ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵੈਤਾਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦੇਨੈਵ ਵੈਦਿਕੇਨੈਵ ਤਤ੍ਰ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵੈਦਿਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਨਮਃ ਕਮਲਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਨਾਰਾਯਣ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਸਤਤਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਯਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਯੈ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੈ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯੈ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ, ਪਦਮਿਨੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਚ ਹਰ੍षਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਿਆ, ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਿਤਾਯੈ ਚ ਕृष੍ਣੇਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੋਭਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਰਤ੍ਨਪਦ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਰਤਨ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਵृਦ੍ਧਿਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਧਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਗੇਹੇ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨृਪਾਲਯੇ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਗृਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਗृਹਿਣਾਂ ਗੇਹੇ ਚ ਗृਹਦੇਵਤਾ । ਸੁਰਭਿਃ ਸਾਗਰੇ ਜਾਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਕਾਮਿਨੀ
ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰਹਲਕਸ਼ਮੀ, ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ; ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਦਕਸ਼ਿਨਾ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਾ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨੇ ਕਵ੍ਯਦਾਨੇ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਕਮਲਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਵਾਸੀ; ਹਵਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ੍ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ।
ਕ੍ਰੋਧਹਿਂਸਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਚ ਵਰਦਾ ਸ਼ਾਰਦਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਪਰਾ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਰਦਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਮਸਾਰਕਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮृਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਮਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਰੂਪਿਣੀ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ਸਦਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਮਾਤृਹੀਨਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਜੀਵਤਿ ਦੈਵਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਜਨਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜੀਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਕਿਸੇ ਵਕਤ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭਵਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵੈਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਿ
ਹੇ ਅੰਬਿਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਸੁਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਹੇ ਸਦੀਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ।
ਅਹਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦੇਵ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਮੰਗਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮੇਵ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਚਮਕ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੇ।
ਜਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਲ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—
ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇषੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਮੁੱਢੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰੀਹਾਰਂ ਸੁਰਾਰ੍ਥੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਸਭ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਦਦੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਸੁਰਸਂਸਦਿ । ਯਯੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਦੇਵੀ ਯਯੌ ਹਰੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਹृष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨਃ । ਯਯਤੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨੌ ਚ ਨਾਰਦ
ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਗਈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇਸ਼ਾਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਤੌ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੋਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਕੁਬੇਰਤੁਲ੍ਯਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਜਪੇਨੈਵ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਕੁਬੇਰ ਵਰਗਾ ਧਨਵਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਲੱਖ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਪਠੇਨ੍ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਮਹਾਸੁਖੀ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਤੋਤ੍ਰ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਾਹੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਭਾਗ ਨਾਰਾਯਣ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ । ਰੂਪੇਣੈਵ ਗੁਣੇਨੈਵ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਤ੍ਵਿषਾ
ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਮੁਨੇ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਮੁਨੀਨਾਂ ਚ ਪਰੋ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੱਧਾਂ, ਯੋਗੀਆਂ, ਮੁਨੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਉਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨਿਗੂਢਂ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸਮਝ ਆ ਗਈ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਬੀ; ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁਪਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ।