ਤਦ੍ਗੁਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਮੁਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਰ੍ਨਿਰੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ? ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਕਤੀਆਂ ਵੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਗਰੀਯਸੀ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਦਾ ਭਵੇਦੇਕਾ ਤਥਾ ਸਾਰੂਪ੍ਯਦਾ ਪਰਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮੀਪ੍ਯਦਾਥ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪ੍ਰਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾ । ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਨ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਤ੍ਸੇਵਨਂ ਵਿਭੋਃ
ਮੁਕਤੀ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਨੇੜਤਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਛੁਟਕਾਰਾ; ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਣ।
ਸ਼ਿਵਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਚਾਵਹੇਲਯਾ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਭਯਸ਼ੋਕਾਦਿਕਂ ਧਨਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਧਨ — ਇਹ ਸਭ ਨਿਰਲੇਪ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਾਰਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਦੁਃ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਾਰਹਿਤਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੇਵਾਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ — ਇਹ ਸਭ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਕਤੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੋਰਯਂ ਭੇਦੋ ਨਿषੇਕਖਣ੍ਡਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾ ਨਿषੇਕਂ ਚ ਭੋਗਂ ਚ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਅਤੇ ਬੀਜ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਖਣ੍ਡਨਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸ਼੍ਰੀਵਿਭੋਃ ਸੇਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚ ਲੋਕਵੇਦਯੋਃ
ਉਸ ਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਧਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜੀਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੇਟੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਰੋਦ ਚਰਣੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਚ੍ਛੇਦੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਰੋਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਵ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਰੋਇਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਅਨ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰੁ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣਮ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਅਠਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਯਥਾ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਅਠਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।
ਕਰੋਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਾ ਯਾਤਿ ਚ ਵਿਭੋਃ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਙ੍ਗਲਵਾਰੇ ਚ ਦੇਵੀਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਮੰਗਲ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲषष੍ਠ੍ਯਾਂ षष੍ਠੀਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਤਥਾ ਚਾषਾਢਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਮਨਸਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾਮ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਛਠੀ ਮੰਗਲ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਅਤੇ ਆਸ਼ਾੜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਰਾਧਾਂ ਰਾਸੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਵਰਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੇਲੇ 'ਚ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ੁਕਲ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਚ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਇਆ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜਗਤ ਅੰਬਾ — ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸੁ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਚ । ਯਾ ਨਾਰੀ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨਸਨ੍ਤਾਨਹੇਤਵੇ
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਔਰਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਨ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਿਭੋਃ ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤੀਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਾਧਕੋऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਰ੍ਵਰੂਪਾ ਸਂਸੇਵ੍ਯਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯਤ੍ਵਦਾਯਕਮ੍
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ, ਜੋ ਹਰ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਾ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਨਿਜਾਲਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਯੌ ਚ ਯਥਾਗਮਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਨਾਰਦ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣਾਈ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਜਨਕਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਰੇਣ ਚ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ; ਉਸ ਦੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ।
ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦੇਵੀਲੋਕਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਤਿਵਰਤਾ ਸਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਵਿਤੁਸ਼੍ਚਾਧਿਦੇਵੀ ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਪਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇਨ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਜੋ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤ੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੈਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਕਾਰਨ ਸਾਵਿਤਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਵਤ੍ਸ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜੀਵਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਂ ਚ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣਾਏ ਗਏ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਮੂਲਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰਾਕृਤੇਃ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਯਮਸਂਵਾਦੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਯਸ਼ਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਵਰਣਨ।
ਤਦ੍ਗੁਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਨਿਰਾਕਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਕੇਨਾਦੌ ਪੂਜਿਤਾ ਸਾਪਿ ਕਿਂਭੂਤਾ ਕੇਨ ਵਾ ਪੁਰਾ । ਤਦ੍ਗੁਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਮਹ੍ਯਂ ਵਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂਵਰ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।