ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਸੁਤਲ੍ਪਂ ਦੇਵਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਦ੍ਯਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਪਲੰਗ, ਜੋ ਰਤਨ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਮੁੱਲਵਾਨ ਪਦਾਰਥ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਦੇਵਭੂषਾਰ੍ਹਭੋਗ੍ਯਂ ਚ ਤਦ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਦੇਵਿ ਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍ । ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੂਲੇਨ ਦੇਵਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਤੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰੋ; ਇਹ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨੇ—
ਮੂਲਂ ਜਜਾਪ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਜਪੇਨ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਜੜ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦਸ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਿਆ; ਇਸ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਿਧੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਃ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਾਯਾ ਕਾਮਵਾਣੀ ਙੇऽਨ੍ਤਾ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀ
ਮੰਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ ਵੀ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ; ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਕਮਲ-ਵਾਸਿਨੀ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਨ।
ਵੈਦਿਕੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੋऽਯਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਾਹਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਬੇਰੋऽਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਰਕਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਰ੍ਮਨੁਰੇਵ ਚ । ਮਙ੍ਗਲੋऽਨੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇऽਵਨੀਪਤਿਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼ਵਰ, ਦੱਖ, ਸਾਵਰਣੀ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ।
ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਾਨਪਾਦੌ ਕੇਦਾਰੋ ਨृਪ ਏਵ ਚ । ਏਤੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਪ੍ਰਿਯਵ੍ਰਤ, ਉਤਤਾਨਪਾਦ, ਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਏ।
ਸਿਦ੍ਧੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਵਰਪ੍ਰਦਾ
ਜਦ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਅਕਾਸੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਛਾਦਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਵਿषਾ ਚ ਸਾ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਫੈਦ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਾ । ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਰਤ੍ਨਮਾਲਾਂ ਚ ਕੋਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਤੁष੍ਟਾਵੈਤਾਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਸਂਯੁਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਭੀष੍ਟਪ੍ਰਦੇਨੈਵ ਵੈਦਿਕੇਨੈਵ ਤਤ੍ਰ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਵੈਦਿਕ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਨ੍ਦਰ ਉਵਾਚ ਨਮਃ ਕਮਲਵਾਸਿਨ੍ਯੈ ਨਾਰਾਯਣ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਸਤਤਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਾਰਾਯਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਯੈ ਚ ਪਦ੍ਮਾਸ੍ਯਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਯੈ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੈ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯੈ ਚ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਮਲ ਜਿਹਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ, ਪਦਮਿਨੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਚ ਹਰ੍षਦਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਭ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਿਆ, ਹਰੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕृष੍ਣਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਿਤਾਯੈ ਚ ਕृष੍ਣੇਸ਼ਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੋਭਾਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਰਤ੍ਨਪਦ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਰਤਨ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਮ੍ਪਤ੍ਤ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ੍ਯੈ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਵृਦ੍ਧਿਦਾਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਧਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਵਾਧਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਾਗਰੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਗੇਹੇ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨृਪਾਲਯੇ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਖੀਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਗृਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਗृਹਿਣਾਂ ਗੇਹੇ ਚ ਗृਹਦੇਵਤਾ । ਸੁਰਭਿਃ ਸਾਗਰੇ ਜਾਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਕਾਮਿਨੀ
ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗ੍ਰਹਲਕਸ਼ਮੀ, ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਦੇਵੀ; ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਦਕਸ਼ਿਨਾ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਤ੍ਵਂ ਕਮਲਾ ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ੍ਵਾਹਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਵਿਰ੍ਦਾਨੇ ਕਵ੍ਯਦਾਨੇ ਸ੍ਵਧਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਕਮਲਾ, ਕਮਲ ਦੀ ਵਾਸੀ; ਹਵਨ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਹੈਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਵਧਾ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਾ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਧਰਤੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤ੍ਵ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ।
ਕ੍ਰੋਧਹਿਂਸਾਵਰ੍ਜਿਤਾ ਚ ਵਰਦਾ ਸ਼ਾਰਦਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਪ੍ਰਦਾ ਪਰਾ
ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਾਰਦਾ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਯਯਾ ਵਿਨਾ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਮਸਾਰਕਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮृਤਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਮਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਦਾ ਲਈ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪਰਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਬਾਨ੍ਧਵਰੂਪਿਣੀ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਰੂਪਿਣੀ
ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ; ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ਸਦਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ।
ਮਾਤृਹੀਨਃ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ ਚ ਜੀਵਤਿ ਦੈਵਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਜਨਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜੀਵਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਕਿਸੇ ਵਕਤ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭਵਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਵੈਰਿਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿषਯਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਿ
ਹੇ ਅੰਬਿਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਸੁਰਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਹੇ ਸਦੀਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ।
ਅਹਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨੋ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਃ । ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦ੍ਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦੇਵ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ, ਮੰਗਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸੌਭਾਗ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਞ੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਪਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮੇਵ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਚਮਕ ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੇ।
ਜਯਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਦਿੱਲ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—