ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਸਮ੍ਭਵਾ ਏਵ ਤ੍ਵਚ੍ਛਕ੍ਤਿਪਰਿਬृਂਹਿਤਾਃ । ਅਥਾਪਿ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰੋ ਦੇਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ,
ਤਦਾ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਗਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਘ੍ਨਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦੁਪਸੇਵਿਨਃ
ਤਾਂ, ਸ਼ੁਭੇ, ਮੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਵਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਜਾਯਤਾਮਪਿ । ਯੇ ਸਂਵਾਦਮਿਮਂ ਦੇਵਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲੇ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਲੋਕੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਸੁਲਭੇ ਭਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵੇ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸ਼ੁਭੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਮਿਲੇ।
ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਸਂਸਿਦ੍ਧਿਰਪਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਹਿ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯੇਦਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਭੂਮਿਪਾਲ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਸ਼ਨਾਮੋਘਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯ ਜਪੇਨੈਵ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੇਰੀ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਂਸ਼ਕਰਾ ਅਪਿ । ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਵਤ੍ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਪਦੇ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂ।
ਏਵਂ ਵਰਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰੇਵ ਜਗਾਮ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਯੋऽਸੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲੋ ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਾਵਰੋਧਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਗਗਨਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਜਾ ਵਰਦੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਬਭੂਵ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੂਜਣਯੋਗ ਬਣ ਗਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕੋऽਸੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲਃ ਸੂਤ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਗਨਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਾਵਰੋਧਂ ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕृਤਵਾਨਸੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਤ? ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਉਠਿਆ? ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਉਹ ਨੇ ਕਿਉਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ?
ਕਥਂ ਚ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਤਂ ਮਹੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰੇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਹੇ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਦਾਸ੍ਯਗਲਿਤਾਮृਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਰੂਪਾਖ੍ਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤੇ
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ, ਹੇ ਭਲੇ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ; ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਆਸੀਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲੋ ਨਾਮ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰਾਭृਤਾਮ੍ । ਮਹਾਵਨਸਮੂਹਾਢ੍ਯੋ ਮਹਾਪਾਦਪਸਂਵृਤਃ
ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਂਧਿਆਚਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਸਂਵृਤਃ । ਮृਗਾ ਵਰਾਹਾ ਮਹਿषਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਕਾ ਅਪਿ
ਉਹ ਕਈ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹਿਰਨ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਮਹਿਸ਼, ਬਾਘ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਵਸਦੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਕਾ ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ृਗਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਪੁष੍ਟਾ ਏਵ ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਬਾਂਦਰ, ਖਰਗੋਸ਼, ਰੀਛ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਨਦੀਨਦਜਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਅਪਸਰਾ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਗੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਮਹੀਮ੍ । ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮੁਨਿਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨਗੋ ਮਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁ ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਸਨਮਥਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੋਹਣਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਖੋਪਵਿष੍ਟਂ ਦੇਵਰ੍षਿਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਨਗ ਊਚਿਵਾਨ੍ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯ ਉਵਾਚ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਜਾਤ ਆਗਮਃ ਕੁਤ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਂਧਿਆ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਸੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਵਧੀਆ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ।
ਤਵਾਗਮਨਤੋ ਜਾਤਮਨਰ੍ਘ੍ਯਂ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਤਵ ਚਙ੍ਕ੍ਰਮਣਂ ਦੇਵਾਭਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਯਥਾ ਰਵੇਃ
ਤੁਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਅਮੋਲਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ, ਹੇ ਦੇਵ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਯਨ੍ਮਨੋਵृਤ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮ ਨਾਰਦ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਮਮਾਗਮਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਰੇ ਜਾਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਗਿਰੇਰਥ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਮਨ ਦੇ ਹਾਲ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਲੋਕਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਪਾਸ਼ਿਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਭਵਨਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਨ।
ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਗ ਨਾਨਾਭੋਗਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ । ਇਤਿ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਃ ਪੁਨਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਮੈਂ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍ । ਉਚ੍ਛ੍ਵਾਸਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦੇਵऋषੇ ਮਮ
ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉਚਛਵਾਸ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਉਚਛਵਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਗਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵਰ੍षਿਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਮਮੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਉਚਛਵਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਗੌਰੀਗੁਰੁਸ੍ਤੁ ਹਿਮਵਾਞ੍ਛਿਵਸ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਃ ਕਿਲ । ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਤ੍ਵਾਤ੍ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਪੂਜ੍ਯ ਆਸੀਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਭृਤਾਮ੍
ਗੌਰੀ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਿਮਵੰਤ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੱਸ-ਪਿਓ ਹਨ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਏਵਮੇਵ ਚ ਕੈਲਾਸਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਵਸਥਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪੂਜ੍ਯਃ ਪृਥ੍ਵੀਭृਤਾਂ ਜਾਤੋ ਲੋਕੇ ਪਾਪੌਘਦਾਰਣਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਧਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਨੀਲੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨ ਏਵ ਚ । ਪੂਜ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾਭृਤਃ
ਨਿਸ਼ਧ, ਨੀਲ ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।