ਗੋਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਗੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੀਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਣੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਤਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਗੋਆਲੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਚ ਹਨ।
ਜਠਰਾਗ੍ਨੌ ਵਿਲੀਨਾਸ਼੍ਚ ਜਲਂ ਤਦ੍ਰਸਨਾਗ੍ਰਤਃ । ਵੈष੍ਣਵਾਸ਼੍ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤਾਃ
ਜਠਰ ਅੱਗ ਪੇਟ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ।
ਸਾਰਾਤ੍ਸਾਰਤਰਾ ਭਕ੍ਤਿਰਸਪੀਯੂषਪਾਯਿਨਃ । ਵਿਰਾਡਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮਹਤਿ ਲੀਨਾਃ ਕृष੍ਣੇ ਮਹਾਵਿਰਾਟ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅਮ੍ਰਿਤ, ਸਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਾਰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਂਵਿਰਾਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ, ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੈਵ ਲੋਮਕੂਪੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਯਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁष ਉਨ੍ਮੇषੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਪ੍ਰਲਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲਣ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤੀ ਲੀਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਨੇ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਪੁਨਰੇਵ ਸਃ । ਯਾਵਤ੍ਕਾਲੋ ਨਿਮੇषੇਣ ਤਾਵਦੁਨ੍ਮੀਲਨੇਨ ਚ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲਣ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੰਨਾ ਸਮਾਂ ਖੁਲਣ ਨਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦੇ ਚ ਸृष੍ਟੇਃ ਸੂਤ੍ਰਲਯਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸृष੍ਟਿਲਯਾਨਾਂ ਚ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੇ ਲੀਨਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੁਚਰੀਤ੍ਰਾ।
ਯਥਾ ਭੂਰਜਸਾਂ ਚੈਵ ਸਂਖ੍ਯਾਨਂ ਨੈਵ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਿਮੇषੇ ਪ੍ਰਲਯੋ ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਨ੍ਮੀਲਨੇ ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਸ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਲਯੇ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਲੀਨ ਏਵ ਹਿ
ਅੱਖਾਂ ਖੁਲਣ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੈਵ ਚ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਪਰਮਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸਦੇਵੇਦਮਗ੍ਰ ਆਸੀਦਿਤਿ ਵੇਦਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਸਰਬੋਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਸੀ।'
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰਵ੍ਯਕ੍ਤਾਪ੍ਯਵ੍ਯਾਕृਤਪਦਾਭਿਧਾ । ਚਿਦਭਿਨ੍ਨਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸੈਵ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਮੂਲ ਕੁਦਰਤ, ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਅਵਸਥਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ਗੁਣੋਤ੍ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਕਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਮੁਕ੍ਤਯਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੈਰ੍ਨਿਰੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ? ਤੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਕਤੀਆਂ ਵੀ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਦੇਵਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਰਪਿ ਗਰੀਯਸੀ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਦਾ ਭਵੇਦੇਕਾ ਤਥਾ ਸਾਰੂਪ੍ਯਦਾ ਪਰਾ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਰੂਪ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮੀਪ੍ਯਦਾਥ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪ੍ਰਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾ । ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਨ ਹਿ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਵਿਨਾ ਤਤ੍ਸੇਵਨਂ ਵਿਭੋਃ
ਮੁਕਤੀ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਨੇੜਤਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਛੁਟਕਾਰਾ; ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰਣ।
ਸ਼ਿਵਤ੍ਵਮਮਰਤ੍ਵਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਚਾਵਹੇਲਯਾ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਭਯਸ਼ੋਕਾਦਿਕਂ ਧਨਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਣ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਬਿਮਾਰੀ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਧਨ — ਇਹ ਸਭ ਨਿਰਲੇਪ ਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਾਰਣਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਦੁਃ । ਮੁਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੇਵਾਰਹਿਤਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸੇਵਾਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ — ਇਹ ਸਭ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੁਕਤੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤ੍ਯੋਰਯਂ ਭੇਦੋ ਨਿषੇਕਖਣ੍ਡਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾ ਨਿषੇਕਂ ਚ ਭੋਗਂ ਚ ਕृਤਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਅਤੇ ਬੀਜ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬੀਜ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਖਣ੍ਡਨਂ ਚ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸ਼੍ਰੀਵਿਭੋਃ ਸੇਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਮਿਦਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚ ਲੋਕਵੇਦਯੋਃ
ਉਸ ਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਧਵੀ, ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਚੋਕ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜੀਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੇਟੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਮਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਮਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ; ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੁਰੋਦ ਚਰਣੌ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਚ੍ਛੇਦੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ । ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਰੋਦਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋਈ; ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਰੋਣਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ,
ਤਾਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚੈਵ ਰੁਰੋਦ ਹ । ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਵ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਰੋਇਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਅਨ੍ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਕੁਰੁ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਵਰ੍षਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਣਮ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ਼ੁਕ੍ਲਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਅਠਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇਠ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਯਥਾ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਦ੍ਵ੍ਯष੍ਟਵਰ੍षਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਯਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਭਾਦੋਂ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਅਠਾਈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ।
ਕਰੋਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਾ ਯਾਤਿ ਚ ਵਿਭੋਃ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਮਙ੍ਗਲਵਾਰੇ ਚ ਦੇਵੀਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਔਰਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ, ਮੰਗਲ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲषष੍ਠ੍ਯਾਂ षष੍ਠੀਂ ਮਙ੍ਗਲਦਾਯਿਨੀਮ੍ । ਤਥਾ ਚਾषਾਢਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਮਨਸਾਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾਮ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਛੇਵੀਂ ਨੂੰ, ਛਠੀ ਮੰਗਲ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਅਤੇ ਆਸ਼ਾੜ ਦੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂੰ, ਮਨ ਨਾਲ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਰਾਧਾਂ ਰਾਸੇ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਉਪੋष੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਵਰਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੇਲੇ 'ਚ ਰਾਧਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸ਼ੁਕਲ ਅਠਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਵਰ ਦੈਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਜਗਦਮ੍ਬਾਂ ਚ ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀषੁ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਇਆ, ਭਗਵਤੀ ਦੁਰਗਾ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਜਗਤ ਅੰਬਾ — ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਸੁ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸੁ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਚ । ਯਾ ਨਾਰੀ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨਸਨ੍ਤਾਨਹੇਤਵੇ
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਔਰਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਨ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ,
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਿਭੋਃ ਪਦਮ੍ । ਏਵਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਭੂਤੀਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸਾਧਕੋऽਨਿਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।