ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ਼ਤਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਕਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦਸ ਕਰੋੜ ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਨੰਤ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਮਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਚ੍ਚੁਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਪਏ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਗਣਂ ਵਿਪਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍ । ਰਤ੍ਨਭੂषਣਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਵਾਹਨਾਦਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਭਾਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਸਭਯਂ ਪਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਿਵਿਭਞ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਖਤਮ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਾ ਭੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਭਯਂ ਕਿਂ ਵੋ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਚਲਾਂ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੋ ਨਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਞ੍ਚ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਲਈ ਠੀਕ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਸੱਚੀ, ਸਾਰ ਭਰੀ ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਜਨਾਸ਼੍ਚਾਸਂਖ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਮਦਧੀਨਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤਥਾਹਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਪਰਾਧੀਨੋऽਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਕਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਯਂ ਰੁष੍ਟੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਰੋ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਗृਹੇऽਹਂ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਦ੍ਮਯਾ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਤਚ੍ਛਾਪਾਦਾਗਤੋऽਹਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋ ਹਿ ਵੋ ਗृਹਾਤ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਨ ਭੋਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਪਦ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਸੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤੂਲਸੀ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਨਿਨ੍ਦਾ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰਾਃ । ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਯੋ ਮੂਢੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਮਮ ਜਨ੍ਮਦਿਨੇ ਵਾਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਦ੍ਗृਹਾਦਪਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਃ । ਪਾਪਿਨੋ ਯੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਪੁੱਤ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਐਸੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤਿ ਰੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰੀ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਮਲਾ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਬਲਦ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੋਯਪਾਨਭੀਤਾ ਚ ਕਮਲਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਹਿਂਸਕੋ ਨਿਨ੍ਦਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕਮਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਜ਼ਾਲਮ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਯਾਤਿ ਦੇਵੀ ਚ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਸੂਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਤਾਕਤ ਰਹਿਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤृਣਂ ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਨਖਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਵਾ ਯੋ ਵਿਲਿਖੇਨ੍ਮਹੀਮ੍ । ਨਿਰਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਤ੍ਰ ਤਦ੍ਗृਹਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਘਾਹ ਕੱਟਦਾ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵਾਸ੍ਵਾਪੀ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ । ਦਿਵਾ ਮੈਥੁਨਕਾਰੀ ਚ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਖਾਂਦਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਚਾਰਹੀਨੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹੀ । ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਹਿ ਯੋ ਮੂਢਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਯਾਤਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਚਾਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮੂਰਖ ਤੇ ਅਦੀਖਿਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਾਦਸ਼੍ਚ ਨਗ੍ਨੋ ਹਿ ਯਃ ਸ਼ੇਤੇ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਦਤਿ ਵਾਚਾਲੋ ਯਾਤਿ ਸਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਸਤੀ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇਲ ਵਾਲੇ, ਨੰਗਾ ਸੌਂਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁ ਤੈਲੇਨ ਯੋऽਨ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਚ ਵਾਦਯੇਦ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਰੁष੍ਟਾ ਸਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਅੰਗ ਛੂਹਦਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਹੀਨੋ ਯਃ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਨਿਨ੍ਦਯੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਤਂ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਜੀਵਹਿਂਸ੍ਰੋ ਦਯਾਹੀਨੋ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਸੂਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦਾ ਤੇ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਹਰੇਰਰ੍ਚਾ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਤਥਾ । ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲਾ
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ । ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।