ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ ਸ਼ਵਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਸ਼ਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪੋ ਹਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਾਣਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਗਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਸਤੀ ਹੈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਕਲਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਜੀਵੋ ਭੋਗਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍
ਨੀਂਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲਾਂ ਹਨ; ਜੀਵ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨੀਸ਼ੇ ਗਤੇ ਦੇਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਃ । ਯਥਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨਰਦੇਵਮਿਵਾਨੁਗਾਃ
ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸੇਵਕ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍ । ਯੂਯਂ ਯਦਂਸ਼ਾ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਅਤੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯੇਨ ਚ । ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦੈਵੇਨ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਥੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਬੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪੂਜਾਪੁਰਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨ ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੈਵਂ ਚ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਂ ਜਨਂ ਮੂਢਂ ਕੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਗਤਾਧੁਨਾ ਕੋਪਾਤ੍ਕृष੍ਣਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਅਧੁਨਾ ਗਚ੍ਛ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਮਯਾ ਚ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੁਣ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਨਾਥਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਜਃਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ਼ਤਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੀਕਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦਸ ਕਰੋੜ ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਨੰਤ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜੈਃ ਪਾਰ੍षਦੈਸ਼੍ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਵੇਦੈਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਯਾ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਭਕ੍ਤਿਨਮ੍ਰਾਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਨਿਮਰ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੰਸੂ, ਉਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਚ੍ਚੁਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਰੋ ਪਏ, ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਰਗਣਂ ਵਿਪਦ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਭਯਾਕੁਲਮ੍ । ਰਤ੍ਨਭੂषਣਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਚ ਵਾਹਨਾਦਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਏ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਭਾਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਹਤਸ਼੍ਰੀਕਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਂ ਸਭਯਂ ਪਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕਾਤਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਿਵਿਭਞ੍ਜਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਖਤਮ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹਿਤ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਭੈ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਾ ਭੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਹੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਭਯਂ ਕਿਂ ਵੋ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਚਲਾਂ ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰੋ ਨਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸ਼੍ਰੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਿਞ੍ਚ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍ । ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਲਈ ਠੀਕ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਸੱਚੀ, ਸਾਰ ਭਰੀ ਤੇ ਆਖਰ ਵਿਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਜਨਾਸ਼੍ਚਾਸਂਖ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾ ਮਦਧੀਨਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਯਥਾ ਤਥਾਹਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਪਰਾਧੀਨੋऽਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਕਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਯਂ ਰੁष੍ਟੋ ਹਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਤ੍ਪਰੋ ਹਿ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਗृਹੇऽਹਂ ਨ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਪਦ੍ਮਯਾ ਸਹ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਦੇ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇ ਪਦਮਾ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਤਚ੍ਛਾਪਾਦਾਗਤੋऽਹਂ ਚ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕੋ ਹਿ ਵੋ ਗृਹਾਤ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੁਲਸੀ ਨ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਨ ਭੋਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨ ਪਦ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਸੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤੂਲਸੀ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਨਹੀਂ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਮੇ ਨਿਨ੍ਦਾ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭਵੇਤ੍ਸੁਰਾਃ । ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੋ ਯੋ ਮੂਢੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋ ਹਰਿਵਾਸਰੇ । ਮਮ ਜਨ੍ਮਦਿਨੇ ਵਾਪਿ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਦ੍ਗृਹਾਦਪਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਯਤ੍ਰਾਤਿਥਿਰ੍ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍
ਜੋ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੇਚਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਪਾਪੀ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਃ । ਪਾਪਿਨੋ ਯੋ ਗृਹਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਪੁੱਤ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਦ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਐਸੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਰੁष੍ਟਾ ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ਕਮਲਾਲਯਾ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਭਾਗ੍ਯਹੀਨੋ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਮਲਾ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਤਿ ਰੁष੍ਟਾ ਤਦ੍ਗृਹਾਚ੍ਚ ਦੇਵਾਃ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰੀ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਮਲਾ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਬਲਦ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੋਯਪਾਨਭੀਤਾ ਚ ਕਮਲਾ ਯਾਤਿ ਤਦ੍ਗृਹਾਤ੍ । ਅਸ਼ੁਦ੍ਧਹृਦਯਃ ਕ੍ਰੂਰੋ ਹਿਂਸਕੋ ਨਿਨ੍ਦਕੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਕਮਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਤੋਂ ਡਰਦੀ, ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ, ਜ਼ਾਲਮ, ਹਿੰਸਕ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।