ਯਂ ਯਂ ਰੁष੍ਟੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਰੋ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਗृਹੇऽਹਂ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਦ੍ਮਯਾ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਤਚ੍ਛਾਪਾਦਾਗਤੋऽਹਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋ ਹਿ ਵੋ ਗृਹਾਤ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਨ ਭੋਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਪਦ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਸੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤੂਲਸੀ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਨਿਨ੍ਦਾ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰਾਃ । ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਯੋ ਮੂਢੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਮਮ ਜਨ੍ਮਦਿਨੇ ਵਾਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਦ੍ਗृਹਾਦਪਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਃ । ਪਾਪਿਨੋ ਯੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਪੁੱਤ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਐਸੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤਿ ਰੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰੀ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਮਲਾ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਬਲਦ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੋਯਪਾਨਭੀਤਾ ਚ ਕਮਲਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਹਿਂਸਕੋ ਨਿਨ੍ਦਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕਮਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਜ਼ਾਲਮ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਯਾਤਿ ਦੇਵੀ ਚ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਨਖਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾ ਯੋ ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਘਾਹ ਕੱਟਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਦਿਵਾ ਮੈਥੁਨਕਾਰੀ ਚ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਂਦਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹਿ ਯੋ ਮੂਢਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅਦੀਖਿਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਾਦਸ਼੍ਚ ਨਗ੍ਨੋ ਹਿ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਦਤਿ ਵਾਚਾਲੋ ਯਾਤਿ ਸਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਸਤੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਲ ਵਾਲੇ, ਨੰਗਾ ਸੌਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁ ਤੈਲੇਨ ਯੋऽਨ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਚ ਵਾਦਯੇਦ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਸਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਹੀਨੋ ਯਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਿਨ੍ਦਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਜੀਵਹਿਂਸ੍ਰੋ ਦਯਾਹੀਨੋ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਸੂਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਰੇਰਰ੍ਚਾ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਾ
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ । ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਃ ਸ਼ਿਲਾ ਚ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਤਤ੍ਸੇਵਾ ਵਨ੍ਦਨਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਪਰਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਥੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸ਼ੰਖ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਸੇਵਾ, ਵੰਦਨਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਓਥੇ ਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਚੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਰ੍ਚਨਂ ਤਦ੍ਗੁਣਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਨਿਵਾਸਿਨੀ
ਜਿਥੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਥੇ ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਣ, ਓਥੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਵਾਸਣੀ ਮਾਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਵਨਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਚ ਭੋਜਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਰ੍ਚਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਮੁਖੀ ਸਤੀ
ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਕਮਲ-ਮੁਖੀ ਸਤੀ ਮਾਤਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਮਾਮਾਹ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਾਗਰੇ ਜਨ੍ਮ ਕਲਯਾਕਲਯੇਤਿ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਨਰਾਹ ਚ । ਮਥਿਤ੍ਵਾ ਸਾਗਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦੇਹਿ ਪਦ੍ਮਜ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਮਲਾਕਾਨ੍ਤੋ ਜਗਾਮਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਯਯੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸਾਗਰਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਗਏ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੂਰ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਜਨਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੇषਂ ਮਨ੍ਥਪਾਸ਼ਂ ਮਮਨ੍ਥੁਰਸੁਰਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਾਣੀ, ਕੱਛੂਏ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਂ ਚ ਪੀਯੂषਮੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਂ ਹਸ੍ਤਿਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਇੱਛਿਤ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਹਾਥੀ ਰਤਨ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਵਨਮਾਲਾਂ ਦਦੌ ਸਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨੇ ਮੁਨੇ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਰਮ੍ਯਾਯ ਵਿष੍ਣਵੇ ਵੈष੍ਣਵੀ ਸਤੀ
ਮਹਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਨਮਾਲਾ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸਤੀ ਨੇ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਤੁਤਾ ਪੂਜਿਤਾ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਚ । ਦਦੌ ਦृष੍ਟਿਂ ਸੁਰਗृਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਵਿਮੋਚਨਾਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਾਈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।