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਸਵਾਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰਾਹਾਰਹੇਤੁਕਂ ਮੁਨੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿषੇਵੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਯਜ੍ਞਰੂਪੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਕਲਯਾ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਯਜ੍ਞੇ ਯਦ੍ਯਦ੍ਧਵਿਰ੍ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭਗਵਾਨ ਯਜਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਭਰਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ—
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਵਿਰ੍ਦਦਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ । ਸੁਰਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਰਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਵਤੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।