ਦਿਨਭੇਦੇ ਕੋਟਿਗੁਣਮਸਂਖ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍ । ਸਮੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਦਾਨੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮਂ ਸੁਰ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ, ਪੂਨ ਫਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕੋ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ।
ਦੇਸ਼ਭੇਦੇ ਕੋਟਿਗੁਣਮਸਂਖ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍ । ਸਮੇ ਪਾਤ੍ਰੇ ਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਕਰ੍ਤੁਰੇਵ ਚ
ਥਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ, ਪੂਨ ਫਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕੋ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਦਾਨੀ ਲਈ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਫਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤ੍ਰਭੇਦੇ ਸ਼ਤਗੁਣਮਸਂਖ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਧਿਕਮ੍ । ਯਥਾ ਫਲਨ੍ਤਿ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ੍ਯੂਨਾਨ੍ਯਪ੍ਯਧਿਕਾਨਿ ਚ
ਪਾਤਰ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ, ਪੂਨ ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਵੱਧ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫਸਲਾਂ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਪਾਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਘੱਟ-ਵੱਧ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍षਕਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਭੇਦੇ ਪਾਤ੍ਰਭੇਦੇ ਫਲਂ ਤਥਾ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਦਿਵਸੇ ਵਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਮਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਸਾਨਾਂ ਲਈ ਖੇਤ ਤੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਫਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਮ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਮਾਯਾਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਨਨ੍ਤਂ ਫਲਮੇਵ ਚ
ਅਮਾਵੱਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ 'ਤੇ, ਫਲ ਸੌ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ 'ਤੇ, ਫਲ ਅਣੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਹਣੇ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਚ ਫਲਮੇਵ ਚ । ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣੇ ਵਾਪਿ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਫਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਗ੍ਰਹਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਯਾਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤਦਸਂਖ੍ਯਂ ਫਲਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਏਵਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਾਹੇ ਫਲਾਧਿਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਭੀ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦਾਨੇ ਤਥਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਜਪੇऽਨ੍ਯਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਸੁ । ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨਰਾਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਰ ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ 'ਤੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਵੇਣ ਭ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਕੁਮ੍ਭਂ ਨਿਰ੍ਮਾਤਿ ਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਕੁਮ੍ਭਕਾਰੋ ਮृਦਾ ਭੁਵਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਭਕਾਰ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਚੱਕਾ, ਪਿਆਲਾ ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਤਥੈਵ ਕਰ੍ਮਸੂਤ੍ਰੇਣ ਫਲਂ ਧਾਤਾ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਤਂ ਚ ਨਾਰਾਯਣਂ ਭਜ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਮ ਦੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਸ ਵਿਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪਾਤੁਃ ਪਾਤਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਸ੍ਰष੍ਟੁਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤੁਃ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਕਾਲਕਾਲਕਃ
ਉਹ ਹੀ ਰਚਨਹਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤਾ, ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਮਹਾਵਿਪਤ੍ਤੌ ਸਂਸਾਰੇ ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵੇਦਿਤ੍ਯਾਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ 'ਚ ਸੁਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚੇष੍ਟਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਦ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਚੰਗੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਰਿਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਜਗਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਸ਼੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਮ੍ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ 'ਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਵਤ੍ਸ ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਜਾਤੋऽਸਿ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰੋ ਮੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਣਾਮਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਚੰਗਾ-ਸਿਆਣਾ ਪਰਪੌਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈਂ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈਂ।
ਮਾਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਕੁਲਤ੍ਰਯਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਕਥਂ ਸੋऽਹਙ੍ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰਾ ਨਾਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਤਿੰਨ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਾਤਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਮਾਤਾਮਹੋ ਮਾਤੁਲਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਸੋऽਹਙ੍ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾਨਾ ਤੇ ਮਾਮਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹਨ—ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਨਃ ਪੈਤृਕਦੋषੇਣ ਦੋषਾਨ੍ਮਾਤਾਮਹਸ੍ਯ ਚ । ਗੁਰੁਦੋषਾਤ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਹਰਿਦੋषੀ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼, ਨਾਨਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਹੇष੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਸ੍ਯ ਦੇਹਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ ਸ਼ਵਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇਸ਼ਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪੋ ਹਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਾਣਾ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਗਵਤੀ ਸਤੀ
ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਾਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਵਤੀ ਸਤੀ ਹੈ।
ਨਿਦ੍ਰਾਦਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਕਲਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਜੀਵੋ ਭੋਗਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍
ਨੀਂਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲਾਂ ਹਨ; ਜੀਵ, ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਰਛਾਂਵ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨੀਸ਼ੇ ਗਤੇ ਦੇਹਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਃ । ਯਥਾ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਨਰਦੇਵਮਿਵਾਨੁਗਾਃ
ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ-ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਸੇਵਕ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍ । ਯੂਯਂ ਯਦਂਸ਼ਾ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁष੍ਪਂ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਵਿਰਾਟ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਹੋ ਅਤੇ ਭਗਤ ਹੋ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੂਜਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਪੁष੍ਪੇਣ ਯੇਨ ਚ । ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦੈਵੇਨ ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਉਥੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਬੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਸ੍ਤਕੇ ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਾਦਾਬ੍ਜਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪੂਜਾਪੁਰਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨ ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੈਵਂ ਚ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਂ ਜਨਂ ਮੂਢਂ ਕੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਗਤਾਧੁਨਾ ਕੋਪਾਤ੍ਕृष੍ਣਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਅਧੁਨਾ ਗਚ੍ਛ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਮਯਾ ਚ ਗੁਰੁਣਾ ਸਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੁਣ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ।
ਨਿषੇਵ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਨਾਥਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਵਰਾਤ੍ । ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੇਗੀ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,