ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸੁਰਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ । ਤਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਨਿਰਾਪਦਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਦਾਚਨ । ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ਪੁਰਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੁर्वਾਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕੀਤਾ?
ਮਮਨ੍ਥੁਃ ਕੇਨਰੂਪੇਣ ਜਲਧਿਂ ਤੇ ਸੁਰਾਦਯਃ । ਕੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬਭੂਵ ਸਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ? ਕਿਸ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ?
ਕੋ ਵਾ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਦੋ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਧੁਪਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਦ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਭਯਾ ਸਹ ਕਾਮੁਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਹृਤਮਾਨਸਃ
ਇੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਚੁਪਚਾਪ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਖਿੱਚ ਲਈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਾਮੋਨ੍ਮਥਿਤਮਾਨਸਃ । ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ—
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਭਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਕਾਰਂ ਜਟਾਭਾਰਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਚੀਰਦਣ੍ਡੌ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਟਾਂ ਦੀ ਗੁੱਝ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੰਡ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਵੀ।
ਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਚੇਨ੍ਦੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਸ਼ਿष੍ਯਵਰ੍ਗਂ ਤਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ, ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਮੁਨਿਨਾ ਚ ਸਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਃ । ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਂ ਪਾਰਿਜਾਤਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਜ੍ਜਰਾਰੋਗਮृਤ੍ਯੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ੋਕਜਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਕਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸਮ੍ਪਦਾ
ਉਹ ਫੁੱਲ ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਰਾਜਸੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪੁष੍ਪਂ ਸ ਨ੍ਯਸ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦੈਵ ਕਰਿਮਸ੍ਤਕੇ । ਹਸ੍ਤੀ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ—
ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਘੋਰਕਾਨਨਮ੍
ਹਾਥੀ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤੇਜਸਾ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪੂਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰੁष੍ਟਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਅਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਰੇ! ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?"
ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਗਰ੍ਵੇਣ ਕਰਿਮਸ੍ਤਕੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਚੈਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਵਾ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
"ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਫੁੱਲ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਫਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ—"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਭ੍ਰष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
"ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਵਾ ਲਵੇਗਾ।"
ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
"ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—"
ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
"ਉਹ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਊਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—"
ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਤੌਤਿ ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਵਿष੍ਣੁਸਦृਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਯੁਨਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੌਘਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ
"ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਅਨੇਕ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।"
ਤਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਮੂਢ ਸਦ੍ਯਃ ਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਨ੍ਨਮਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
"ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਓ ਮੂਰਖ, ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—even ਇਕ ਅਚਰਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਵੀ।"
ਯਦ੍ਧਰੇਰਨਿਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜਿਨਾ
ਜੋ ਮਾਸ ਹਰਿ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਅਯੋਗ ਹੈ।
ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਨਂ ਚ ਦੇਵਲਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯਿਣਾਮਨ੍ਨਂ ਯਦਨ੍ਨਂ ਯੋਨਿਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਡਾਕਟਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਅਯੋਗ ਹਨ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਵਸ਼ੇषਿਤਮ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਪਤਿਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਭੂषਵਾਹਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਨਕਮ੍
ਜੋ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਖਾਣਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਜੂਠ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਮੁਰਦੇ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹੈ।
ਅਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਚ ਯਦਨ੍ਨਂ ਸ਼ਵਦਾਹਿਨਾਮ੍ । ਅਗਮ੍ਯਾਗਾਮਿਨਾਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜੋ ਮੁਰਦੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਅਯੋਗ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹੈ।
ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੁਹਾਂ ਕृਤਜ੍ਜਾਨਾਮਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਦਾਨ੍ਨਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਕ੍ਰਤਘਨਾਂ, ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਵੀ ਅਯੋਗ ਹੈ।
ਏਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੋਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼੍ਵਪਚਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਸੇਵੀ ਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਕੋਟਿਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹਰੇਰਭਕ੍ਤੋ ਮਨੁਜਃ ਸ੍ਵਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋਨੈਵੇਦ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—