ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਯਾਤਿ ਦੇਵੀ ਚ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਨਖਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾ ਯੋ ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਘਾਹ ਕੱਟਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਦਿਵਾ ਮੈਥੁਨਕਾਰੀ ਚ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਂਦਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹਿ ਯੋ ਮੂਢਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅਦੀਖਿਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਾਦਸ਼੍ਚ ਨਗ੍ਨੋ ਹਿ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਦਤਿ ਵਾਚਾਲੋ ਯਾਤਿ ਸਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਸਤੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਲ ਵਾਲੇ, ਨੰਗਾ ਸੌਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁ ਤੈਲੇਨ ਯੋऽਨ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਚ ਵਾਦਯੇਦ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਸਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਹੀਨੋ ਯਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਿਨ੍ਦਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਜੀਵਹਿਂਸ੍ਰੋ ਦਯਾਹੀਨੋ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਸੂਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਰੇਰਰ੍ਚਾ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਾ
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ । ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਸ਼ਿਲਾ ਚ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਵਾ ਵਨ੍ਦਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਥੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸ਼ੰਖ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਸੇਵਾ, ਵੰਦਨਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਓਥੇ ਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਚਨਂ ਤਦ੍ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨੀ
ਜਿਥੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਣ, ਓਥੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਵਾਸਣੀ ਮਾਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਰ੍ਚਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਮੁਖੀ ਸਤੀ
ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਸਤੀ ਮਾਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਮਾਮਾਹ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਾਗਰੇ ਜਨ੍ਮ ਕਲਯਾਕਲਯੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਨਰਾਹ ਚ । ਮਥਿਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਹਿ ਪਦ੍ਮਜ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਾਗਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਗਏ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਜਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਂ ਮਨ੍ਥਪਾਸ਼ਂ ਮਮਨ੍ਥੁਰਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣੀ, ਕੱਛੂਏ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਂ ਚ ਪੀਯੂषਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਂ ਹਸ੍ਤਿਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਇੱਛਿਤ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਹਾਥੀ ਰਤਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਵਨਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਸਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨੇ ਮੁਨੇ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਰਮ੍ਯਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸਤੀ
ਮਹਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਨਮਾਲਾ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸਤੀ ਨੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਪੂਜਿਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਚ । ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਸੁਰਗृਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਵਿਮੋਚਨਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਂ ਦੈਤ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍ । ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਰਦਾਨੇਨ ਨਾਰਦ
ਮਹਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਡੈਤਿਆਂ ਨੇ ਖੋਹ ਲਏ ਸਨ, ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਤੋਤ੍ਰਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਭਦ੍ਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ । ਘਟਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ षਡ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੀਰਥ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਘੜਾ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਏਤਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਾਦਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਵਾਹ੍ਯ ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਪੂਜਾਞ੍ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਮਹਾ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮੁਖੀ ਬਣਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤੇषੁ ਮੁਨਿषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਗੁਰੌ ਹਰੌ । ਦੇਵਾਦਿषੁ ਸੁਦੇਸ਼ੇ ਚ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਂ ਸ਼ਿਵੇ ਮੁਨੇ
ਮੁਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗੁਰੂ, ਹਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਪੁਰਾ । ਹਰਿਣਾ ਤੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਵਦਾਮਿ ਤੇ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸਮਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਿ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਦਲਪਦ੍ਮਸ੍ਥਕਰ੍ਣਿਕਾਵਾਸਿਨੀਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਕੋਟੀਨ੍ਦੁਪ੍ਰਭਾਮੁष੍ਟਿਕਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਨੇਕਾਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਹੈ।