ਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਨਵਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਪੁਰਾਣ 'ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ' ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਥਾ' ਵਾਲਾ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ ਸਾ ਚ ਪਰਾ ਵੈਕੁਣ੍ਠਵਾਸਿਨੀ । ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਨਾਤਨੀ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਕਥਂ ਬਭੂਵ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਕਾ । ਪੁਰਾ ਕੇਨ ਸ੍ਤੁਤਾऽऽਦੌ ਸਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸ ਨੇ ਸਤਿ ਕਰੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਬਭੂਵ ਦੇਵਸਙ੍ਘਸ਼੍ਚ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਹਿ ਨਾਰਦ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੁर्वਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਪੁਰੰਦਰ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਾਰਦ, ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੁष੍ਟਾ ਪਰਮਦੁਃਖਿਤਾ । ਗਤ੍ਵਾ ਲੀਨਾ ਤੁ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ, ਨਾਰਦ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਵਜੋਂ।
ਤਦਾ ਸ਼ੋਕਾਦ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਃਖਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਭਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚਲੇ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾ ਦੇਵਾ ਨਾਰਾਯਣੇ ਪਰੇ । ਅਤੀਵ ਦੈਨ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਕਲਯਾ ਪੁਰਾਣਪੁਰੁषਾਜ੍ਞਯਾ । ਬਭੂਵ ਸਿਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣੀ।
ਤਥਾ ਮਥਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਂ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਗਣੈਃ ਸਹ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਮਿਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸੁਰਾਦਿਭ੍ਯੋ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਮਾਲਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ । ਦਦੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾ ਤੁष੍ਟਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯਿਨੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸੁਰਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ਼੍ਚ ਨਾਰਦ । ਤਾਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਭੂਯ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਨਿਰਾਪਦਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਨਾਰਦ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਥਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਦਾਚਨ । ਕੇਨ ਦੋषੇਣ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ਪੁਰਾ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਦੁर्वਾਸਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਕੀਤਾ?
ਮਮਨ੍ਥੁਃ ਕੇਨਰੂਪੇਣ ਜਲਧਿਂ ਤੇ ਸੁਰਾਦਯਃ । ਕੇਨ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਵਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬਭੂਵ ਸਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ? ਕਿਸ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸਿੱਧਾ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ?
ਕੋ ਵਾ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਸਂਵਾਦੋ ਬਭੂਵ ਤਦ੍ਵਦ ਪ੍ਰਭੋ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਧੁਪਾਨਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਦ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਰਹਸਿ ਰਮ੍ਭਯਾ ਸਹ ਕਾਮੁਕਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਮੁਕ੍ਯਾ ਹृਤਮਾਨਸਃ
ਇੰਦਰ, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੰਭਾ ਨਾਲ ਚੁਪਚਾਪ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਖਿੱਚ ਲਈ ਗਈ।
ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਕਾਮੋਨ੍ਮਥਿਤਮਾਨਸਃ । ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਦृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਕੈਲਾਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ—
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਭਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਾਕਾਰਂ ਜਟਾਭਾਰਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਚੀਰਦਣ੍ਡੌ ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍
ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜਟਾਂ ਦੀ ਗੁੱਝ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਦੰਡ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਵੀ।
ਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਚ ਤਿਲਕਂ ਬਿਭ੍ਰਨ੍ਤਂ ਚੇਨ੍ਦੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਸਮਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਟਿਲਕ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਸ਼ਿष੍ਯਵਰ੍ਗਂ ਤਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ, ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ; ਫਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਮੁਨਿਨਾ ਚ ਸਸ਼ਿष੍ਯੇਣ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਃ । ਵਿष੍ਣੁਦਤ੍ਤਂ ਪਾਰਿਜਾਤਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਤਜ੍ਜਰਾਰੋਗਮृਤ੍ਯੁਘ੍ਨਂ ਸ਼ੋਕਜਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਕਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪੁष੍ਪਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਯਸਮ੍ਪਦਾ
ਉਹ ਫੁੱਲ ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ ਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਰਾਜਸੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਪੁष੍ਪਂ ਸ ਨ੍ਯਸ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦੈਵ ਕਰਿਮਸ੍ਤਕੇ । ਹਸ੍ਤੀ ਤਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰੂਪੇਣ ਚ ਗੁਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਨਾਲ—
ਤੇਜਸਾ ਵਯਸਾਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਤੁਲ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮ ਘੋਰਕਾਨਨਮ੍
ਹਾਥੀ ਅਚਾਨਕ ਚਮਕ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਤੇਜਸਾ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਪੂਣ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰੁष੍ਟਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਅਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਮਾਮਵਮਨ੍ਯਸੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ; ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਰੇ! ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?"
ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਪੁष੍ਪਂ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਗਰ੍ਵੇਣ ਕਰਿਮਸ੍ਤਕੇ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਚੈਵ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਵਾ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
"ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਫੁੱਲ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਫਲ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ—"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍ । ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਰ੍ਭ੍ਰष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਪੁਰਭ੍ਰष੍ਟੋ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਸਃ
"ਉਹ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਗਵਾ ਲਵੇਗਾ।"
ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
"ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭੇਟ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—"
ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਧਰਿਮ੍
"ਉਹ ਸੌ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਊਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—"